Αισίως στα 80 του χρόνια και φαίνεται ότι δε το βάζει κάτω! Πώς αλλοιώς να μιλήσεις όταν αναφέρεις το όνομα που χάραξε τη μουσική του 20ού αιώνα και συνεχίζει να δίνει αξιόλογα δείγματα γραφής και στον 21ο δηλ του Philip Glass; Ένας δημιουργός που δίδαξε τι σημαίνει μινιμαλισμός στη μουσική γλώσσα και είχε την ανοιχτοσύνη μυαλού, το ύφος που εκείνος καθιέρωσε να το συγχρωτίσει από νωρίς με μουσικές έξω από τα πλαίσια της δυτικής τεχνοτροπίας.

 

 

Κορυφαία στιγμή η συνεργασία του το 1990 με τον Ravi Shankar στο ‘Passages” όταν κατάφερε με τον μέντορά του από τα 60ς να φέρει κοντά τη μινιμαλιστική επαναλαμβανόμενη αριθμητική της Δύσης με την αυστηρή και πολύπλοκη ινδική ρυθμολογία. Άλλη μία εξόρμηση όμως του Glass φαίνεται να οδηγεί και αυτή τη φορά σ’ ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα! Το 2012 αποφασίζει να ταξιδεύσει στα βουνά του Μεξικού για να γνωρίσει από κοντά τους αυτόχθονες Wixarika (το xδιαβάζεται με τη βραχνή προφορά του r (Rome) στην αγγλική ή του r (Ruenda) στην ισπανική). Η γνωριμία θα πιάσει τόπο και κι έτσι την ημερομηνία του τέλους του κόσμου (21/12/2012 για τους Αζτέκους) ο Glass θα βρίσκεται στο στούντιο στο Μεξικό και θα ηχογραφεί το «Concert of the Sixth Sun» μαζί με τους Daniel Medina de la Rosa στο βιολί και Roberto Carillo Cocio στη κιθάρα.

 

Οι δύο αυτοί μουσικοί ξεδιπλώνουν τέσσερις συνθέσεις που ακολουθούν πιστά τις παραδόσεις της Νότιας Αμερικής και κυρίως αυτές του Περού και της Βολιβίας και ο Glass σχολιάζει διακριτικά στο πιάνο που μοιάζει να χάνεται πίσω από το φωτεινό βιολί και τη συνοδευτική κιθάρα (με ήχο μικρής βολιβιανής κιθάρας – μαντολίνου) δίνοντας την ευκαιρία να πρωταγωνιστήσει η παράδοση. Το κοινό σημείο ανάμεσα στις νοτιοαμερικάνικες και δυτικές τεχνοτροπίες είναι η ρυθμική επανάληψη, ίδιον χαρακτηριστικό της μινιμαλιστικής ακολουθίας.

 

Όσο για το τίτλο, αναφέρεται στο γνωστό μεσοαμερικάνικο «Μύθο των Πέντε Ήλιων» και μάλλον ο έκτος θα ανατείλει όταν εκπληρωθεί η γνωστή προφητεία για το τέλος του κόσμου. Η πρώτη προσπάθεια να έρθουν κοντά οι παραδόσεις της λατινικής αμερικής μ’ αυτές του μινιμαλισμού ευτυχούν στο τρίο κιθάρα-βιολί-πιάνο και φωνή και ο Glass εμπλουτίζει τη παγκόσμια δισκογραφία μ’ ένα ακόμη ευφάνταστο πάντρεμα!