Η θεατρική μεταφορά του πορτρέτου ενός ανθρώπου που έζησε πάνω στο φτερό του καρχαρία και πέθανε μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές χωρίς να σκίζει τις γραμμές των οριζόντων, είναι εξ αρχής μία δύσκολη υπόθεση. Το να εντάξεις μέσα σε αυτή και τραγούδια που έγιναν με βάση τα ποιήματά του τα οποία ακούγονται εδώ και δεκαετίες -ως κλασικά πλέον- κάνουν τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα για τις ισορροπίες της. 

 

Αρχικά, αυτό που πρέπει να γνωρίζει κανείς πηγαίνοντας είναι ότι μιλάμε για μία παράσταση του Θέμη Μουμουλίδη στην οποία συμμετέχει ο Θάνος Μικρούτσικος παίζοντας και ερμηνεύοντας σε κάποια σημεία. Ως πλανόδιος μουσικός αρχικά και ως μαέστρος στο δεύτερο μέρος. Δεν είναι μία παράσταση του Θάνου Μικρούτσικου με τραγούδια του Καββαδία, που έχει απλώς σκηνοθετήσει ο Θέμης Μουμουλίδης, όπως μπορεί λανθασμένακάποιος να καταλάβει από τις αφίσες. 

 

Η τρίωρη παράσταση "Ταξίδι στο Σταυρό του Νότου" είναι ένα πολυεπίπεδο παραστατικό θέαμα που έχει πολλά. Σε μεγάλο βαθμό όμως περιορίζει το σύμπαν και τον φαντασιακό κόσμο που δημιουργεί η ποίηση του Καββαδία, η οποία έγινε ευρέως γνωστή από τις μελοποιήσεις του Θάνου Μικρούτσικου, που ουσιαστικά σύστησε τον ποιητή στο ευρύ κοινό, παρότι υπάρχουν και προγενέστερες μελοποιήσεις.  

 

Στο Badminton αυτό που θα δει κανείς είναι επί μέρους καλά στοιχεία και προσεγμένη δουλειά. Ωραία σκηνικά, χορογραφίες, κοστούμια, εξαιρετική ορχήστρα, γνωστούς ηθοποιούς και δύο πολύ καλούς τραγουδιστές που "έχουν" το ρεπερτόριο. Αυτό όμως που κρατάει το σώμα της παράστασης ξέμπαρκο είναι ο τρόπος που αυτά συνδέονται και η ροή του κειμένου -ειδικά στο πρώτο μισό- που μένει στα προφανή στοιχεία του Καββαδιακού σύμπαντος. Στο ρόλο του Νίκου Καββαδία ο Στέλιος Μάινας. Είναι ο Στέλος Μάινας. Ο Πέτρος Ζαλμάς ως καπετάνιος, σταθερός. Πολύ καλός ο Ιωάννης Παπαζήσης στο ρόλο του εσωτερικού δαίμονα. Ωραίο σκηνοθετικό εύρημα, αλλά μάλλον άστοχα ταυτίζεται με τον Μπωντλαίρ. *

 

Πότε στο κατάστρωμα, πότε κάτω από φώτα κόκκινα, πότε μέσα σε κακόφημα μπαρ σε κάποιο πόρτο, βλέπουμε πτυχές της ζωής του ποιητή, οι οποίες μπλέκονται με αναφορές στο έργο του.

 

Με δομικά συστατικά ενός μιούζικαλ τα πράγματα βρίσκονται διαρκώς σε (κινηματογραφική ) κίνηση και λειτουργούν στη βάση μίας αφαιρετικής λογικής που προεκτείνεται από ένα προσωπικό σύμπαν σε ευρύτερες κοινωνικές διαστάσεις και υπαρξιακές αναζητήσεις. Αυτός φαίνεται να είναι και ο στόχος του Μουμουλίδη που είχε έτσι κι αλλιώς να κουμαντάρει ένα μεγάλο καράβι με τον μπούσουλα να παίζει καρτίνι με καρτίνι.

 

Σίγουρα, η παράσταση είναι πιστή στο προφίλ του χώρου. Θίασος με πολλούς ηθοποιούς, χορευτές αλλά και μουσική με μία πιο ευρεία στόχευση κοινού που θα ακούσει τα τραγούδια από τον "Σταυρό του Νότου", τις "Γραμμές των Οριζόντων" αλλά και το κομμάτι "Μαρέα" που μελοποιήθηκε αργότερα. 

 

Τελικά το "Ταξίδι στο Σταυρό του Νότου" το ανέλαβαν περισσότερο τα τραγούδια με δύο εξαιρετικούς ερμηνευτές που έχουν κατανοήσει και αφομοιώσει την αίσθηση και την αισθητική της Καββαδιακής μελοποποίησης, αλλά και την τοποθέτηση του Μικρούτσικου σε αυτά. Ο Κώστας Θωμαίδης δικαιώνει πλήρως όποιον τον επέλεξε για ερμηνευτή. Καθόλου διεκπεραιωτικός ή τυπικός. και η Ρίτα Αντωνοπούλου - από τις ελάχιστες γυναίκες που έχουν ερμηνεύσει Καββαδία ( Μαρίζα Κωχ, Αιμιλία Σαρρή, Νένα Βενετσάνου, Αρλέτα) - είναι απλά σπουδαία και σε αυτήν την παράσταση. ο Γιάννης Μαθές λιγότερο ταιριαστός με το περιβάλλον, έκανε μία φιλότιμη προσπάθεια. Η ορχήστρα με λίγα λόγια, εξαιρετική έφερε στα αυτιά μας με ωραίο τρόπο τραγούδια που έχουν ακουστεί χιλιάδες φορές. 

 

Η παράσταση είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Μηνά Χατζησάββα που δεν πρόλαβε να παίζει ο ίδιος τον ρόλο του Νίκου Καββαδία.

 

* Υ.Γ.: Για πράγματα που είσαι συναισθηματικά συνδεδεμένος από την εφηβεία σου είναι βέβαιο ότι δεν είσαι αντικειμενικός και δεν μπορείς να εκτιμήσεις σωστά αν η δική σου αντίληψη πάνω σε αυτό μπορεί να πει κάτι και στους άλλους... Ας πούμε: Μπορεί ο Καββαδίας να γράφει «κι ένα τραγούδι σκάρωσα σε στυλ μπωντλαιρικό…» και η "Βάρδια" να θεωρήθηκε από κάποιους ως η ελληνική εκδοχή του Le voyage, αλλά δε νομίζω ότι ήταν ο βασικός του "δαίμονας". Επίσης, αν είχε να διαλέξει ανάμεσα στα τσιγάρα και τη γυναίκα δε νομίζω να διάλεγε τα τσιγάρα, όπως αναφέρεται κάποια στιγμή.