Η κάθοδος της Βούλας Σαββίδη στην Αθήνα για μία μοναδική εμφάνιση, κάτω από άλλες συνθήκες θα αποτελούσε ένα από τα σπουδαιότερα καλλιτεχνικά γεγονότα του χειμώνα. Αυτό το γνώριζαν καλά όσοι βρέθηκαν στο Ρυθμό Stage, πιστοί στα ολοένα και πιο σπάνια ραντεβού που κλείνει η θεσσαλονικιώτισσα ερμηνεύτρια με το αθηναϊκό κοινό. Όπως και η ίδια συνηθίζει να λέει, αισθάνεται το κοινό συνωμότη της και μία τέτοια όμορφη συνομωσία ήταν η βραδιά της Παρασκευής 14 Νοεμβρίου.

Το να μιλήσει κανείς για το μέταλλο της φωνής της θα ήταν σίγουρα υπερφίαλο και περιττό. Όταν ο Μάνος Χατζιδάκις την σύστησε με τα Πέριξ, στήριξε στη φωνή της το φορτίο μνήμης που κουβαλάει το ρεμπέτικο και λαϊκό τραγούδι, γνωρίζοντας καλά πως μπορούσε να το σηκώσει στους ώμους του το νεαρό εκείνο κορίτσι. Σαράντα χρόνια μετά, η ωριμότητα της φωνής της εξακολουθεί να προκαλεί το ίδιο ξάφνιασμα. Μέσα από ένα πρόγραμμα με διαρκείς ανατροπές, μιας και η ίδια συνηθίζει να αλλάζει τη σειρά των τραγουδιών και πολλές φορές να ξεκινάει a cappella άλλα, εκτός προγράμματος τραγούδια, αφηγήθηκε με τρόπο εξομολογητικό τη δικής της μουσική διαδρομή.

 

Από τον Μάνο Χατζιδάκι με τα Πέριξ και τις Μπαλάντες της οδού Αθηνάς, περνώντας στην προσωπική της δισκογραφία με εξέχουσα τη συνεργασία της με τον Τάσο Γκρους, και καταλήγοντας σε τραγούδια των Μίκη Θεοδωράκη (Σαββατόβραδο, Άπονες εξουσίες), Μάνου Λοΐζου (Όταν βλέπετε να κλαίω), Χρήστου Νικολόπουλου (Κάτω απ’ το πουκάμισό μου), Απόστολου Καλδάρα (Συ μου χάραξες πορεία) και πολλών άλλων, επί τρείς ώρες μύησε το κοινό στο δικό της μουσικό σύμπαν.

 

Η φωνή της Βούλας Σαββίδη μοιάζει περισσότερο από ποτέ να βρίσκεται στην πλέον ώριμη φάση της ερμηνευτικής της δεινότητας. Η βεβαιότητα αυτή προκύπτει από τον αποκαλυπτικό τρόπο με τον οποίο ερμήνευσε τα τραγούδια του δικού της ρεπερτορίου και ορισμένα από τα πιο γνωστά λαϊκά τραγούδια. Η έκπληξη διαδέχονταν η μία την άλλη, με αποκορύφωμα το Πρώτο φθινόπωρο του Βαγγέλη Κορακάκη, και το Να μη στεριώνεις ταίρι του Τάσου Γκρους, που ερμήνευσε a cappella με τρόπο συγκλονιστικό. Με την ισχυρή της προσωπικότητα επέβαλε όρους μυσταγωγίας παραμένοντας άμεση και φιλική, αφήνοντας την ίδια στιγμή τον εαυτό της πλήρως εκτεθειμένο στη δίνη της βιωματικής της σχέσης με το τραγούδι.

 

Μέχρι την επόμενη φορά που θα κατηφορίσει προς την Αθήνα, το φορτίο που άφησε πίσω της η Βούλα Σαββίδη με αυτή τη μοναδική εμφάνιση θα μείνει εδώ, περιμένοντας απαντήσεις στους γρίφους που μάς αφηγήθηκε με τη σπάνια φωνή της.