Σταθερό εδώ και αρκετά χρόνια, τόσο σαν παρουσία όσο και ως αξία, συναυλιακό δίδυμο ο Ορφέας Περίδης και η Λιζέτα Καλημέρη αυτή τη φορά έχουν ένα ακόμα σοβαρό λόγο να συμπράξουν επί σκηνής. Δεν είναι άλλος από το «Εν Φλύα», τo CD που κυκλοφόρησε λίγο πριν τα τέλη της περυσινής χρονιάς και στο οποίο ο πρώτος έχει γράψει  την μουσική όλων – πλην ενός – των τραγουδιών που ερμηνεύει η δεύτερη. Ενας όμορφος, γλυκόπικρος, πολυσυλλεκτικός υφολογικά και «χαμηλών τόνων» δίσκος, κατ’ εικόνα της αληθινής φιλίας και της βαθιάς εκτίμησης  που συνδέει τους δύο – πολύ διαφορετικούς ως ψυχοσυνθέσεις – συντελεστές του και εκφράζονται έμπρακτα σε κάθε κοινή  συναυλία τους.  

Αυτό συμβαίνει και στον συγκεκριμένο κύκλο εμφανίσεων τους στη «Σφίγγα». Το πρόγραμμα είναι περίπου μοιρασμένο ανάμεσα τους αν και ομολογουμένως ο Ορφέας Περίδης έχει τον πρώτο λόγο στο μεγαλύτερο μέρος του. Προφανώς και παίζουν αρκετά τραγούδια από το «Εν Φλύα» (με την ευκαιρία και για όσους δεν το γνωρίζουν, Φλύα ήταν το αρχαίο όνομα του Χαλανδρίου) αλλά και πολλά από την προσωπική δισκογραφία αμφοτέρων. Το σχήμα που τους συνοδεύει – και στο οποίο πρωταγωνιστικό ρόλο έχει συνεχώς το δεξιοτεχνικό παίξιμο του ίδιου του Ο. Περίδη στην κλασική/ακουστική κιθάρα – είναι το ίδιο με το βασικό του προαναφερθέντος δίσκου, λιτό και λειτουργικό. Τέσσερις μουσικοί στην ακουστική (και όταν χρειάζεται ηλεκτρική) κιθάρα, το κοντραμπάσο, τα κρουστά και ο τελευταίος, όταν δεν συμπληρώνει κυρίως με το βιολί και λιγότερο με το μαντολίνο του, συνεισφέρει στα φωνητικά.

 

Το πρώτο μέρος περιλάμβανε κυρίως πιο ρυθμικά και δυναμικά – για τα δεδομένα τoυς πάντα - τραγούδια, με την ηλεκτρική κιθάρα σε όχι λίγα από αυτά να υπενθυμίζει και να παραπέμπει στις επιρροές που έχουν δεχθεί η Λ. Καλημέρη και ο Ο. Περίδης, ο δεύτερος μάλιστα και συνθετικά, εκτός από την ελληνική και από την διεθνή μουσική και ιδιαίτερα το rock και το blues. Θα ξεχώριζα ανάμεσα τους το ομότιτλο τραγούδι του «Εν Φύα», ένα θαυμάσιο country (ακουστικό δηλαδή, σε αντίθεση με το ηλεκτρικό urban) blues που θα το ζήλευαν πάρα πολλοί rock και όχι μόνο μουσικοί της χώρας μας οι οποίοι έχουν ασχοληθεί πολύ πιο επιστάμενα επί δεκαετίες με το ιδίωμα!

 

Μετά το διάλειμμα ένα μεγάλο τμήμα του δεύτερου μέρους ήταν το ακουστικό, με μόνο την κιθάρα του Ο. Περίδη να συνοδεύει την φωνή του ή εκείνη της Λ. Καλημέρη. Τότε ήταν που διαπίστωνες καλύτερα τις διαφορές αλλά και τις ομοιότητες τους, πολύ πιο εξωστρεφής στη σκηνή, με χιούμορ και χαρισματικός ως προς την επικοινωνία του με τον κόσμο, ακόμα και πληθωρικός πάνω στη σκηνή ο ένας, σαφώς πιο δωρική, επικεντρωμένη στην ερμηνεία της και αρκετά πιο εσωστρεφής ή ακόμα και συγκρατημένη η άλλη. Χωρίς να μειώνω καθόλου την εξαίρετη και λίαν εκφραστική φωνή του Περίδη της Καλημέρη σίγουρα υπερτερεί φέροντας μια βιωματική, έμφυτη θα έλεγες γνώση της λαϊκής αλλά και της δημοτικής παράδοσης μας και με την πατίνα του χρόνου να την κάνει ολοένα και πιο ώριμη την καθιστά μιαν από τις καλύτερες – αν και δυστυχώς αρκετά παραγνωρισμένη - ερμηνεύτριες όχι μόνο της γενεάς της αλλά των τριών τελευταίων δεκαετιών.

 

Επιβεβαίωνες όμως και κάτι άλλο, ένα ύφος και ένα ήθος που σπανίζει σήμερα, απουσιάζοντας πλέον ακόμα και από πολλούς συγχρόνους αναλόγους τους. Ο Περίδης εορτάζει εφέτος τριάντα χρόνια από την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου του, υπενθυμίζοντας έτσι σε όσους το είχαν ξεχάσει ότι, μετά τον «προπάτορα» Διονύση Σαββόπουλο και τους «γονείς» της αδελφούς Κατσιμίχα, χρονολογικά θα μπορούσε να θεωρηθεί ο ιδρυτής της εγχώριας σχολής των τραγουδοποιών – ερμηνευτών. Ταυτόχρονα όμως με την φόρμα της συνεχούς όσμωσης λαϊκής μουσικής και αστικής ακουστικής μπαλάντας που την χαρακτηρίζει καθιέρωσε επίσης και το ήθος της, την προσήλωση στον ποιητικό λόγο ή στον καλό στίχο και την ανάδειξη του, την σεμνότητα της γενικότερης παρουσίας, τον σεβασμό στο κοινό και την ακάματη προσπάθεια για μια πιο «ζεστή» και ανθρώπινη επικοινωνία μαζί του. Ενα ήθος που ο ίδιος και η Καλημέρη διατηρούν με αξιέπαινη επιμονή μέχρι σήμερα ουκ ολίγοι άλλοι όμως πολύ λιγότερο ή και καθόλου.

 

Στη συνέχεια βγήκαν πάλι στη σκηνή οι υπόλοιποι τέσσερις μουσικοί ενώ λίγο πριν το φινάλε (τουλάχιστον την βραδιά που παρακολούθησα το πρόγραμμα) ανέβηκαν σε αυτήν ο Χρήστος Θηβαίος και ο Νίκος Ζιώγαλας και ερμήνευσαν από ένα δικό τους τραγούδι. Έτσι κύλησαν τα πράγματα μέχρι το τέλος, με κάποια ακόμα αληθινά, από καρδιάς, με ευγένεια έκφρασης μα και ψυχής, ευαίσθητα, κάποτε ακόμα και τρυφερά ανθρώπινα τραγούδια...Αν αυτά σας αφορούν και φυσικά σας αρέσουν ο Ορφέας Περίδης και η Λιζέτα Καλημέρη θα βρίσκονται στη «Σφίγγα» για τρία ακόμα Σάββατα, μέχρι και τις 13 Απριλίου.