EMINEM: Ένα φαινόμενο που σπάει τη μπάνκα! Η σάγκα του "The Marshall Mathers LP" συνεχίζεται 13 χρόνια μετά. Το Νο 2 μοιάζει να συμπληρώνει τη στάση ζωής και αν θέλετε τη μουσική ορολογία του κατά κόσμο Marshall Bruce Mathers III ή, αλλιώς, Slim Shady ή Ken Kaniff ή Eminem. Αν στο πρώτο "Marshall Mathers" προξενούσε μεγάλη συζήτηση και κριτική -με την αθυροστομία και τα μη πολιτικώς ορθά στιχάκια του που εδράζονταν, όμως, σε καλές μουσικές επιλογές και μάλιστα διακρίνονταν για τη μελωδικότητά τους- αν αυτό συνέβαινε, δεν τον εμπόδιζε όμως να έχει πουλήσει, έως τώρα, 28 εκατομμύρια κόπιες ανά την υφήλιο.

Είδωλο, λοιπόν, της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας έχει κόψει κάπου 220 εκατομμύρια κομμάτια και το σίγουρο είναι πως η έλευση του "The Marshall Mathers LP 2" θα αυξήσει το παραπάνω νούμερο. Δεν θα μιλήσουμε εδώ για τις αξιοθαύμαστες ραπ τεχνικές του Em ούτε και το χείμαρο του λεξιλογίου του πέραν αυτών έχουν ενδιαφέρον τα δάνεια αλλότριων μουσικών που καταπίνει στα τραγούδια του, ένθα πολλές φορές έχει μηνυθεί γι’ αυτό. Στο όγδοο στούντιο άλμπουμ του ο μουσικός από το Μιζούρι έχει παραγωγούς ξανά τον Dr. Dre, που και τον ανακάλυψε, και τον φλεγματικό Rick Rubin.



Σαράντα και πλέον, έχοντας περάσει μια περιπετειώδη 
δεκαετία γεμάτη δίκες για πνευματικά δικαιώματα -γάμους και διαζύγια διανθισμένα από πλήθος συνταγογραφημένων ναρκωτικών- έχοντας φθάσει στην κόψη του ξυραφιού, φαίνεται επί τέλους να έχει ανανήψει. Αποτέλεσμα, το Β΄ μέρος του "The Marshall Mathers". Και σ’ αυτό λειτουργεί διαμουσικά ενώ αποτίει φόρο τιμής στην παράδοση της Αμερικάνικης Ποπ. Στο "Berzerk" σαμπλάρει με Beastie Boys και Billy Squier, στο "Rhyme Or Reason" ραπάρει, κυριολεκτικά, πάνω στις στροφές του "Time Of The Season" των Zobies απ' όπου και ο στίχος, «δεν υπάρχει αρμονία και λόγος για οτιδήποτε». Στην εισαγωγή του "Survival" ακούγονται τα κλασικά ριφ του "I Love Rock 'n' Roll" της Joan Jett & the Blackhearts, στο "So Far…" σάμπλς από Joe Walsh (James Gang / Eagles) και Schooly D.

 

Οι παρλάτες του είναι ποταμοί και το παιγνίδι με τις λέξεις εντυπωσιακό, ακούστε τον στα "Rap God" όπου τραγουδά δυο στίχους ταυτόχρονα και στο "Love Game" τι κάνει σε ντουέτο με τον Kendrick Lamar, στο τέλος του κομματιού κολλάει Frank Zappa, αν δεν κάνουμε λάθος, να τραγουδά doo - wop! Αμέσως μετά μπαίνει το "Love Game" αφιερωμένο στη μάνα του με την εισαγωγή -στο πιάνο και στο ρυθμικό τομέα- να αντιγράφει το "Mother" του John Lennon. Κοντά στο τέλος φιγουράρει το "The Monster" το πλέον σκοτεινό κομμάτι του δίσκου που ελαφραίνουν τα φωνητικά της Rihanna και της Bebe Rexha.



Στο τελευταίο άλμπουμ του Εm υπάρχει μπόλικο 
πικρόχολο χιούμορ γύρω από τις νευρώσεις που ανέδειξαν το καλλιτέχνη ως έναν από τους αντί – ήρωες του καιρού του. Ο ίδιος δηλώνει πως το συγκεκριμένο άλμπουμ δεν είναι συνέχεια του πρώτου αποτελεί, όμως, μια αναθεώρηση θεμάτων που έχουν να κάνουν με τη μητέρα του, την πρώην γυναίκα του και τις τοξικές επιπτώσεις της διασημότητας…