Ο δίσκος Κάποια μέρα του Ηλία Βαμβακούση έφτασε σε παράξενες μέρες… Με μία απόσταση τριών χρόνων από την προηγούμενη δισκογραφική δουλειά που είχε μοιραστεί με την Παυλίνα Κωνσταντοπούλου, ο πρώτος –εντελώς- δικός του δίσκος έγινε διαθέσιμος για το κοινό μέσω της antelmamusic.com, λίγες ημέρες πριν το αιφνίδιο κλείσιμο της ελληνικής ραδιοφωνίας που επηρεάζει, μεταξύ άλλων, τον καλλιτεχνικό χάρτη της χώρας αλλά και το έργο των δημιουργών της.

Τα πρώτα κομμάτια του δίσκου μοιάζουν σαν μία μικρή πηγή όασης στη βουή των πρόσφατων γεγονότων με τις ενορχηστρώσεις να έχουν έντονα στοιχεία παραμυθιού, τα οποία δίνουν την αίσθηση ενός πολύχρωμου κόσμου… Ωστόσο, δεν είναι δύσκολο να συμπεράνει κανείς πως πρόκειται για ένα αρχικό στάδιο επεξεργασίας ήχων και λέξεων στο ξεκίνημα ενός νέου καλλιτέχνη που συγκεντρώνει όλα τα καλά στοιχεία ενός υποσχόμενου τραγουδοποιού.

Μελωδικοί ρυθμοί και απαλές μουσικές πλαισιώνουν τους στίχους, οι οποίοι φαίνεται να είναι περισσότερο δουλεμένοι σε σχέση με το ορχηστρικό κομμάτι του άλμπουμ. Η νοσταλγική διάθεση και οι αρμονικές συνθέσεις εναλλάσσονται με πιο δυναμικές στιγμές σε ορισμένα τραγούδια που σχολιάζουν ευθέως όλα όσα απαρτίζουν την εικόνα της σύγχρονης κοινωνίας. Άλλωστε πρόκειται για μία δισκογραφική δουλειά που δίνει την εντύπωση ενός δημιουργού με πολλά περιθώρια εξέλιξης και με ευαίσθητα αισθητήρια όργανα που αντιλαμβάνεται τις επιταγές της εποχής, αλλά ταυτόχρονα επιμένει να αναζητά χαμένα ονειρικά τοπία…

«Πατρίδα μας θα είναι όλη η γη» τραγουδάει ο Ηλίας Βαμβακούσης και δίνει το δικό του σύνθημα, σε μία δουλειά που όμως δεν κρύβει στιγμές κορύφωσης. Το DuTonic με τη Νατάσσα Μποφίλιου μοιάζει πολύ-ακουσμένο, σε αντίθεση με το ντουέτο με την μικρή Μαγδαληνή που δίνει μία αισιόδοξη νότα για τον κόσμο αλλά και για τα μαγικά ραβδιά που ίσως κληθούμε όλοι κάποια μέρα να διαχειριστούμε…

Το Κοριτσάκι που γνωρίσαμε αρκετό καιρό πριν ξεχωρίζει και ίσως να αποτελεί πλέον και το πιο χαρακτηριστικό τραγούδι του Ηλία Βαμβακούση σε ένα δισκογραφικό εγχείρημα που αντανακλά εικόνες από το φως και τους δρόμους μίας πόλης που έχει ακόμα τις δικές της όμορφες γωνιές.

Σε αυτές τις μέρες που η δημοκρατία βρίσκεται υπό δοκιμαστικό “έλεγχο”, οι στίχοι που περιγράφουν ένα μικρό κοριτσάκι με άσπρο φόρεμα που λέγεται πως «άνοιγε δρόμο για όλα αυτά που δε φτάνει το φτωχό μ(ας)ου κεφάλι να σκεφτεί καθαρά» ίσως θα έπρεπε να μας βάλουν όλους σε μία διαδικασία σοβαρής και ώριμης περισυλλογής…