Όπως αποδεικνύεται εδώ και αρκετά χρόνια υπάρχει μια πλευρά της δραστηριότητας του Φοίβου Δεληβοριά που είναι άγνωστη ή έστω «αθέατη» τουλάχιστον για όσους και όσες δεν είμαστε γονείς. Η δραστηριότητα αυτή δεν είναι άλλη από το να επενδύει μουσικά παραστάσεις παιδικού θεάτρου και, ως τραγουδοποιός, φυσικά το κάνει γράφοντας τραγούδια. Πρακτικά λοιπόν εδώ έχουμε την συγκέντρωση των περισσοτέρων από αυτά τα τραγούδια αλλά με έναν ομολογουμένως έξυπνο και ευρηματικό τρόπο. Το CD με αυτά έδωσε έμπνευση για ένα βιβλίο που περιλαμβάνει τους στίχους τους και σύντομα συνδετικά κείμενα του Φοίβου και όχι απλά διανθίζεται αλλά κοσμείται από τα σχέδια της διακεκριμένης εικονογράφου Μυρτούς Δεληβοριά, η οποία διόλου δεν τυχαίνει, αλλά αντίθετα έχει πολύ μεγάλη σημασία ότι είναι αδελφή του. Το σύνολο ως βιβλίο – CD κυκλοφορεί από το label "Ο Νάνος" της Μικρής Άρκτου με τον τίτλο «Πες Μου Τ’ Όνομα Σου» και τον απολύτως επεξηγηματικό υπότιτλο «Μια ιστορία με τραγούδια και εικόνες της Μυρτώς Δεληβοριά».

Ακούγοντας το CD και διαβάζοντας παράλληλα τα κείμενα του βιβλίου προβάλλει μια πλευρά του ανθρώπου και δημιουργού Φοίβου Δεληβοριά, αν φυσικά δεν την είχε προσέξει και παρατηρήσει κανείς ως τώρα και δεν ανήκω σε αυτή την κατηγορία. Πρόκειται για την παιδικότητα του, κατηγορηματικά όμως όχι με την έννοια του παλιμπαιδισμού που συναντάμε αρκετά συχνά σε ανθρώπους οι οποίοι λειτουργούν σε διάφορους τομείς της ανθρώπινης έκφρασης, από την μουσική μέχρι ακόμα και την λογοτεχνία. Ο Φοίβος απλώς γνωρίζει πόσο σημαντικό είναι και φροντίζει και με το παραπάνω να κρατάει ζωντανό μέσα του το παιδί που ήταν κάποτε.

 

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι, όπως ακριβώς το σατιρικό, μερικές φορές και σαρκαστικό, κάποιες ακόμα και σκωπτικό ύφος των στίχων των «κανονικών» τραγουδιών του δεν τους στερεί τίποτα από την επί της ουσίας σοβαρότητα τους, έτσι και αυτό δεν τον εμποδίζει καθόλου από το να είναι ένας όλο και ωριμότερος με την πάροδο του χρόνου ενήλικος, αντίθετα τον κάνει να βελτιώνεται όλο και περισσότερο ως ενήλικη προσωπικότητα.

Αν αυτή η διάσταση του δημιουργού Φ Δεληβοριά είναι μια φορά ορατή στα τραγούδια του για ενηλίκους είναι βέβαια πολλές περισσότερες στα παιδικά του. Αναπόφευκτα μάλιστα είναι ακόμα πιο έντονη από την στιγμή που έγινε πατέρας καθώς, από ψυχαναλυτικής πλευράς, το να αποκτά κανείς παιδί και κυρίως να το μεγαλώνει πριν από όλα συνεπάγεται το να «αναβιώνει», με πολύ διαφορετικό τρόπο φυσικά, την δική του παιδική ηλικία. Προϊόν αυτής της εσωτερικής διαδικασίας του είναι λοιπόν καταρχήν τα δώδεκα δικά του τραγούδια που υπάρχουν στο CD και στη συνέχεια τα κείμενα του βιβλίου. Τα τραγούδια αυτά προφανώς έχουν όλα τα γνωρίσματα εκείνων που γράφει για ενηλίκους, καλαισθησία, όμορφες και δουλεμένες μελωδίες και «ψαγμένες» και για αυτό ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες ενορχηστρώσεις. Οπως επίσης και τα ενήλικα του έχουν πολλές αναφορές στο σύνολο της πρόσφατης και κυρίως αστικής πολιτιστικής παράδοσης της χώρας μας την οποία όχι μόνον αγαπά πολύ αλλά και την τιμά σε κάθε ευκαιρία.

 

Οχι απλά μουσικές αλλά και ακόμα περισσότερο στιχουργικές αναφορές οι οποίες δεν περιορίζονται σε παλαιότερα τραγούδια αλλά προεκτείνονται και σε ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες, ακόμα και θεατρικές παραστάσεις, υπογραμμίζοντας έτσι έμμεσα το στοιχείο της ανάμνησης που είναι τόσο καθοριστικό για την σχέση την οποία έχει κανείς με το παιδί που διατηρεί πάντα μέσα του.

Όλα φυσικά τα τραγούδια είναι θαυμάσια ερμηνευμένα όχι μόνον από το ίδιο αλλά και από την μόνιμη πλέον συνεργάτιδα του Νεφέλη Φασούλη και τους θιάσους των παραστάσεων ενώ σε ένα συμμετέχει και ο Αλκίνοος Ιωαννίδης. Εκείνα του Φοίβου συμπληρώνουν άλλα τρία, ανεβάζοντας έτσι τον συνολικό αριθμό σε δέκα πέντε. Τα τελευταία υπογράφει ο εξαίρετος Κύπριος «μετρ» του παιδικού τραγουδιού και δημιουργός της σειράς του "Τεμπέλη Δράκου" Γιώργος Χατζηπιερής. Υπό μιαν έννοια θα μπορούσαμε να πούμε ότι εκείνος ήταν ο πρώτος που διέβλεψε το ταλέντο του Φοίβου στο παιδικό τραγούδι αναθέτοντας του να ερμηνεύσει το πασίγνωστο και αγαπημένο «Το Ελεφαντάκι» και τα άλλα δύο τα οποία περιλαμβάνονται εδώ.

Δεν είναι καθόλου συμπτωματικό ότι τόσο τα τραγούδια του Γ. Χατζηπιερή όσο και του Φοίβου έχουν λίγο – πολύ κοινή θεματολογία. Μιλούν για την ανάγκη του να γνωρίσει κανείς ουσιαστικά τον εαυτό του και να τον αποδεχθεί όπως ακριβώς είναι, διαμέσου αυτού να γνωρίσει τον Άλλο, όλους τους άλλους και επίσης να τους αποδεχθεί, εντέλει τον σεβασμό και την ανεκτικότητα που οδηγούν στην επιθυμητή συνύπαρξη, ακόμα και συνεύρεση. Με μια κουβέντα τα τραγούδια αυτά αντιμετωπίζουν τα παιδιά και τους απευθύνονται σαν σε μικρούς ενηλίκους. Είναι το χάρισμα που διαθέτουν όλα τα σπουδαία παιδικά έργα, ανεξαρτήτως της μορφής έκφρασης στην οποία ανήκουν, καταλήγοντας δίχως καν να το επιδιώκουν στο ίδιο αξιοθαύμαστο αποτέλεσμα. Να αφορούν τους ανηλίκους που θα τα αγοράσουν ή θα φέρουν τα παιδιά σε επαφή μαζί τους εξίσου, αν όχι και περισσότερο, με αυτά...