Η Ειρήνη Σκυλακάκη παρουσιάζει το πιο ώριμο και το πιο προσωπικό της άλμπουμ. Η ειλικρίνεια που εκπέμπει το Matterless είναι υποδειγματική και η αλήθεια του επίσης, πράγμα σπάνιο για την παραγωγική αγγλόφωνη σκηνή της χώρας, που φαίνεται να είναι εγκλωβισμένη σε μια υπεροπτική αγωνία να αποδείξει τη διαφορετικότητά της, πετυχαίνοντας το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμαΌλος ο δίσκος αποπνέει μία εσωτερική γαλήνη ή καλύτερα την αναζήτησή της. Ωραίος, απαλός ήχος που σε ηρεμεί και σε παρακινεί να κάνεις ένα εσωτερικό road trip με ανοιχτά παράθυρα και μαλλιά μπερδεμένα από τον αέρα. Από την άλλη δεν θα είναι και πολύ άδικο κάποιος που θα έλεγε ότι είναι λίγο σκοτεινός δίσκος για την ποπ κουλτούρα, αλλά στο τέλος το μήνυμα που δίνει είναι μήνυμα ελπίδας και δημιουργικότητας.

 

Η Ειρήνη Σκυλακάκη έχει δώσει το στίγμα της στους δύο προηγούμενους δίσκους και πλέον ζει και ακροβατεί ανάμεσα σε Αγγλία και Ελλάδα. Ανήκει στη γενιά των δημιουργών που κοινοποιούν τη δουλειά τους βασικά μέσα από το ίντερνετ και δίνει ραντεβού στα live, που στην περίπτωσή της μοιράζονται εντός και εκτός συνόρων. Επηρεασμένη από το βρετανικό ρεύμα των νέων κοριτσιών που γράφουν και τραγουδούν τα κομμάτια τους, με σημείο αιχμής την αφαίρεση και όχι την πολυπλοκότητα, επικοινωνεί την ανάγκη της για έκφραση με τρόπο ευγενικό και ταλαντεύεται ανάμεσα στην εσωτερικότητα και την εξωστρέφεια.

 

Κάθε φορά που τελείωνα την ακρόαση ήμουν λιγάκι πιο χαμογελαστός από πριν την ξεκινήσω. Και αν αυτό ήταν το ζητούμενό της, τα καταφέρνει περίφημα. Ο ήχος της δεν είναι πειραματικός, δεν είναι επιτηδευμένος, δεν είναι εξεζητημένος. Έχει ρυθμικές και μελωδικές εναλλαγές στο φάσμα μιας ερωτικής διάθεσης απέναντι στη ζωή και τη μουσική. Είναι πιο “ηλεκτρονικός” από τους δύο προηγούμενους και πιο “πλούσιος”.

 

 

Ας αποφύγουμε τις κοινοτοπίες και τα δημοσιογραφικά κλισέ του τύπου “Αδικείται στην Ελλάδα”, “Ο ήχος της είναι Βρετανικός” και άλλες τέτοιες γενικότητες που έχουν χάσει εντελώς το νόημά τους. Σίγουρα η συμβολή και η καθοδήγηση του Βρετανού παραγωγού Danton Supple (Coldplay, Soulsavers, Ian Brown, Morrisse, Patti Smith, The Doves) έχει παίξει το ρόλο της, αλλά όπως και να έχει η Σκυλακάκη δεν φαίνεται να διεκδικεί το παράσημο της πρωτοπορίας, αλλά εκείνο της έκφρασης και της επικοινωνίας. Ακούγεται απλό και προφανές, αλλά δεν είναι. 

 

 

Οι επιρροές της είναι εμφανείς, αλλά περασμένες από το φίλτρο της και την αισθητική που φαίνεται να έχει ως βασικό άξονα ένα ποπ - easy listening περιβάλλον. Αν σας αρέσουν οι γυναίκες τραγουδοποιοί και οι μουσικές που δεν έχουν αγωνία ύπαρξης, αξίζει να ανακαλύψετε αυτόν το δίσκο και τη Σκυλακάκη συνολικά, γιατί αξίζει. 

 

 

Και κάτι τελευταίο. Ο δίσκος είναι αυτό που λέμε ραδιοφωνικός και του αξίζουν οι μεταδώσεις των τραγουδιών που περιέχει, αν και το ελληνικό ραδιόφωνο περνάει μία αλλοπρόσαλλη συντηρητική περίοδο.

 

 

Υ.Γ.: Άργησα να ακούσω προσεκτικά τον δίσκο μέσα στο τρέξιμο της καθημερινότητας, αλλά ευτυχώς για μένα δεν τον άφησα κλειστό και στριμωγμένο μαζί με άλλα cd στη δισκοθήκη.

 

 

Η Ειρήνη Σκυλακάκη στο ίντερνετ:

Official site: www.irenesky.com
Facebook: www.facebook.com/IreneSkylakaki
Youtube: https://www.youtube.com/playlist?list=PLVSO1tpFIo7zzSKyQL8tyqhhlL2c0rqpz
Instagram: https://www.instagram.com/ireneskylakaki