Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου άνοιξε το Φεστιβάλ «Στη σκιά των Βράχων» και ξεκίνησε την καλοκαιρινή του περιοδεία, που θα έχει -όπως κάθε φορά- πολλούς σταθμούς. Άλλωστε, έχει κυκλοφορήσει πρόσφατα ο νέος του δίσκος «Πρόσκληση σε δείπνο κυανίου» και μόλις επανακυκλοφόρησε ο Βραχνός Προφήτης με remastering, 15 χρόνια μετά. 

 

 

Έχουμε ξαναπεί ότι πηγαίνοντας σε μία συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου και φεύγοντας από αυτήν δεν έχεις στο μυαλό σου μία στεγνή προσέγγιση των τραγουδιών και μόνο. Νομίζω θα χάσει κανείς την ουσία αν επικεντρωθεί στη σειρά των τραγουδιών που θα μπορούσε να είναι άλλη, στα φώτα που θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά, στο μίνι αερόστατο που εμφανίστηκε κάποια στιγμή πίσω από τη σκηνή ή στις ερμηνευτικές του δυνατότητες, τεχνικά.

 

Το Θέατρο Βράχων ήταν γεμάτο μέσα και έξω. Η συναυλία ξεκίνησε χαλαρά με πολλή φασαρία και αρκετή αδιαφορία για την Ιταλίδα Mila Trani, που αυτοσχεδίασε μόνη της στη σκηνή και είχε τον άχαρο ρόλο να ζεστάνει το κλίμα. Δεν μπορείς να έχεις μία καλή γνώμη για τη δουλειά της σε μία τέτοια συνθήκη...

 

Όπως η συναυλία της 3η Ιουνίου έτσι και οι άλλες συναυλίες του Θανάση Παπακωνσταντίνου, που υπογράφει τις κατά καιρούς επιστολές του από το Μεταξοχώρι, είναι γεμάτες. Δεν θα σου φανούν ποτέ μικρές και ποτέ λίγες. Τα προγράμματά του έχουν μία ισορροπία ανάμεσα σε τραγούδια που πρέπει να ανακαλύψει κανείς και τραγούδια που έχουν γίνει ευρύτερα γνωστά και θα συναντήσει κανείς πιο εύκολα. Σίγουρα όχι στο ραδιόφωνο πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.

 

Ο Θανάσης για τους πιο παλιούς, ο Θανασάρας για τους πιο νέους, ο Θαnice για τους social media υπερκαταναλωτές της ατάκας, νιώθεις ότι παίζει για σένα και αυτό είναι ένα από στοιχεία της λαϊκότητας του, παρότι δεν μπορείς να πεις ότι είναι ένας λαϊκός καλλιτέχνης. Έχει μία λόγια και ποιητική λαϊκότητα που πετάει εκτός κάποιον που θα βρεθεί εκεί τυχαία. 

 

Το κοινό του από τα πιο συνειδητοποιημένα για το ποιον βλέπει και τι ακούει και φυσικά φανατικό και πιστό. Οι ακροατές του Θανάση Παπακωνσταντίνου τον έχουν ανακαλύψει, δεν το ακολούθησαν ποτέ γιατί έγινε μόδα ή αντικείμενο μιντιακής κατανάλωσης. Οι μπροστινοί περισσότερο πίνουν, οι πίσω περισσότερο ακούν.

 

Η συναυλία του Παπακωνσταντίνου μοιάζει μία συνάντηση φίλων που παίρνουν δύναμη βλέποντας κάποιον να μιλάει τη γλώσσα τους και δεν ήταν λίγοι αυτοί που είπαν «Ευτυχώς που υπάρχει και αυτός». Με το πέρασμα του χρόνου ίσως αυτό να είναι που τον έχει οδηγήσει σε μία πιο μοναχική πορεία στο τραγούδι...

 

Μαζί του στο τραγούδι ήταν η Ματούλα Ζαμάνη. Ξυπόλητη, με το σορτσάκι της και την θεόμουρλη πληθωρική αύρα της. Τα τελευταία χρόνια είναι σταθερά μαζί του και ο κόσμος του φαίνεται να την έχει αποδεχτεί, πράγμα καθόλου εύκολο. 

 

 

Στη συναυλία έπαιξαν εξαιρετικά οι μουσικοί

Δημήτρης Μυστακίδης: κιθάρα, λαούτο και φωνή
Ανδρέας Πολυζωγόπουλος: τρομπέτα, φλικόρνο
Σωτήρης Ντούβας: τύμπανα
Κώστας Παντέλης: ηλεκτρική κιθάρα
Κωστής Χριστοδούλου: πλήκτρα
Αντώνης Μαράτος: ηλεκτρικό μπάσο
Γιάννης Αντωνιάδης: κλαρίνο
Αλέξανδρος Κτιστάκης: κιθάρα, τραγούδι


Επόμενοι σταθμοί της περιοδείας:

ΤΡΙΤΗ 16/6 - ΛΑΡΙΣΑ - ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ "ΑΛΚΑΖΑΡ"

ΔΕΥΤΕΡΑ 29/6 - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ - ΘΕΑΤΡΟ ΔΑΣΟΥΣ