salvador-coverΈξι χρόνια μετά τη τελευταία πρωτότυπη δουλειά τους και τρία μετά τη ζωντανή ηχογράφηση στον ιστορικό μουσικό χώρο Κύτταρο, ο Στέλιος Σαλβαδόρ και τα Μωρά στη φωτιά επιστρέφουν με νέο υλικό. Ο δίσκος που κρατάμε στα χέρια μας έχει το μεράκι του χειροπιαστού, αλλά και την αίσθηση ότι η συνταγή της νιότης και της επαναστατικότητας έτσι όπως τη διδάχτηκαν και μας την απέδωσαν οι ροκάδες της πρώιμης δεκαετίας του 80 δεν εξαντλείται με το πέρασμα του χρόνου. Έναν δίσκο που απευθύνεται σαφώς σε μικρά ηλικιακά ακροατήρια, τα οποία κάνουν το ξεκίνημά τους στη ζωή αμφισβητώντας την υπάρχουσα κατάσταση, αλλά και σε αιώνιους νέους που αρνούνται να συμβιβαστούν.

Οχτώ τραγούδια όλα κι όλα, επτά εκ των οποίων αμιγώς κοινωνικά και πολιτικά με σκληρές κιθάρες, ακόμα πιο σκληρούς στίχους που εκφράζουν ειλικρινώς (και όχι υπαινικτικά) την κατά μέτωπο επίθεση με το σύστημα αξιών που μας ορίζει. Στίχοι όπως «γιατί παλεύετε κι εσείς για τα ιδανικά σας/ αλλά ιδανικά για εσάς είναι τα δανεικά σας» το «δεν θέλω να μπω στα ραδιόφωνά σας/ έτσι κι αλλιώς δεν είμαι απ’ τα φερέφωνά σας» ή το «ξύπνα τώρα σπάσε τα δεσμά σου/ πέτα όσο μπορείς πιο μακριά/ τώρα πια το ξέρεις τα φτερά σου/ θα σε πάνω απ’ τη φωτιά» μας φέρνουν αντιμέτωπους με μια ορμή που δεν κοπάζει. Ενώ για κάποιους (και είναι σεβαστό) κάτι τέτοιες δημιουργίες θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως ξεπερασμένες και υπερβολικές σε μια εποχή που έχει χορτάσει επιδερμική αγωνιστικότητα και παρόλο που η ενορχήστρωση δεν παρουσιάζει καμιά έκπληξη ή καινοτομία, ο Στέλιος Σαλβαδόρ που υπογράφει τους στίχους, τη μουσική αλλά και την ερμηνεία, καταφέρνει να μας πάει πίσω, θυμίζοντάς μας τις αγνές εποχές του ηλεκτρικού μας τραγουδιού και της λειτουργίας που είχε τότε∙ το νήμα που έπιασαν εκείνη την εποχή για πρώτη φορά, το τραβά με την ίδια δύναμη στο σήμερα.

Ερμηνευτικά εμφανίζεται ελαφρώς υπερβολικός, θυμίζοντας περισσότερο πολεμιστή εν ώρα μάχης παρά τραγουδιστή, αλλά αυτό είναι κάτι που μπορεί να χρεωθεί αφενός στο προσωπικό ύφος του, αλλά και στις επιδιώξεις του δεδομένων των στίχων. Πέρα από τα πολιτικά κομμάτια, συναντάμε μια πολύ όμορφη μπαλάντα με τίτλο Smoking Rabbit η οποία μαζί με τη Χλομή φωτιά και το Μαγικό πουλί, πιστώνεται στις καλύτερες στιγμές του δίσκου.