Την άνοιξη της περυσινής χρονιάς το δεύτερο (μετά τα Heaven For Dogs του ‘07 και το κατά πολύ ανώτερο The Enormous Head Of King Splendid που ακολούθησε αρκετά αργότερα, στις αρχές του ‘13) album των Θεσσαλονικέων Jane Doe Revolution Diaries με είχε ενθουσιάσει κάνοντας με να το θεωρήσω αμέσως ένα από τα καλύτερα του ‘14, άποψη που όχι μόνο δεν άλλαξε αλλά και ισχυροποιήθηκε κατά την διάρκεια του έτους.

Όντως πρόκειται για ένα από τα καλύτερα δείγματα απολύτως σύγχρονου ελληνικού – αν και φυσικά με αγγλικό στίχο και δεν νομίζω ότι κανένας πλέον μπορεί να έχει το παραμικρό πρόβλημα με αυτό! – rock που δεν «οφείλει» σε άλλους παρά μόνον ό,τι και όλα τα αξιόλογα διεθνή συγκροτήματα του είδους, με άλλα λόγια φέρει τις επιρροές του αλλά σαν αφομοιωμένα και άρα δομικά στοιχεία του ύφους του και δίχως να υποδουλώνεται σε αυτές ή ακόμα χειρότερα να τις αντιγράφει...«χονδρικά» όπως συνέβαινε σε αρκετές ανάλογες εγχώριες περιπτώσεις ακόμα και του σχετικά πρόσφατου παρελθόντος.

 

Στο μόνο που δεν είχα δώσει τόση βάση – όσο όπως αποδείχθηκε θα έπρεπε – ήταν σε μια αναγγελία που συνόδευε την κυκλοφορία - από την ανεξάρτητη Puzzlemusik - του Revolution Diaries, ότι δηλαδή λίγους μήνες αργότερα θα ακολουθούσε και ένα δεύτερο (έστω και μόνο σε ψηφιακή μορφή) album των Jane Doe επίσης μέσα στο ’14. Σκέφτηκα ότι απλά το γκρουπ θα είχε ηχογραφήσει αρκετά περισσότερο υλικό από όσο του χρειαζόταν ή ήταν αναγκαίο για το Revolution Diaries και δεν ήθελε να πάει χαμένο ή να παραμείνει για πάρα πολύ καιρό «στα συρτάρια του», κάτι βέβαια που μόνο κακή πρόθεση δεν θα ήταν...Μέγα λάθος όμως γιατί η πραγματικότητα μόνον αυτή δεν ήταν!

 

 

Σχεδόν εμβρόντητος λοιπόν όταν αναγγέλθηκε το Νοέμβριο η έναρξη της διάθεσης του Recipes For Refugees από τα συνηθισμένα on line καταστήματα (με δωρεάν downloading για όσους είχαν αγοράσει το Revolution Diaries μετά από ενεργοποίηση ενός κωδικού που περιλαμβανόταν σε εκείνο) αναγκάστηκα να παραδεχθώ ότι αν το Revolution Diaries αποτελούσε δύο ή τρία βήματα εμπρός σε σχέση με τον πρώτο δίσκο των J. D. εκείνο κυριολεκτικά ήταν ένα...\άλμα, σε μεγάλο βαθμό στο άγνωστο και δίχως ούτε ίχνος από κάποιο δίχτυ ασφαλείας! Γιατί ο δίσκος αυτός δεν αποτελεί απλά το φυσικό συμπλήρωμα του Revolution Diaries, τον ολοκληρώνει και τον εξελίσσει με αποτέλεσμα μαζί να αποτελούν υπερβολικά ίσως πολλά βήματα εμπρός για την μπάντα από την Θεσσαλονίκη.


Θεματολογικά κατ’ αρχήν αν το Revolution Diaries είναι το χρονικό της όποιας (βίαιης ή ειρηνικής, πρακτικής ή θεωρητικής, εσωτερικής ή εξωτερικής, συλλογικής ή προσωπικής) επανάστασης το Recipes For Refugees, πολύ περισσότερο και από όσο φαίνεται από τον τίτλο του, ασχολείται με τα υποκείμενα της. Γιατί οι επαναστάσεις δεν γίνονται με πολιτικούς και κοινωνικούς αυτοματισμούς, άνθρωποι είναι οι φορείς τους, εκείνοι που τις πραγματοποιούν και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ...

 

Όπως επίσης δεν πρέπει και να ξεχνάμε ότι ποτέ και πουθενά καμία επανάσταση, ακόμα και η πιο ειρηνική ή εκείνη η οποία έγινε με τις πλέον ειλικρινείς και αγνές προθέσεις, πολύ περισσότερο αυτές που στην διάρκεια τους ή και μετά το πέρας τους έχασαν την επαφή, ίσως και να έπαψαν να βλέπουν τον αρχικό και αντικειμενικό τους σκοπό, δεν συνετελέσθη χωρίς τα άμεσα ή παράπλευρα θύματα της. Και η ανάμνηση μόνο της σταλινικής πάλαι ποτέ ΕΣΣΔ η οποία ακολούθησε την οκτωβριανή επανάσταση των μπολσεβίκων ή της Κούβα μετά την επανάσταση του Φιντέλ Κάστρο η οποία οδήγησε ουσιαστικά στην μόνιμη κατάληψη της εξουσίας από τον ίδιο και την οικογένεια του – καθώς όταν οι φυσικές του αντοχές εξαντλήθηκαν απλά και με τις συνοπτικότερες των διαδικασιών τον αντικατέστησε ο αδελφός του – φτάνει για το διαπιστώσουμε για άλλη μια φορά και να το επιβεβαιώσουμε...

 

Τα θύματα αυτά λοιπόν ήταν φυσικά και πάλι άνθρωποι, φυλακισμένοι, εκτοπισμένοι, εξορισθέντες, εκτελεσθέντες ή στην «καλύτερη» περίπτωση διωκόμενοι, καταδιωγμένοι, πρόσφυγες, αθέλητα οικονομικοί και μη «μετανάστες» σε χώρες συχνά ακόμα πιο αφιλόξενες από τις δικές τους οι οποίες τους έδιωξαν με νόμους, πράξεις ή την νοοτροπία και τις προκαταλήψεις τους. Μια από τις πιο μελανές πλευρές της ανθρώπινης Ιστορίας που την βλέπουμε ήδη σε εποχές τόσο χαμένες στο απώτατο παρελθόν όσο εκείνη την οποία αφηγείται η Ιλιάδα του Ομήρου και δυστυχώς συνεχίζεται μέχρι τις ημέρες μας και προσωπικά πολύ αμφιβάλλω αν θα πάψει ποτέ καθώς η αυτοκαταστροφική φύση του είδους μας είναι δεδομένη και μάλλον ακατανίκητη.

 

 

Όπως και αν έχει αν το Revolution Diaries έχει ως αντικείμενο του τους ανθρώπους που κάνουν μια – απολύτως δικαιολογημένη και γι’ αυτό αναπόφευκτη βέβαια – επανάσταση το Recipes For Refugees σκύβει με αγάπη και κυρίως με κατανόηση απάνω από τα εκούσια ή ακούσια θύματα της. Οι στίχοι του Moss Doe (ο οποίος τυγχάνει και βραβευμένος συγγραφέα και μάλιστα για το πρώτο του μόλις βιβλίο, αν και αυτό δεν είναι τόσο ευρεία γνωστό!) στην περίπτωση αυτή είναι οι πλέον ώριμοι τους μέχρι τώρα και μόνο συμπτωματικό ή ήσσονος σημασίας δεν είναι αυτό.


Ούτε φυσικά πρέπει να διαφύγει της προσοχής μας το πόσο συνδέεται με το γεγονός ότι η μουσική των υπολοίπων J. D. (των κιθαριστών Αντώνη και Αλκη Doe, του μπασίστα Διονύση Doe και του ντράμερ Στράτου Doe αν και επί της ουσίας έχουν ήδη προστεθεί και άλλα μέλη στα πέντε ιδρυτικά) είναι η πιο μεστή και ολοκληρωμένη συνθετικά και ενορχηστρωτικα και η πλέον άψογη μα και εκφραστική εκτελεστικά και εν γένει αισθητικά.

 

Με μια κουβέντα το Recipes For Refugees είναι τόσο εσωστρεφές όσο το Revolution Diaries εξωστρεφές και γι’ αυτό και πολύ πιο «χαμηλόφωνο» αλλά διαθέτει ακόμα περισσότερη αυτοπεποίθηση και γι’ αυτό είναι όχι απλά εξίσου μα πιθανότατα και ακόμα πιο «πειστικό» από τα πρώτο. Αν με το Revolution Diaries οι Jane Doe πάτησαν ακόμα πιο γερά στα πόδια τους και εντόπισαν πλέον ως και τον τόνο της δικής τους «φωνής» - που βέβαια ήδη διέθεταν - με το Recipes For Refugees άρχισαν ήδη εν πολλοίς να οριοθετούν τον καθαρά δικό τους δημιουργικό και μουσικό χώρο. Και αυτό για μια ελληνική μπάντα με πορεία μικρότερη των δέκα χρόνων μόνο μικρό πράγμα δεν είναι...