Έχει επιβεβαιωθεί ότι η Madeleine Peyroux δεν είναι από τους ανθρώπους που μπορούν να πιεστούν να βγάλουν ένα δίσκο για εμπορικούς σκοπούς. Αν μη τι άλλο, έχει (απο)δείξει στο παρελθόν ότι όχι μόνο δεν συμμορφώνεται στους κανόνες της μουσικής και δισκογραφικής αγοράς, αλλά ενίοτε τους αγνοεί πλήρως. Επομένως, όταν εμφανίζεται ένα νέος δίσκος της, είναι σίγουρο ότι τον παραδίδει στο κοινό έχοντας δώσει τον καλύτερο εαυτό της.

 

Ο φημισμένος παραγωγός Larry Klein, με τον οποίο έχει συνεργαστεί και στο παρελθόν και ο οποίος την επέλεξε για να δώσει πνοή στην ιδέα του, είναι ο ιθύνων νους πίσω από αυτόν τον νέο δίσκο που γεννήθηκε τόσο σύντομα μετά το Standing on the roof top (2011). Προσπαθώντας να δει με φρέσκια ματιά τον δίσκο-σταθμό του Ray Charles, Modern Sounds in the Country and Western Music, που για πρώτη φορά ένωσε την countryμε την jazz, ο Ray κατάφερε όχι μόνο να δώσει ένα συμβολικό χαρακτήρα στο δίσκο αυτό, χάρη στη χρονική συγκυρία στην οποία επέλεξε να τον ηχογραφήσει – την ώρα που η Αμερική προσπαθούσε με αγώνες να οδηγήσει στην κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων και στην υπογραφή του Νόμου περί Ατομικών Δικαιωμάτων - , αλλά ταυτόχρονα να δημιουργήσει ένα μουσικό διάλογο ανάμεσα στη «λευκή» και την «μαύρη» μουσική με άψογο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, κάτι που θεωρήθηκε σταυροδρόμι για την περαιτέρω εξέλιξη και των δύο μουσικών ειδών.

 

Το εγχείρημα της επανερμηνείας τραγουδιών από έναν τέτοιο δίσκο είναι σίγουρο ότι δεν μπορεί να ικανοποιήσει οποιαδήποτε προσδοκία για ανάλογο καλλιτεχνικό και κοινωνικό αντίκτυπο και ευτυχώς, σοφά η Madeleine επέμεινε να μην γίνει νέα προσέγγιση όλων των τραγουδιών του κολοσσιαίου για την εποχή εγχειρήματος του Ray Charles, αλλά να συγκεντρωθούν τραγούδια κοινής αισθητικής για τον έκτο της προσωπικό δίσκο. Έτσι, στο Blue Room συναντάμε 5 τραγούδια από τον Modern Sounds in Country and Western Music που συνυπάρχουν αρμονικά με το σπάνιο Changing all those changes του υπέροχου Buddy Holly, το αργόσυρτο Guilty του Randy Newman, το αμέριμνο Bird on the wire του Leonard Kohen, το καθαρό country Gentle on my mind του John Hartford και το αυτοβιογραφικό Desperados under the eaves του Warren Zevon.

 

Στο Blue Room, η Madeleine Peyroux κάνει αυτό που ξέρει πολύ καλά, να τραγουδά ακολουθώντας το ένστικτο, το συναίσθημα και το ύφος του εκάστοτε τραγουδιού. Γι’ αυτό και δεν την συναντάμε να οδηγείται σε ερμηνευτικές υπερβολές προσπαθώντας να αποδείξει την αξία της και κάνοντας το λάθος να αντιπαραβάλει τον εαυτό της με τον θρυλικό Ray. Αντιθέτως, συχνά δίνει χώρο και χρόνο στην άλτο φωνή της ν’ ακουστεί χωρίς κανένα περιττό στολίδι και να αναδειχθεί το αυθεντικό μπλουζ ηχόχρωμά της, που ταιριάζει σε όλα σχεδόν τα τραγούδια. Καταφέρνει έτσι να μας παρασύρει σε ένα νέο αισθητικό ταξίδι ειδικά στο Guilty και στο Bird on the wire, στα οποία επιτυχημένα ερμηνεύει με μεστό συναισθηματισμό στις σωστές αναλογίες. Στα υπόλοιπα τραγούδια αναγνωρίζει κανείς τις διαφορετικές χροιές της Madeleine Peyroux, ακολουθώντας πάντα τη μουσική και αισθητική προσέγγιση του κάθε τραγουδιού, με ίσως μόνη αποτυχία στο Gentle on my mind.

 

Ωστόσο, οι κρυφοί πρωταγωνιστές αυτού του δίσκου είναι σίγουρα ο ενορχηστρωτής και παραγωγός Larry Klein, που έχει καταφέρει να αλλάξει μορφή σε τραγούδια που είναι εξαιρετικά δημοφιλή στην Αμερική, αλλά κυρίως ο Vince Mendoza που έκανε την ενορχήστρωση των εγχόρδων και πραγματικά έδωσε νέα πνοή σε τραγούδια όπως το Born to lose όπου συνδυάζονται αρμονικά με το πιάνο, το Gentle on my mind και το Desperados under the eaves με την αγνώριστη εισαγωγή.

 

Αν αποβάλλει κανείς τους συσχετισμούς με παλιότερους δίσκους και ερμηνείες και ακούσει αυτόν τον δίσκο σαν ένα νέο, αυτόνομο έργο, έχει πολλά να δώσει. Προσφέρει κατ’ αρχάς την αίσθηση αυθεντικού ήχου με την Madeleine να αποτελεί τον συγκερασμό της «λευκής» και της «μαύρης» μουσικής – δεδομένου ότι είναι λευκή του νότου –, ενώ ταυτόχρονα κυριαρχούν υπέροχες μελωδικές γραμμές στα μουσικά όργανα και έξυπνες ενορχηστρώσεις. Μόνο έτσι, απαλλαγμένος από προσδοκίες και συγκρίσεις, θα μπορέσει κανείς να ακούσει στο Blue room αυτή τη νωχελική και μελαγχολική αύρα του αμερικανικού νότου...