Στο πίσω μέρος του δίσκου, εκεί που υπάρχει η λίστα των τραγουδιών, οι τίτλοι είναι γραμμένοι με λευκά γράμματα και αν τον γυρίσεις ανάποδα οι τίτλοι είναι γραμμένοι με μαύρα. Διαλέγεις πλευρά λοιπόν και βάζεις απέναντι. Κάποια από τα νέα κομμάτια της τριάδας τα έχουμε ακούσει στις χειμερινές παραστάσεις στον Βοτανικό. Εδώ όμως τα πράγματα είναι αλλιώς. Έχουμε ένα νέο δίσκο. (έχουν προηγηθεί οι δύο δίσκοι της Μποφίλιου με Σέμση - Ευαγγελάτο και ΚαραμουρατίδηΙωάννου (μισό με τον Μάλαμα)

 

Η πρώτη γενική αίσθηση όσον αφορά τον ήχο είναι πως τα πνευστά έχουν τη μερίδα του λέοντος φλερτάροντας σε σημεία με βαλκανικά στοιχεία και θυμίζοντας σε άλλα έως και τον ρυθμικό ήχο των Beirut. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ομότιτλο κομμάτι του δίσκου ή το Hotel Vienna". Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχουν μέσα και λαϊκά στοιχεία και οι γνώριμες, πλέον, μπαλάντες τους. Το άλμπουμ έχει αυτό που λέμε ψωμί και σαφώς το ρεφρέν του δίσκου παραμένει αστικό και βασίζεται στις ανθρώπινες σχέσεις μέσα στην κοινωνία αυτή τη φορά. 

 

Δεν περιέχει μόνο ερωτικά τραγούδια, αν και αυτά καλώς ή κακώς θα ακουστούν περισσότερο (βλ. Μεθύσια), αλλά είναι η πρώτη φορά που έχει τόσο έντονες κοινωνικές αναφορές σε πολλά κομμάτια. Στιχουργικά εσωστρεφής, ενοχρηστρωτικά /ηχητικά μάλλον ο πολυσυλλεκτικότερός τους και ερμηνευτικά σε πολύ καλή στιγμή. Ο Θέμης Καραμουρατίδης αλλάζει μουσικές συντεταγμένες. Σαφώς και κρατάει τα έγχορδα που είναι το βασικό του περιβάλλον εδώ και χρόνια, αλλά αυτή τη φορά πρωταγωνιστής ηχητικά είναι τα πνευστά και κυρίως η τρομπέτα, με το μπουζούκι να υπάρχει σταθερά σε φαρμακευτική δοσολογία. Ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος για ακόμη μία φορά βάζει τα θέματα στο τραπέζι και κρατάει τους καλύτερούς του στίχους για την Μποφίλιου, που βρίσκεται σε καλή και ισορροπημένη ερμηνευτική στιγμή.

 


Pieter Bruegel the Elder The Tower of Babel Vienna

«Ο Πύργος της Βαβέλ», πίνακας του Πιέτερ Μπρέγκελ του πρεσβύτερου (1563)


 

Ένα από τα ενδιαφέροντα στοιχεία που έχουν οι δίσκοι των τριών είναι πώς πάντα υπάρχουν τραγούδια αουτσάιντερ μέσα σε αυτούς να ανακαλύψεις (βλ. Hotel Vienna» «Τα επόμενα φιλιά»). Εδώ υπάρχει και μία έκπληξη στο τέλος. Όπως γινόταν παλιά σε αρκετούς δίσκους, στο νούμερο 13 -που δεν υπάρχει στα περιεχόμενα - ακούμε μία δεύτερη εκτέλεση στο κομμάτι «Αντιγόνη»

 

Και αυτός όπως και οι περισσότεροι δίσκοι θέλουν το χρόνο τους. Σε μία πρώτη ακρόαση πιθανό να ξενίσουν κάποια πράγματα ή να θεωρήσει κανείς ότι κάποια μοτίβα επαναλαμβάνονται, αλλά όπως και οι προηγούμενοι δίσκοι τους δεν είναι για να τους ακούς μόνο μία φορά, γιατί το πιο πιθανό είναι ότι θα τους αδικήσεις. 


Η συσκευασία της Βαβέλ


Πόσο να σταθεί κανείς στη συσκευασία ενός άλμπουμ. Η ουσία είναι το περιεχόμενο σαφώς, αλλά για αυτόν τον δίσκο αξίζει να σταθεί κανείς αρκετά. Το δισκάκι κρύβεται μέσα σε ένα κουτί από χαρτόνι με ένα παχύ, μικρό βιβλιαράκι που με τη σειρά του κρύβεται κάτω από το πλαστικό δισκάκι. Για την «διπλανάγνωση» των τίτλων είπαμε στην αρχή, ενώ στο εξώφυλλο ό,τι υπάρχει τυπωμένο σε γράμματα είναι και ανάγλυφο με σύστημα γραφής και ανάγνωσης Braille (γλώσσα των τυφλών). Το όνομα της γραφίστριας είναι Ελένη Σακαλή και δεν είναι η πρώτη φορά που κάνει εξαιρετική δουλειά σε άλμπουμ της Feelgood. Χρόνια είχε να ξεχωρίσει ένας γραφίστας στη δισκογραφία (αυτή που υπάρχει, όπως υπάρχει), μετά τον Δημήτρης Μπόρση της Inner Ear.

 

 

Τα περιεχόμενα 

 

1. Τα δικά μου τραγούδια
(Βγήκε σαν δάνειο από τα μέχρι τώρα τραγούδια τους)

2. Άνθρωπος τους κόσμου

(Το ανεκλήρωτο πάντα παρόν. Ωραίο κομμάτι)

3. Η ομορφιά στην Αθήνα
(ολοένα και λιγοστεύει)

4. Hotel Vienna
(Κινηματογραφικό, ευαίσθητο, ευρωπαικό)

5. Αντιγόνη
(Πάντα υπάρχει μία μίνι αυτοβιογραφία της Μποφίλιου στους δίσκους της)

6. Βαβέλ
(Το κέντρο βάρους του δίσκου που εξηγεί και τον τίτλο του)

7. Ο αητός της αγάπης
(Ρετρό. Γλυκιά μελωδία, γλυκιά ερμηνεία. Σχεδόν Άνναμπελ)

8. Δάκρυ
(μπουζουκάκι ελαφρό)

9. Ανταλλάγματα
(Θα μπορούσε να είναι το Βαβέλ #2)

10. Τα μεθύσια
(πήγαινε για σουξέ του δίσκου αλλά μάλλον θα είναι άλλο το κομμάτι που θα ξεχωρίσει τελικά)

11. Τα επόμενα φιλιά

Κραουνακική αναφορά 

12. Οι επιζώντες (άλλη μια χρονιά)

(ο απολογισμός άλλης μίας χρονιάς που φεύγει με μία πρόζα που ανακεφαλαιώνει με θέατρα, σινεμά, βιβλία κλπ κλπ. Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί, φάση)