Το πλέον ενδιαφέρον σχετικά με την καινούργια δουλειά του Cave θα τολμήσω εξαρχής να πω ότι δεν έχει να κάνει με τη μουσική αλλά με την ίδια τη στάση του Cave ως καλλιτέχνη. Αναμφισβήτητα ο Αυστραλός πιστοποίησε για άλλη μια φορά όχι μόνο την υψηλή δημιουργική αρτηρία που τον διατρέχει αλλά και την ηθική γραμμή που τηρεί ως καλλιτέχνης.


Η θέση που βρέθηκε ο καταξιωμένος δημιουργός ήταν αντικειμενικά δύσκολη. Όντας ένας συνθέτης που έχει φτιάξει ένα σύμπαν όπου μέσω συμβολισμών, ηρώων και λεκτικών μοχλών μιλάει πάντα σε ευθεία γραμμή στον ακροατή, ο Nick Cave είχε να αντιμετωπίσει μία κατάσταση πραγματικά δύσκολη γι αυτόν μετά την τραγωδία που βίωσε αυτός και η σύζυγος του Susie Bick όταν έχασαν τον Ιούλιο του 2015 τον 15χρονο γιο τους Arthur.

 

Πολλοί είχαμε την εντύπωση ότι ο Cave θα απομονωθεί για ένα μεγάλο διάστημα προσπαθώντας να αναλάβει των πληγών του όμως σε καμία περίπτωση δε συνέβη αυτό. Αντιθέτως όπως φαίνεται μέρος της διαδικασίας επούλωσης ήταν η ίδια η δουλειά όπου και πάλι όμως υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά. Μέρες τώρα, με αφορμή την επίσημη κυκλοφορία του καινούργιου του δίσκου, διαβάζω σχόλια είτε στο facebook είτε στη ανάρτηση του single του δίσκου, του Jesus Alone περί των συμβολισμών που εμπεριέχουν οι στίχοι του Skeleton Tree σε κάθε σημείο τους. Μια ελάχιστα προσεκτική ανάγνωση θα σας πείσει πως όχι. Και αν συμβαίνει κάτι τέτοιο το σίγουρο είναι ότι ο Cave το έχει τοποθετήσει έτσι ώστε να μην γίνει εύκολη βορά του καθενός μας. Είναι φανερό ότι δεν παρακαλά για οίκτο, προσοχή, αναγνώριση του δράματος του από τους ακροατές. Και αυτό είναι μια ηθική νίκη.

 

To Skeleton Tree έχουν βιαστεί πάρα πολλοί (και πάρα πολύ) να το κρίνουν ως αριστούργημα, γεγονός που δείχνει ότι τελικώς δεν μπορούμε να αποκολληθούμε εύκολα από συναισθηματικές παγίδες ακόμα και όταν ο ίδιος ο καλλιτέχνης δεν επιλέγει να τις θέσει, όπως τρανταχτά απέδειξε ο Cave στο Skeleton Tree. Σε καμία περίπτωση δεν είναι μέτριος δίσκος, από το πρώτο άκουσμα τουλάχιστον 3 συνθέσεις σου μένουν χαραγμένες (Distant Sky, I Need You, Magneto). Τα χαρακτηριστικά τους στοιχεία είναι αυτά που έχουν σμιλευθεί με σταθερότητα τα τελευταία χρόνια στους κόλπους των Bad Seeds και άπου ακόμα και η ελάχιστα προσεκτική ματιά τα αναγνωρίζει στο ντοκιμαντέρ των Iain Forsyth και Jane Pollard "20.000 Days on Earth" που προβλήθηκε το 2014.

 

Ο Warren Ellis είναι το πολυεργαλείο του Αυστραλού ενώ σημαντικότατο ρόλο παίζει και ο Jim Sclavunos (παραγωγός και των δικών μας Callas) στο διττό ρόλο του εκτελεστή αλλά και του υπεύθυνου για τη μίξη του δίσκου. Με τον Warren Ellis εξάλλου ο Cave παρέδωσε για άλλη μια φορά μια εκτός των Bad Seeds κυκλοφορία μέσα στο 2016. Το soundtrack της ταινίας Hell Or High Water σε σκηνοθεσία του David Mackenzie και με πρωταγωνιστές τους Chris Pine, Ben Foster και Jeff Bridges. Το είπαμε και παραπάνω, ο Warren Ellis έχει γίνει ο μουσικός φύλακας άγγελος του Cave, ένας συνοδοιπόρος τολμηρός στις μουσικές του φράσεις και ταυτόχρονα στυλοβάτης των μουσικών ιδεών του Cave, ένα ιδιότυπο μείγμα δύο βασικών συνεργατών του Cave στο παρελθόν, του Mick Harvey και του Blixa Bargeld.

 


Αυτό που μένει στην προκειμένη περίπτωση είναι να περιμένουμε ως ακροατές να δούμε το πώς θα λειτουργήσει και πως θα δομηθεί μέσα μας ο συγκεκριμένος δίσκος μετά την πρώτη επαφή μαζί του. Η έκβαση της οποίας σε καμία περίπτωση επίσης δεν θα αναιρέσει το τίμιο και το μοναδικό της στάσης του καλλιτέχνη και δημιουργού από την Βικτώρια.