Το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό ακούγοντας το όνομα της Μαρίας Παπαγεωργίου, είναι η φιγούρα του νέου κοριτσιού, λίγο (ε)ξωτικού, με τα χαρακτηριστικά κόκκινα μαλλιά, μπλε μάτια και την ιδιαίτερη βαθιά φωνή. Πολλοί, παρότι εμφανιζόταν με τον Αλέξανδρο Εμμανουηλίδη για κάποια χρόνια, τη γνωρίσαμε στα live της τότε ανερχόμενης Νατάσσας Μποφίλιου, όπου άνοιγε το πρόγραμμα και σε συμμετοχές της όπως αυτή στο δίσκο της Δανάης Παναγιωτοπούλου («οίκος αντοχής»).

 

Η Κυριακή που πέρασε ήταν η πρώτη από τις 3 προγραμματισμένες εμφανίσεις της στο club του Σταυρού του Νότου και εγκαινίαζε την πρώτη -μετά από καιρό- solo παρουσία της στη σκηνή χωρίς τον Εμμανουηλίδη. Με απροκάλυπτη αγωνία, εμφανή χαρά και αρκετή δόση χιούμορ, ξεκίνησε το πρόγραμμα λίγο πριν τις 10 με μια απρόσμενη και πολύ ευχάριστη επιλογή στο «Το φεγγάρι αυτό» του Φοίβου Δεληβοριά σε μια acapella εκτέλεση. Ακολούθησε ένα θερμό χειροκρότημα και αμέσως μετά η δική της «Αμφιβολία». Καθ’ όλη τη διάρκεια, από τη στιγμή που βγήκε στη σκηνή, τη συνόδευαν από πίσω σχετικά βίντεο, φτιαγμένα από την Ελευθερία Άνθη, σταθερή συνεργάτιδά της τα τελευταία χρόνια.

 

Το πρόγραμμα κινήθηκε βασικά σε δύο μέρη. Στο πρώτο πέρα από τις προσωπικές δουλειές του διδύμου Εμμανουηλίδης-Παπαγεωργίου, ξεχώρισε η ερμηνεία του «Κι εγώ σαν πόλη» (Λοΐζος - Ρασούλης), η ιδιαίτερη εκτέλεση του «In a manner of speaking» και η πρωτότυπη διασκευή «Crazy» του Barkley. Το δεύτερο μέρος είχε από όλα και για όλους-σχεδόν. Άνοιξε με το «Όμορφοι κι ηττημένοι», μας πήγε πίσω ακούγοντας το «Τσάι γιασεμιού» της Αρλέτας, κάπου στη μέση βρεθήκαμε να πίνουμε με ένα υπέροχο παραδοσιακό ποντιακό. Μετά έγινε το απαραίτητο πέρασμα από τις «ελληνικές αγάπες» της Παπαγεωργίου με τραγούδια-αναφορά του Θηβαίου και του Πασχαλίδη και φυσικά για το τέλος και στο encore, άμεσος και καυστικός... Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης!

 

Ήταν μια βραδιά γεμάτη. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Παρά την εμφανή αγωνία της, την είδαμε σε καλλιτεχνική διαύγεια, χαρά και με φωνή κρύσταλλο, συνυφασμένη πάντα με το χαρακτηριστικό ανεπαίσθητο τρέμουλο.



Σε κάθε περίπτωση, αυτή η κυριακάτικη εμφάνιση κατάφερε σχεδόν να διώξει το συναισθηματικό φορτίο μιας «Κυριακής» και να φορτίσει ανεπιτήδευτα, με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο μια ζεστή ατμόσφαιρα, με καλή μουσική. Ο συνδυασμός και των δύο παραπάνω, είναι από τα πράγματα που δύσκολα μπορεί κανείς να καταφέρει.