Καταρχήν να πω ότι το νέο πρόγραμμα του Σταμάτη Κραουνάκη και της Σπείρα Σπείρα παρουσιάζεται – και γίνεται αφορμή για να λειτουργήσουν και πάλι – στις «Γραμμές», έναν «ιστορικό» χώρο στον Βοτανικό που, υπό την διεύθυνση του τότε ακόμα ενεργού συνθέτη Κώστα Καλδάρα, ήταν μια από τις κυριότερες μουσικές σκηνές κατά την περίοδο άνθησης του «έντεχνου» τραγουδιού, το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του ’90 και στις αρχές αυτής του ’00. Παρακολούθησα την πρεμιέρα που κατ’ εξαίρεση πραγματοποιήθηκε Παρασκευή καθώς ο χώρος θα λειτουργεί Σάββατο, Κυριακή με «λαϊκή απογευματινή» και Δευτέρα.

 

Το τελευταίο γεγονός είναι αρκετό για να καταλάβει κανείς ότι το φετινό πρόγραμμα του Κραουνάκη και της Σπείρα Σπείρα είναι μια βελτιωμένη και βέβαια επαυξημένη εκδοχή του επιτυχημένου περυσινού πειράματος τους στην «Σφίγγα». Για άλλη μια φορά λοιπόν η έμφαση είναι στην διασκέδαση. Αυτό πριν από όλα σημαίνει ένα ρεπερτόριο που αποτελείται από συγκεκριμένες επιλογές από το αρκούντως μεγάλου όγκου έργο του συνθέτη διανθισμένες με κλασικά στην πλειοψηφία τους τραγούδια άλλων σπουδαίων δημιουργών, κυρίως βέβαια λαϊκά και ελάχιστα «ελαφρά».

 

Στην πλέον πρόσφατη εκδοχή της η Σπείρα Σπείρα αποτελείται από πέντε ερμηνευτές. Ξεχωρίζουν σαφώς οι Χρήστος  Γεροντίδης και Κώστας  Μπουγιώτης που διόλου συμπτωματικά την περυσινή σεζόν πλαισίωναν τον Κραουνάκη και στη θεατρική παράσταση «Duende» χωρίς όμως να υστερούν και οι υπόλοιποι (Σάκης  Καραθανάσης, Νίκος  Σταδιάτης και Γιώργος  Στιβανάκης) συναποτελώντας έτσι ένα ομοιογενές και υψηλού επιπέδου σύνολο. Η ομάδα συμπληρώνεται από τετραμελές μουσικό σχήμα με επίκεντρο δύο εξαίρετους σολίστ, τον πιανίστα Βασίλη Ντρουμπoγιάννη και τον βιολοντσελίστα Γιώργο  Ταμιωλάκη, καθοριστική όμως είναι και η συμβολή του Βάιου  Πράπα στην κιθάρα μα και στο μπουζούκι αλλά και του Νίκου Σταδιάτη στο ακορντεόν ταυτόχρονα με τις σόλο ή χορωδιακές ερμηνείες του.

 

Παρακολουθώντας τους κανείς δεν μπορεί να μην θαυμάσει αυτό που κάνει ο Κραουνάκης με την Σπείρα Σπείρα επί δέκα οκτώ πλέον χρόνια. Εχει δημιουργήσει μιαν ομάδα η οποία ήδη έχει βγάλει σημαντικά ονόματα ερμηνευτών αλλά και δημιουργών και συνεχίζει ως ένας λίαν πρωτότυπος συνδυασμός «σχολής», ερευνητικού εργαστηρίου και θιάσου που εφοδιάζει τα μέλη του με πολύτιμη ερμηνευτική, υποκριτική - ή και αμφότερες - παιδεία και ταυτόχρονα παράγει αξιόλογο έργο.

 

Στο συγκεκριμένο πρόγραμμα ο Σ. Κραουνάκης τους δίνει άπλετο χώρο και χρόνο. Ο ίδιος εμφανίζεται αργά, μετά το ήμισυ της διάρκειας του. Από την στιγμή όμως που το κάνει, ανεβαίνοντας στη σκηνή ενώ ερμηνεύει το «Δύο Πόρτες Εχει Η Ζωή» (!) του οποίου την μουσική είχε γράψει ο πρώτος εκτελεστής του Στέλιος Καζαντζίδης σε στίχους της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, ολοφάνερα, είτε επιδιώκοντας το είτε όχι, στην κυριολεξία «το παίρνει επάνω του». Από εκεί και πέρα, στο δεύτερο μέρος, πρωταγωνιστής του προγράμματος είναι ο ίδιος με την Σπείρα Σπείρα ουσιαστικά να τον συνοδεύει. Την βραδιά εκείνη τουλάχιστον μπορεί να μην κάθισε καθόλου στο πιάνο αλλά ήταν σε μεγάλα κέφια, είτε ερμήνευε δικά του τραγούδια είτε άλλων. Αστειευόταν, άλλαζε στίχους, άνοιγε διάλογο ή και πείραζε μέλη του ακροατηρίου και γενικότερα έδειχνε να απολαμβάνει την εμπειρία εξίσου με το κοινό.

 

Το απροσδόκητο φινάλε, μια φορτισμένη συναισθηματικά εκτέλεση του «Show Must Go On» των Queen, με άλλον μεν βασικό ερμηνευτή αλλά τον Κραουνάκη να μένει να το τραγουδάει μόνος του πριν κατέβει από την σκηνή τελευταίος όπως είχε ανέβει, ήρθε για να υπογραμμίσει όλα όσα είχαν προηγηθεί. Αυτό είναι αποκλειστικά ένα πρόγραμμα καλής ποιότητας διασκέδασης από μιαν ομάδα – προεξάρχοντος φυσικά του ιδρυτή και ηγέτη της – ευσυνειδήτων «εργατών» της όπως καταδεικνύουν οι εργατικές φόρμες τις οποίες φορούν όπως και πέρυσι.

 

Μετά το πέρας του προσπάθησα να το εντάξω σε ένα από τα δεδομένα πλαίσια ακροάματος/θεάματος. Κατέληξα ότι η μόνη φόρμα που θα το περιέγραφε δεν είναι το πολύ δημοφιλές επί δεκαετίες στη χώρα μας βαριετέ αλλά το vaudeville, η πολύ πιο εξειδικευμένη αμερικανική εκδοχή του προηγουμένου η οποία εστιάζει στο τραγούδι, τον χορό και το θέατρο, κυρίως κωμικό ή σατιρικό αλλά όχι πάντα. Στη συνέχεια προσπάθησα να εντοπίσω τα ανάλογα του ελληνικού vaudeville του Κραουνάκη.

 

Βρήκα ένα και μοναδικό, του σπουδαίου Γιώργου  Μαρίνου με τον οποίο, διόλου συμπτωματικά, ο Κραουνάκης είχε συνεργαστεί δισκογραφικά δύο φορές, στο «Μόνον Άντρες» του ’83 και, πολύ σημαντικότερο, στο «Αυτός Ο Γιώργος» του ‘91, μιαν ιδέα του Μάνου  Χατζιδάκι η οποία είχε κυκλοφορήσει στην δική του εταιρεία Σείριος.