Η δισκογραφική παρουσία του Χρίστου Θεοδώρου δεν είναι μεγάλη, αλλά αυτό δεν οφείλεται βέβαια στην έλλειψη ταλέντου του και ούτε καν στην γενικότερη κατάρρευση της μουσικής βιομηχανίας που, ειδικά στην χώρα μας, είχε συντελεσθεί πριν καν ενσκήψει η οι οικονομική κρίση. Κυριότερη αιτία για αυτό είναι ότι για αρκετά χρόνια υπήρξε μέλος της ομάδας Σπείρα – Σπείρα του Σταμάτη Κραουνάκη (συμμετέχοντας στις παραστάσεις αλλά και  στις δισκογραφικές παραγωγές της), ενώ παράλληλα, τον απασχολούσε πολύ η μουσική για το θέατρο. Ακόμα περισσότερο συνέβη αυτό στη συνέχεια καθώς έγραψε μουσική για μιούζικαλ μα και άλλου είδους θεατρικές παραστάσεις.

 

Η προσωπική του δισκογραφία μετράει 3 δίσκους (“α”, “φωτοβόλτα”, “Τετράδιο”) με ερμηνεύτρια την Βικτωρία Ταγκούλη, με την οποία συνεργάζεται σχεδόν μόνιμα Θαυμάσιοι δίσκοι με έντονα τα «θεατρικά» μουσικά στοιχεία, δεν είναι άλλωστε συμπτωματική η προτίμηση του στην Βικτωρία Ταγκούλη με την οποία είχαν συνυπάρξει και στη Σπείρα – Σπείρα και το ερμηνευτικό της ύφος χαρακτηρίζεται από μιαν όχι απλά δραματική αλλά αληθινά υποκριτική διάσταση.

 

 

Οφείλω να πω όμως ότι οι παραπάνω δίσκοι δεν με είχαν προετοιμάσει για το 4ο του albumπου κυκλοφόρησε μόνο ψηφιακά τον Απρίλιο και το οποίο εξαρχής με ενθουσίασε. Το «Spring» είναι ένας οργανικός δίσκος, για σόλο πιάνο συγκεκριμένα, με οκτώ κομμάτια που όλα φέρουν τον ίδιο τίτλο, «Spring» δηλαδή και απλά απαριθμούνται με τα λατινικά νούμερα από το I μέχρι το VIIIκαι το πρώτο που κάνει είναι να αναδεικνύει μια συνθετική ιδιαιτερότητα του.

 

 

Ο Χρίστος Θεοδώρου ανήκει στους δημιουργούς που αυτή τους η ιδιότητα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με του εκτελεστή, στην δική του περίπτωση του πιάνου το οποίο κατέχει σε σολιστικό επίπεδο. Το πόσο σημαντικό ρόλο άλλωστε παίζει αυτό στην μουσική του είχε ήδη φανεί από το ότι το πιάνο κατέχει κεντρική θέση στις ενορχηστρώσεις του και τόσο στους δίσκους όσο και στις παραστάσεις για τις οποίες έχει γράψει το scoresτο παίζει ο ίδιος, όπως άλλωστε και άλλα keyboards που χρησιμοποιεί αρκετά.

 

 

 

Έχω την αίσθηση όμως ότι  με το «Spring» μας παρέδωσε την πλέον προσωπική μέχρι τώρα δισκογραφική δουλειά του. Αυτή την φορά ο συνθέτης και ο πιανίστας ταυτίστηκαν απόλυτα, ο δημιουργός στάθηκε «γυμνός» απέναντι στο όργανο του και άφησε να ρεύσουν μέσα από τα δάκτυλα του οι νότες που γεννήθηκαν πρώτα στην ψυχή και μετά στο μυαλό του. Οι θεατρικές του καταβολές, τόσο από την Σπείρα όσο και ακόμα περισσότερο από τα μιούζικαλ και τις άλλες παραστάσεις που έχει επενδύσει είναι φυσικά πάντα παρούσες. Στο «Spring» όμως προεκτείνονται και προς άλλες κατευθύνσεις και πριν από όλα την κινηματογραφική μουσική.

 

Πέραν όμως από τα soundtracks ο δίσκος αυτός αποδεικνύει ότι ο Θεοδώρου όχι μόνον έχει ακούσει αλλά και αγαπά αληθινά πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους ιδιώματα. Το μόνο που απουσιάζει σε σχέση με τα τραγούδια του είναι τα ελληνικά μουσικά στοιχεία. Υπάρχουν όμως ουκ ολίγα άλλα, από την κλασική μουσική και την γαλλική πρωτοπορία του τέλους του δεκάτου ενάτου αιώνα μέχρι την jazz και ακόμα και τις παρυφές του μινιμαλισμού. Κάποιες από τις συνθέσεις είναι πιο ιμπρεσιονιστικές, κάποτε ακόμα και σχηματικές και άλλες πιο εντυπωσιακές, πιο πλούσιες στον πυρήνα τους και με περίτεχνο παίξιμο με δύσκολους και απαιτητικούς δακτυλισμούς που όμως ο άριστος πιανίστας εκτελεί φυσικά άψογα. Σε όλες όμως το στοιχείο που κυριαρχεί είναι η πηγαία και γενναιόδωρη μελωδικότητα η οποία σχεδόν αναβλύζει από τα ασπρόμαυρα πλήκτρα.

 

 

Το «Spring» είναι απλό χωρίς να είναι απλοϊκό, εντελώς ανεπιτήδευτο και, πάνω από όλα, βαθιά και ουσιαστικά όμορφο. Αν και ο ίδιος έχε γεννηθεί στις αρχές του χειμώνα ο Θεοδώρου με την «Άνοιξη» του έκανε ένα δίσκο που όχι μόνο σαγήνευσε αμέσως εμένα που αγαπώ αυτή την εποχή περισσότερο από όλες, αλλά και με συντρόφευσε συχνά μέσα στο καλοκαίρι και είμαι σίγουρος ότι θα συνεχίσει να το κάνει. Αξίζει πραγματικά να δοκιμάσετε και εσείς αν θα σας δημιουργήσει την ίδια «ανοιξιάτικη» αίσθηση και εσωτερική διάθεση τώρα το φθινόπωρο, έστω και αν προς το παρόν εξακολουθεί να υποκρίνεται το... θέρος!