edolilipoupoli_coverΕδώ Λιλιπούπολη – τα τραγούδια
Εκδόσεις Ιανός

Μία σημαντική έκδοση ήρθε για να προστεθεί στο μύθο της δημοφιλέστερης ραδιοφωνικής εκπομπής για παιδιά, της Λιλιπούπολης. Για πρώτη φορά παρουσιάζει σε ένα βιβλίο όλα τα τραγούδια της θρυλικής εκπομπής Εδώ Λιλιπούπολη, σε μεταγραφή για φωνές και πιάνο από τον Θωμά Κοντογεώργη.

Το αγαπημένο «παιδί» του Μάνου Χατζιδάκι κατά τη θητεία του στο Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνική Ραδιοφωνίας, μεταδίδονταν καθημερινά από το 1976 ως το 1980 κατορθώνοντας να αλλάξει την μέχρι τότε αντίληψη για το πώς μπορεί και πρέπει να είναι μία παιδική ραδιοφωνική εκπομπή: «[…] Ίσως, γιατί πρώτη φορά κάποιοι μιλούσαν στα παιδιά υπεύθυνα, με καθαρή ποιητική γλώσσα, θίγοντας θέματα που βασανίζουν και πονάν τον τόπο, κι όχι σαν εκπαιδευτικοί ή γονείς ανόητοι, που συμπεριφέρνονται στα παιδιά λες κι αποτείνονται σε υποανάπτυκτους κι ατελείς οργανισμούς, με θέματα ανώδυνα και γλώσσα απονεκρωμένη και συμβατική».

Με τα λόγια αυτά προλόγιζε ο Χατζιδάκις τη γνωστή έκδοση των τραγουδιών της Λιλιπούπολης που διηύθυνε ο ίδιος και κυκλοφόρησε σε δίσκο το 1980 με τις συνθέσεις του Νίκου Κυπουργού, της Λένας Πλάτωνος και του Δημήτρη Μαραγκόπουλου, όλες σε στίχους της Μαριανίνα Κριεζή. Ο τέταρτος συνθέτης της Λιλιπούπολης, ο Νίκος Χριστοδούλου, δε συμμετείχε σε εκείνο το δίσκο θεωρώντας τα τραγούδια αναπόσπαστα από τον αρχικό ήχο που τους είχε προσδώσει ο μόνιμος τότε συνεργάτης της εκπομπής, μαέστρος Βύρων Φιδετζής. Η παρούσα έκδοση λοιπόν έρχεται να καλύψει ένα σημαντικό κενό, συγκεντρώνοντας για πρώτη φορά όλα τα τραγούδια και των τεσσάρων συνθετών της εκπομπής, με την παράλληλη καταγραφή όλων των στίχων της Μαριανίνας Κριεζή και τις καταθέσεις των κύριων συντελεστών της.

 

Στο πρώτο μέρος του βιβλίου συναντάμε δυο σύντομα κείμενα του εκδότη Νίκου Καρατζά και της Μαργαρίτας Μυτιληναίου, ένα κείμενο του Θωμά Κοντογεώργη που ανέλαβε τις μεταγραφές, αρχειακό υλικό με φωτογραφίες και εξώφυλλα των πέντε δίσκων με τα επεισόδια της Λιλιπούπολης, καθώς και κείμενα των βασικών συντελεστών της εκπομπής: της Ρεγγίνας Καπετανάκη και Ελένης Βλάχου που πρώτες «ανακάλυψαν» τη Λιλιπούπολη και έδωσαν με τη γραφή τους «ζωή» στους θρυλικούς ήρωές της. Η στιχουργός Μαριανίνα Κριεζή και οι τέσσερεις συνθέτες (Κυπουργός, Πλάτωνος, Μαραγκόπουλος και Χριστοδούλου) καταθέτουν τις                                                                                                 Ηχογράφηση στο στούντιο με την Σαπφώ Νοταρά

δικές τους μνήμες από την εποχή του Τρίτου και της Λιλιπούπολης, ενώ υπάρχει και μία ενδιαφέρουσα αναφορά από την Ρεγγίνα Καπετανάκη σε όλους σχεδόν του ηχολήπτες, ηθοποιούς και τραγουδιστές που πέρασαν από τα στούντιο του Τρίτου ως μόνιμοι ή έκτακτοι συνεργάτες της εκπομπής (ανάμεσά τους, η Σαπφώ Νοταρά και η Αλέκα Παΐζη σε έκτακτους ρόλους, καθώς και οι: Μηνάς Χατζησάββας, Δημήτρης Πιατάς, Λυδία Κονιόρδου, Δημήτρης Καμπερίδης κ.ά).

Ο κύριος όγκος του βιβλίου αποτελείται από τις παρτιτούρες όλων των τραγουδιών σε μεταγραφή του Θωμά Κοντογεώργη. Κι εδώ ακριβώς είναι που το όλο εγχείρημα της έκδοσης στέφεται με επιτυχία. Η εργασία του Κοντογεώργη πάνω σε ένα τέτοιο δύσκολο υλικό όπως είναι τα τραγούδια της Λιλιπούπολης, δεν είχε να υπερπηδήσει μόνο τα εμπόδια στη μεταγραφή των πολύπλοκων ρυθμικών και αντιστικτικών γραμμών τεσσάρων διαφορετικών σε στιλ συνθετών, αλλά και το κακό παρελθόν αντίστοιχων εκδόσεων που αντιμετωπίζουν πολύ συχνά με τρομερή προχειρότητα παρόμοιες απόπειρες μεταγραφών. Ο Κοντογεώργης εκμεταλλευόμενος και την εμπειρία του ως πιανίστας στις παραστάσεις της Λιλιπούπολης, εργάστηκε υπεύθυνα και αντιμετώπισε τα μουσικά κείμενα με την προσοχή που τους αρμόζει.

Το βιβλίο με τα τραγούδια της Λιλιπούπολης μοιάζει να ολοκληρώνει έναν κύκλο της θρυλικής εκπομπής που ξεκίνησε στις αρχές του 1976. Όπως αναφέρει και η Ρεγγίνα Καπετανάκη: «το στοίχημα ήταν η ποίηση, με όλες τις έννοιες της λέξης […]. Η ίδια η σύλληψη της εκπομπής ήταν ποιητική. Μια ποιητική “παιδαγωγική” που καλλιεργούσε τη φαντασία, τη δημιουργικότητα, την καλαισθησία, τη φιλία, την ομορφιά και τη γνώση του κόσμου και της ανθρώπινης ιστορίας. Στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης είχε γεννηθεί ένα αληθινό παραμύθι, το οποίο μπορεί να ήθελε, μεταξύ άλλων, να απομυθοποιήσει τα παραμύθια σύμφωνα με τις επιταγές της εποχής, αλλά, στο μέτρο που το έκανε, δημιούργησε ένα καινούργιο παραμύθι. […] Κάποιες συγκυρίες 34 χρόνια πριν, γέννησαν και στέριωσαν ένα αληθινό παραμύθι σε καιρούς που μάθαμε ότι δεν ευνοούν το παραμύθι! Γι’ αυτό, ίσως, πρέπει να ξανασκεφτούμε τα πράγματα από την αρχή. Τις αισιοδοξίες μας αλλά και τις απαισιοδοξίες μας. Μια καινούργια εποχή αρχίζει για τη Λιλιπούπολη. Αφουγκραστείτε την, σκύψτε, ακούστε προσεκτικά: είναι, ξανά, αίτημα των καιρών!».