oneiropolwn_moxthoi-coverΈχουν περάσει 20 χρόνια από την πρώτη δισκογραφική εμφάνιση του Ορφέα Περίδη, όταν ως Ρομπέν των καμένων δασών διακρίθηκε στους Πρώτους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού της Καλαμάτας και το τραγούδι του αυτό εντάχτηκε στο δίσκο που κυκλοφόρησε μαζί με τα υπόλοιπα των Αγώνων. Ακολούθησαν 7 προσωπικοί δίσκοι, μία ζωντανή ηχογράφηση, και αρκετές συμμετοχές σε δίσκους συναδέλφων του με δικά του τραγούδια ή και ως ερμηνευτής. Μπορεί μέσα σε αυτά τα χρόνια το μουσικό και κυρίως το δισκογραφικό τοπίο να άλλαξε δραματικά, ο Περίδης όμως συνέχισε και συνεχίζει με επιμονή να δημιουργεί τραγούδια με ένα και μοναδικό γνώμονα: τη Μελωδία. Χωρίς περιστροφές, δίχως περιττούς και φλύαρους “πειραματισμούς”, ακολουθεί εδώ και χρόνια το μουσικό του ένστικτο δίνοντας πάντα προτεραιότητα στους ρυθμούς, στις μελωδίες, και στα λόγια που δένουν μαζί τους αρμονικά. Πιστός σε αυτού του είδους την τραγουδοποιία, επιστρέφει μετά από 4 χρόνια δισκογραφικής απουσίας (με ενδιάμεσο σταθμό το cd Live & με τους φίλους του) με τον καινούργιο του δίσκο Ονειροπόλων μόχθοι.

orfeasperidisΠρόκειται για ένα θεματικό δίσκο με δώδεκα τραγούδια, ένα για κάθε μήνα του χρόνου, εμπνευσμένα από ένα παλαιότερο αφιέρωμα της Καθημερινής. Ο Περίδης δανείστηκε λέξεις και προτάσεις από κείμενα καθηγητών, ερευνητών και λογοτεχνών που επιμελήθηκαν το αφιέρωμα της εφημερίδας στους δώδεκα μήνες του χρόνου, κι έφτιαξε ένα κύκλο τραγουδιών πατώντας στους γνώριμους δικούς του μουσικούς δρόμους. Συνοδοιπόρος του σε αυτή την εργασία είναι ο μπασίστας Γιώτης Κιουρτσόγλου που έχει και την ευθύνη για τις ενορχηστρώσεις, καθώς και μια σειρά κορυφαίων μουσικών, όπως τα υπόλοιπα δύο μέλη των Human Touch, ο Σταύρος Λάντσιας στο πιάνο και στα drums και ο David Lynch στα πνευστά, αλλά και ο Βαγγέλης Καρίπης στα κρουστά, οι Γιάννης Σπάθας, Ευριπίδης Ζεμενίδης, και Θοδωρής Υδραίος στις ηλεκτρικές κιθάρες, η Ηλιάνα Μιχοπούλου στο φλάουτο, κ.α. Τους στίχους υπογράφει ο Ορφέας Περίδης, σε ένα μαζί με τον Θόδωρο Πετράκογλου και σε ένα τραγούδι οι στίχοι προέρχονται από κείμενο του Ηλία Αναγνωστάκη.

Ακολουθώντας έναν προς έναν τους δώδεκα μήνες του χρόνου, ο ακροατής απολαμβάνει ένα μουσικό ταξίδι με πλούσιες εναλλαγές στους ρυθμούς και πρωτότυπους στίχους που αλλάζουν εικόνες καθώς αλλάζουν και οι εποχές. Σαν τις σελίδες ενός φωτογραφικού άλμπουμ, ή καλύτερα μιας συλλογής με παιδικές ζωγραφιές, από τον Ιανουάριο, τον μήνα των υποσχέσεων για μια καινούργια αρχή, μέχρι και τον Δεκέμβριο με τη σχεδόν παιδική μελωδία (απόλυτα ταιριαστή όμως στο πνεύμα του μήνα των γιορτών), ο Περίδης επιμένει σε ένα είδος τραγουδιού που προσφέρεται χωρίς εξεζητημένα φτιασιδώματα, με απλότητα και καθαρές προθέσεις: να κινητοποιήσει τις αισθήσεις, να μοιραστεί εικόνες, να αγγίξει τον ακροατή και να το κάνει δικό του. Κατ’ αυτή την έννοια, παραμένει ένας τραγουδοποιός παλαιάς κοπής, μέλος μια ηρωικής μειοψηφίας που εξακολουθεί να ποιεί μελωδίες και να τις ντύνει με στίχους που δε περιορίζονται στη συνηθισμένη ερωτική θεματολογία. Ειδικά σε αυτή την εργασία, ο Περίδης μοιάζει να δούλεψε τους στίχους του με τρόπο σχεδόν βασανιστικό. Μόνο έτσι δικαιολογείται και το αποτέλεσμα, όταν για παράδειγμα στον Αύγουστο ακούμε: “Τα ρόδα πήραν άρωμα, ανάκανθα άσπρα ρόδα / αγριοτριανταφυλλιά που σειότανε κι ευώδα” ή αμέσως μετά στον Σεπτέμβριο: “Τρυγητές των καιρών αποστάζουν τις στιγμές / το φεγγάρι ονειροπόλο σ’ ένα κρύσταλλο, ένα θόλο”.

Οι Ονειροπόλων μόχθοι είναι ένας δίσκος που αξίζει να ακουστεί με προσοχή. Για τις όμορφες μελωδίες του, τις γεμάτες φαντασία ενορχηστρώσεις, τις πολύχρωμες εικόνες του και τις ακριβείς ερμηνείες του Ορφέα Περίδη. Για όλα εκείνα που συνθέτουν μια εργασία πρωτότυπη μέσα απ’ την απλότητά της, και την κάνουν να ξεχωρίζει ανάμεσα στις υπόλοιπες της τρέχουσας δισκογραφικής παραγωγής.