Μουσικός με κλασική κατ’ αρχήν παιδεία, (το πρώτο του όργανο ήταν η κλασική κιθάρα) αλλά στη συνέχεια επίσης με σπουδές στη βυζαντινή μουσική και στο δημοτικό τραγούδι και τέλος παίζοντας πολίτικη λύρα, ο Σωκράτης Σινόπουλος είναι φανερό ότι φρόντισε να μελετήσει εξαντλητικά όχι μόνο σε βάθος αλλά και από κάθε πλευρά, τη μουσική μας παράδοση πριν καταλήξει στο πως ακριβώς ήθελε να ασχοληθεί μαζί της.

 

 

Επί πολλά χρόνια ως εκτελεστής μετασχημάτισε το ύφος του σε ένα απολύτως εντοπισμένο πλέον και διακριτό στίγμα με μια πληθώρα εκλεκτών συνεργασιών που ξεκινούν από αμιγώς παραδοσιακά σχήματα και φτάνουν μέχρι τον Αμερικανό jazz σαξοφωνίστα Charles Lloyd  και βέβαια την Ελένη Καραϊνδρου που παίζει στους περισσότερους από τους τελευταίους δίσκους της και η οποία εκφράζεται με τα πλέον επαινετικά λόγια για αυτόν.

 

Υποθέτω ότι ήταν μέσω των δύο τελευταίων και κυρίως εκείνης με την Ε. Καραϊνδρου που τον πρόσεξε ο  Manfred Eicher και αποφάσισε να κυκλοφορήσει την πρώτο προσωπικό του δίσκο στην ιστορική ECM της οποίας είναι ιδρυτής και ισόβιος διευθυντής, επιβλέποντας μάλιστα ο ίδιος τις ηχογραφήσεις που έγιναν πέρυσι στην Αθήνα. Αυτό για όσους αναρωτιούνται γιατί το album ενός κατά βάση και επί της ουσίας παραδοσιακού μουσικού κυκλοφορεί από την σημαντικότερη ευρωπαϊκή jazz εταιρεία.

 

 

Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που ο Eicher επεκτείνεται και προς το πεδίο της, με την ευρύτερη έννοια, world music.

Το ερωτήματα λοιπόν πριν την ακρόαση του «Eight Winds» δεν ήταν προφανώς για τις εκτελεστικές δυνατότητες ενός βιρτουόζου του επιπέδου του αλλά για την πρωτοεμφανιζόμενη συνθετική του ικανότητα και το πως αυτή εντάσσεται στο έστω και ευρύτερο jazz πλαίσιο εντός του οποίου λειτουργεί κάποιες φορές (και) η ECM.

 

 

Επαρκέστατη και αρκετά είναι αντίστοιχα οι απαντήσεις και αυτό σημαίνει ότι ο Σινόπουλος κέρδισε τουλάχιστον τον πρώτο γύρο του παιχνιδιού.

 

 

Ο Σινόπουλος αναμφίβολα έχει το χάρισμα της μελωδίας, ξέρει πως να το αξιοποιεί, πως να οργανώνει τις ιδέες του σε ολοκληρωμένες συνθέσεις αλλά και, το σημαντικότερο ίσως για τον συγκεκριμένο δίσκο, πως να τροποποιεί, ακόμα και να προσαρμόζει το παίξιμο του στη λύρα στις ανάγκες του εκάστοτε υλικού, τόσο ώστε μερικές φορές ο ήχος της να μη θυμίζει καθόλου ότι προέρχεται από το συγκεκριμένο όργανο!

 

 

Είναι το βήμα που κάνει προς την jazz για να συναντηθεί μαζί της και το οποίο συνοδεύεται από ένα αντίστοιχο από την πλευρά της το οποίο για την περίπτωση είναι ο περιορισμός της αυτοσχεδιαστικής ιδιότητας των τριών εξαίρετων μουσικών που τον συνοδεύουν στο ελάχιστο δυνατό, πραγματικά στο απολύτως απαραίτητο. Γιατί είναι αυτοί βέβαια που κυρίως φέρουν το jazz στοιχείο, κατά πρώτο λόγο ο θαυμάσιος πιανίστας Γιάννης Κυριμκυρίδης με το τόσο ευαίσθητο παίξιμο του αλλά και η υποδειγματικά ακριβής στον απαιτητικό ρόλο της rhythm section, ο πολύ καλός κοντραμπασίστας Δημήτρης Τσεκούρας (ανάμεσα στα άλλα τον απολαμβάνουμε και ως μέλος του ιδιότυπου κουαρτέτου εγχόρδων που συνοδεύει τον Αλκίνοο Ιωαννίδη στο «Μικρή Βαλίτσα» και στις εμφανίσεις του έκτοτε)  και ο ευρηματικός ντράμερ Δημήτρης Εμμανουήλ.

 

Τα δώδεκα κομμάτια του «Eight Winds», συνειδητά ή μη και μάλλον αναπόφευκτα, ανακαλούν τα ακαθορίστου ίσως μεν αλλά και τόσο σαγηνευτικού ανατολίτικου «χρώματος» ηχοτοπία της Καραϊνδρου στην πιο πρόσφατη δημιουργική της περίοδο, για παράδειγμα στο «Τρωάδες», όντας όμως τόσο προσεχτικά και αδρά σχεδιασμένα ώστε να επιτυγχάνουν κάτι καθόλου ευκαταφρόνητο για μουσική που βασίζεται στις τόσο λεπτές έσωθεν ισορροπίες της, να παραμένουν στη θέση τους και  μην διασκορπίζονται με το φύσημα των πέντε, πόσο μάλλον των...οκτώ ανέμων του τίτλου!

 

 

Το στοίχημα τώρα του Σινόπουλου για την επόμενη φορά είναι να τοποθετήσει εντός τους πολύ πιο έντονη την ανθρώπινη παρουσία. Και με αυτό, σημειωτέον, ουδόλως εννοώ απαραίτητα την προσθήκη φωνής, χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει και ότι αποκλείεται ή, πολύ περισσότερο, απαγορεύεται...