edweimaste-coverΕίναι κοινώς αποδεκτό ότι μερικά από τα ωραιότερα λαϊκά τραγούδια των τελευταίων 50 χρόνων τα έχουν γράψει, αυτό που ονομάζουμε, έντεχνοι συνθέτες. Συνθέτες που ξέρουν πολύ καλά τη φόρμα του λαϊκού τραγουδιού και μας έχουν δώσει κομμάτια σπάνιας καθαρότητας. Ο Σταμάτης Κραουνάκης ανήκει σε αυτή την κατηγορία, χωρίς αμφιβολία. Από τα πρώτα του κιόλας βήματα, συνεργάστηκε με τη Βίκυ Μοσχολιού, δίνοντάς μας το στίγμα του όσον αφορά τις προτιμήσεις του στις λαϊκές φωνές.

Στον τελευταίο του δίσκο, γράφει κομμάτια για τον Δημήτρη Μητροπάνο, έναν από τους τελευταίους μεγάλους λαϊκούς τραγουδιστές της γενιάς του. Ο Κραουνάκης με αυτή του τη συνεργασία καλείται όχι απλώς να γράψει μερικά ωραία λαϊκά τραγούδια, αλλά να καταθέσει την άποψή του ως συνθέτης για το τι θεωρεί λαϊκό τραγούδι σήμερα, ποια μορφή πρέπει να έχει και ποιον ρόλο οφείλει να έχει στο μουσικό γίγνεσθαι. Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει, αλλά τόσο έντεχνα, που δύσκολα καταλαβαίνεις κανείς τη «δήλωση».

Ο δίσκος περιλαμβάνει δεκατέσσερα κομμάτια, με τα λαϊκότροπα να είναι αυτά που κυριαρχούν. Τα λόγια, στα περισσότερα κομμάτια, έχει γράψει ο ίδιος ο συνθέτης, ενώ υπάρχει και συμμετοχή από τη Λίνα Νικολακοπούλου, τον Μάνο Ελευθερίου και τον Λάκη Λαζόπουλο. Τα κομμάτια της Νικολακοπούλου είναι τα πιο αδύναμα, τα πιο στρυφνά, τα λιγότερα λαϊκά. Ο Ελευθερίου λάμπει με τη Μαύρη σημαία και με το εξαίρετο Χρόνια σαν τριαντάφυλλα. Ο Κραουνάκης, για άλλη μια φορά, αποδεικνύει πόσο εύστοχους στίχους μπορεί να γράψει. Απλούς, λαϊκούς και ταυτόχρονα απόλυτα κραουνακικούς. «Τη θάλασσα, τη θάλασσα ποιος θα την εξαντλήσει / όλα τα free τα χάλασα κι όλα τα ’χω πουλήσει» (Υποβρύχιο). Καταφέρνει να μιλήσει γι’ αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα, για τους προβληματισμούς μας, για το αδιέξοδό μας και, φυσικά, για την αγανάκτησή μας. «Αχ κόσμε, φυλακή...» (Το Ζητιανάκι).

Ο Μητροπάνος ερμηνεύει με τη σιγουριά του σπουδαίου και καταξιωμένου τραγουδιστή, υπηρετώντας το όραμα του συνθέτη. Δοκιμάζει νέα πράγματα (Το Ζητιανάκι), αστοχεί κάποιες φορές (Όταν έχω εσένα, Το Φουστάνι) και επιβεβαιώνει πόσο καλός ερμηνευτής είναι (Χρόνια σαν τριαντάφυλλα, Μαύρη σημαία).

Ο Κραουνάκης έχει μια αστείρευτη μουσική φλέβα. Γεννάει ωραίες μελωδίες με πολύ έξυπνες αναφορές στον Ζαμπέτα, στον Χιώτη, στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο. Χρησιμοποιεί τον Μητροπάνο με έναν δωρικό τρόπο, σαν ένα πολύτιμο όργανο ορχήστρας. Χαρακτηριστική περίπτωση, η μελοποίηση του ποιήματος του Παλαμά, Το Ταξίδι. Συμπερασματικά, έχουμε να κάνουμε με μια ενδιαφέρουσα εργασία, ο καρπός της οποίας περιμένουμε να ευωδιάζει για πολύ καιρό.

Περιοδικό Δίφωνο τεύχος 181