apostolos_rizos-live«Αν ήσαστε τρεις χιλιάδες θα βρισκόμασταν στο διπλανό θέατρο». Κι όμως το θεατράκι Άννα Συνοδινού ταίριαξε απόλυτα στον Απόστολο Ρίζο και αποδείχθηκε ιδανικός χώρος για να φιλοξενήσει το βράδυ της Τρίτης την παράσταση «Η Γυναίκα στον πυρήνα» στο πλαίσιο του φεστιβάλ «Στη σκιά των Βράχων». Παρακολουθώντας τον Απόστολο Ρίζο στις ζωντανές του εμφανίσεις από την αρχή της καριέρας του έως σήμερα έχω διαπιστώσει ότι κάθε φορά καταφέρνει να πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα παρουσιάζοντας σε κάθε παράστασή του και κάτι διαφορετικό.
Και κάτι πολύ σημαντικό: δουλεύει πολύ τα προγράμματά του και πειραματίζεται.

 

 

Τον χειμώνα είχε παρουσιάσει το μουσικό αφιέρωμα «Η Γυναίκα στον Πυρήνα» και έδωσε την ευκαιρία σε όσους δεν το είχαν παρακολουθήσει να το δουν και σε κάποιους άλλους να το ξαναδούν. Έχοντας ως κεντρικό άξονα τη γυναίκα, τα τραγούδια της βραδιάς επικεντρώθηκαν γύρω από αυτήν παρουσιάζοντάς την σε όλες τις φάσεις της ζωής της. «Η Μπαλάντα της Ιφιγένειας», «Το Σίδερο», «Να με θυμάσαι»με τον τραγουδοποιό να κάνει αναφορά στη Μελίνα Μερκούρη, «Περιμπανού», «Στην Κ.», «Η νύχτα» ήταν ορισμένα από τα τραγούδια του προγράμματος που διήρκησε σχεδόν δυόμισι ώρες.

Ο Απόστολος Ρίζος επέλεξε όμως και τραγούδια που ξάφνιασαν ευχάριστα όπως «Στις 16 Μάη Μήνα» γνωστό και ως «Μαρίνα» (επιτυχία του Σταμάτη Κόκκοτα), για ν’ ακολουθήσουν «Η αχάριστη», «Δεν είναι ίδιες όλες οι γυναίκες», «Μια γαλανομάτα στην Αθήνα» «Νόστιμο τρελό μικρό μου». Τα τραγούδια της παράστασης, παρότι προέρχονταν από διαφορετικές εποχές και εκπροσωπούσαν διαφορετικά μουσικά στιλ, παρουσιάστηκε με τέτοια σειρά και με τέτοιο τρόπο που δεν ξένιζαν. Και αυτό αποδεικνύει αυτό που λέγαμε παραπάνω: ότι ο Απόστολος Ρίζος είχε δουλέψει το πρόγραμμα, όχι μόνο από μουσικής, αλλά, κυρίως, από αισθητικής, «εγκεφαλικής», αν προτιμάτε.

apostolos_rizos_bygiannismargetousakis


* Φωτογραφία: Γιάννης Μαργετουσάκης

Η μπάντα λιτή αλλά ενδιαφέρουσα με κιθάρες, μπάσο, βιμπράφωνο και drums. Δυστυχώς, ο αέρας δεν επέτρεψε να γίνουν οι προβολές που είχαν προγραμματιστεί. Από τις εκπλήξεις της βραδιάς η παρουσία του Παναγιώτη Τσεβά λίγο πριν το τέλος του προγράμματος, ο οποίος για αρχή έπαιξε με το ακορντεόν του και τραγούδησε ο ίδιος την «Αγάπη», που έχει ερμηνεύσει ο Χρήστος Θηβαίος, και στη συνέχεια παρέμεινε στη σκηνή συνοδεύοντας τον Απόστολο Ρίζο σε τραγούδια όπως οι «Μέλισσες» και το «Μανούλα μου».

Μαγική στιγμή -που θα τολμούσα να πω ότι ίσως και να οφείλεται στην υποχρέωση των καλλιτεχνών να τελειώνουν τις παραστάσεις τα μεσάνυχτα, μάλιστα, για το λόγο αυτό επιστρατεύεται και η… αστυνομία!- το φινάλε της συναυλίας, με τον Απόστολο Ρίζο να ερμηνεύει τη «Φυσαλίδα» a capella κοντά στον κόσμο. Συμπέρασμα: οι μικροί (και, μάλλον, πιο «προσωπικοί») χώροι του ταιριάζουν γάντι. Κι ας μην έπαιξε, όπως είπε στην αρχή του προγράμματος, στο διπλανό θέατρο…