arvanitaki3Την Ελευθερία Αρβανιτάκη την έχουμε συνηθίσει είτε σε μουσικές σκηνές είτε σε καλοκαιρινούς συναυλιακούς χώρους. Πηγαίνοντας στο Παλλάς σκεφτόμουν ότι οι συγκεκριμένες παραστάσεις είναι μια καλή ευκαιρία για ν’ αποδώσει με διαφορετικό τρόπο αγαπημένα τραγούδια. Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι μετά από δυόμιση ώρες δεν μπορούσα να εξηγήσω τους λόγους για τους οποίους δε με συνεπήρε η συγκεκριμένη παράσταση -ή, εν πάσει περιπτώσει, δεν με συνεπήρε στο βαθμό που περίμενα/προσδοκούσα. Εν μέρει η περίεργη αίσθηση που μου έμεινε τελικά από την παράσταση, θα μπορούσε να αποδοθεί στο ότι η Ελευθερία Αρβανιτάκη άφησε εκτός προγράμματος σημαντικά τραγούδια που έχει ερμηνεύσει όλα αυτά τα χρόνια καθώς και στο ότι η επαφή με τον κόσμο στο “Παλλάς” δεν είναι ίδια με αυτή σε επίπεδο συναυλιών ή μιας μουσικής σκηνής.

Η παράσταση άρχισε με το τραγούδι του Νίκου Κυπουργού και της Αφροδίτης Μάνου «Τέλος δεν υπάρχει εδώ», ενώ η ερμηνεύτρια διέσχιζε μία ράμπα που χώριζε την ορχήστρα και τη σκηνή στη μέση. Ακολούθησε το τραγούδι του Δημήτρη Παπαδημητρίου και του Νίκου Ζούδιαρη το οποίο έδωσε και τον τίτλο στην παράσταση«Κι όλα αρχίζουν αλλιώς». Στο πρώτο μέρος του προγράμματος ακούστηκαν 18 τραγούδια. Από τα πιο πρόσφατα «Μέτρησα», «Χωρίς εσένα», «Ως τα χαράματα» και «Μην ορκίζεσαι» έως το «Θέλω να σε δω»,«Κρυφός πυρετός» και «Τι θέλω τι» από τη συνεργασία της με τον Νίκο Ξυδάκη. Από τις εκπλήξεις της βραδιάς το «Yes I do» της Monika με τη νεαρή Leoninne στα φωνητικά, το οποίο “έπλεξε” με το «Ακρογιαλιές Δειλινά».

arvanitaki2Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφέρουμε ότι την ορχήστρα αποτελούσαν εξαιρετικοί μουσικοί. Ο Δημήτρης Μπαρμπαγάλας στις κιθάρες και στις ενορχηστρώσεις (για τις οποίες προτιμήθηκε ακουστικό στιλ), ο Θωμάς Κωνσταντίνου που έπαιξε ούτι, λαούτο, μπουζούκι και μαντολίνο, ο Άγγελος Πολυχρόνου στα κρουστά, ο Αλέξανδρος Κτιστάκης στα τύμπανα ο Γιώργος Γεωργιάδης στο μπάσο, ο Θέμης Νικολούδης στο βιολί και στη τρομπέτα και ο Γιάννης Κυριμκυρίδης στο πιάνο και στα πλήκτρα. Αξίζει επίσης να σταθούμε στην παρουσία του Δημήτρη Τσάκα στο σαξόφωνο και του Αντώνη Ανδρέου στο τρομπόνι στο«Stand by me», «Για των ματιών σου το χρώμα» και στο «Φοβάμαι» από τις Ρόδες καθώς μονοπώλησαν το ενδιαφέρον, ξεσηκώνοντας το όχι ιδιαίτερα εκδηλωτικό κοινό.

Λίγο προτού ολοκληρωθεί το πρώτο μέρος η Ελευθερία πήρε τον μπαγλαμά στα χέρια τραγουδώντας «Τα καράβια μου καίω» ενώ το πρόγραμμα έφτασε στο διάλειμμα με το «Αγαπάω και Αδιαφορώ». Το δεύτερο μέρος περιελάμβανε 12 τραγούδια μεταξύ των οποίων το νέο τραγούδι του Σταμάτη Κραουνάκη, «Μια θάλασσα», και ακολούθησαν το «Όσο βαρούν τα σίδερα», «Τα κορμιά και τα μαχαίρια», «Ζωή κλεμμένη», «Του πόθου τ’ αγρίμι», ενώ στο «Ερωτικό» μια τεράστια κόκκινη βεντάλια κατέβηκε στη σκηνή. Με το «Παράπονο» του Δημήτρη Παπαδημητρίου, σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη ολοκληρώθηκε και το δεύτερο μέρος για ν’ ακολουθήσει το encore «Με το ίδιο μακό» και το «Τι φταίει».

Τη σκηνοθεσία της παράστασης έκανε ο Γιάννης Κακλέας και τη σκηνογραφία ο Μανώλης Παντελιδάκης. Σε γενικές γραμμές πρόκειται για μία παράσταση προσεγμένη και δουλεμένη σε όλα τα επίπεδα. Επιπροσθέτως, πρέπει να αναφέρουμε ότι μας δόθηκε η εντύπωση ότι από το κοινό έλειπαν οι νεαρότερες ηλικίες, που παραδοσιακά ακολουθούν την Ελευθερία Αρβανιτάκη. Οι τελευταίες παραστάσεις έχουν προγραμματιστεί για τις 4,5,11και12 Μαρτίου.