«Όταν γεννήθηκε η κόρη μου, Νικολέττα, αγάπησα περισσότερο όλα τα παιδιά του κόσμου» μου αφηγείται ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Οι οικογενειακές του καταβολές, μια δεμένη πολυάριθμη αγροτική οικογένεια, τον οδήγησε στην πρώιμη ανάγκη του, μόλις στα εικοσιτέσσερα, να δημιουργήσει τη δική του οικογένεια, ασχέτως αν ευτύχησε να γίνει πατέρας είκοσι χρόνια μετά. Λέει ο ίδιος σε σχετική συνέντευξή του στην εφημερίδα τα «Νέα της Μεγαλόπολης». 
 
«Άργησα να γίνω μπαμπάς, παρόλο που το ήθελα πιο νωρίς. Όμως έτσι ήρθαν τα πράγματα και είμαι ευτυχισμένος. Λοιπόν μέσα σ' αυτή τη διάρκεια των χρόνων που περνούσαν, σκεφτόμουν πώς θα ήμουν σαν πατέρας, γιατί ήθελα από μικρός που ήμουνα, οικογένεια. Να καταλάβεις έχω κάνει γάμο στα εικοσιτέσσερά μου χρόνια. Φαντάσου μέσα στη ροκίλα και μέσα στην αναγνώριση ήδη τη δική μου, από μικρή έστω μερίδα κοινού, ενώ θα μπορούσα να αποτελώ «μήλον της έριδος» για τις κοπέλες, εγώ πήγα και παντρεύτηκα γιατί είμαι τόσο δεμένος με την οικογένεια και αυτό ήθελα να συνεχίσω». 
 
Αυτή τη αγάπη του για τα παιδιά αποτυπώνεται και δισκογραφικά, αφού από το 1989 και μετά οι συμμετοχές του σε δίσκους με παιδικά τραγούδια παρουσιάζουν μια μικρή, αλλά σταθερή πορεία. Όπως και οι αθόρυβες παρουσίες του ως καλεσμένος σε σχολεία και ωδεία και οι συνεργασίες του με παιδικές χορωδίες στο πλαίσιο εκδηλώσεων ή τηλεοπτικών εκπομπών. Τραγουδώντας για αυτά τα «παιδιά που τα θέλουνε όλα», όπως αυτός που συνεχίζει να βλέπει «το άσπρο του κόσμου μέσα απ’ τα μάτια ενός πιτσιρικά» έχοντας μετατρέψει εδώ και πέντε δεκαετίες την παιδική του σφεντόνα σε μικρόφωνο εκσφενδονίζοντας τα παιδικά του όνειρα με μουσικές…
 
Τα Χριστούγεννα, λοιπόν, του 1985 κυκλοφόρησε από τη Phillips ένα τραγούδι σε μουσική Αλέξη Παπαδημητρίου και στίχους Φίλιππου Νικολάου με τον τίτλο: «Για τα παιδιά». Μια πλειάδα τραγουδιστών Βίσση, Μπινιάρης, Κανελλίδου, Καλογιάννης, Μοσχολιού, Παπακωνσταντίνου, Μπονάτσος, Πάριος, Πολυχρονιάδης, Δάκης, Μητροπάνος, Δούκισσα, Δήμου, Ελπίδα, Τουρνάς, Διαμάντη, Μαρινέλλα, Αργυράκη, Πασχάλης, Τσανακλίδου, Βοσκόπουλος, Νικολάου, Χάρης Βαρθακούρης, Αλεξίου και Χριστιάνα ένωσαν τις φωνές του τραγουδώντας για τα παιδιά του κόσμου.  Είχε προηγηθεί τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς ένα παγκόσμιο τραγούδι -προτού μπει στη ζωή μας η λέξη viral- το «We are the World» για τα παιδιά της Αφρικής   των Michael Jackson και Lionel Richie με τη συμμετοχή της παγκόσμιας αφρόκρεμας Ray Charles, Billy Joel, Diana Ross, Cyndi Lauper, Bruce Springsteen, Bob Dylan, Tina Turner κ.ά. Το τραγούδι,  «Για τα παιδιά», αν και δεν εντάσσεται στην κατηγορία των παιδικών τραγουδιών, είναι μια πρώτη δισκογραφική κατάθεση- συμμετοχή του Παπακωνσταντίνου με θέμα τα παιδιά «εγκαινιάζοντας», μια σειρά συμμετοχών του τα επόμενα χρόνια στο χώρο της δισκογραφίας του παιδικού τραγουδιού. 
 
Τέσσερα χρόνια μετά, το 1989, κυκλοφόρησε από τη MINOS  ένας κύκλος δεκατεσσάρων παιδικών τραγουδιών με τον τίτλο «Η παρεούλα», σε μουσική του Χρύσανθου Μουζακίτη και σε στίχους του Θεόφιλου Βερύκιου. Συμμετείχαν ο Σάκης Μπουλάς, η Αρλέτα, ο Θέμης Ανδρεάδης και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου ο οποίος τραγουδούσε το «Ο Μπόμπυ το ελεφαντάκι». Αυτή είναι και η πρώτη δισκογραφική καταγραφή του Παπαπακωνσταντίνου στο χώρο του αμιγώς παιδικού τραγουδιού σε μια χρονική στιγμή που η ροκ καριέρα του βρισκόταν στο απόγειό της έχοντας ήδη παρουσιάσει  τους κομβικούς μέχρι σήμερα πρώτους προσωπικούς του δίσκους του οι οποίοι σηματοδότησαν τη μελλοντική του παρουσία. «Ο Μπόμπυ το ελεφαντάκι / βαρύ παράπονο τον πνίγει,/ λείπει ο μπαμπάς σε ταξιδάκι/ κι η μάνα βγήκε για κυνήγι./ Του το 'πε ένα πουλί του δάσου/ ελεφαντάκι μου στοχάσου,/ πως βγαίνουν κι άλλοι για κυνήγι,/ πως δεν τελειώνει το ταξίδι» είναι το πρώτο σε μια σειρά παιδικών τραγουδιών που θα ερμηνεύσει τις επόμενες δεκαετίες φανερώνοντας μιαν άλλη ερμηνευτική πλευρά του.
 
Την χρονική δηλαδή στιγμή που ο δυναμικός και συνάμα λυρικός Παπακωνσταντίνου μεσουρανούσε παραληρώντας τις χιλιάδες του κοινού του, παράλληλα εξέφραζε την ευαισθησία του χαρίζοντας το πολυεργαλείο της φωνής του ως κοινωνός ενός «παιδικού λόγου» ή για να το εκφράσω σωστά λόγου προορισμένου για παιδιά   τραγουδώντας με ευαισθησία και εκφράζοντας μια θεατρικότητα κάτι που θα ξεδιπλωθεί περισσότερο σε επόμενες δισκογραφικές καταγραφές του με παιδικά τραγούδια. 
 
Το 1995 συμμετέχει σε έναν από τους ιστορικότερους δίσκους με παιδικά τραγούδια –ο όρος σαφώς κατ’ επίφαση αφού οι προεκτάσεις του λόγου, αλλά και η γενικότερη τεχνοτροπία εκφράζουν ένα ιδιαίτερα σοβαρό είδος τέχνης-. Ο δίσκος λεγόταν «Κάτω από ένα κουνουπίδι» με τη μουσική του Μάνου Λοΐζου και τους στίχους του Γιάννη Νεγρεπόντη, τραγούδια γραμμένα το διάστημα 1978-79.
 
Ο Λοΐζος δεν πρόλαβε ποτέ να τα  ηχογραφήσει επίσημα παρά μόνο σε πρόχειρες ηχογραφήσεις, μόνος του, αλλά και μεταγενέστερα με τη φωνή και της Σοφίας Βόσσου - κυκλοφόρησαν το 1981, σε κασέτα που συνόδευε το ομώνυμο βιβλίο του Γιάννη Νεγρεπόντη-. Το υλικό το είχε στο αρχείο του ο Άκος Δασκαλόπουλος, ο οποίος έγραφε στο ένθετο της μεταθανάτιας έκδοσης «Το περασμένο φθινόπωρο, βραδάκι, έτσι για να περάσω την ώρα μου, βάλθηκα να παίζω στο κασετόφωνο παλιές κασέτες που τις είχα ξεχασμένες σ’ ένα συρτάρι. Και ξαφνικά… γέμισε το δωμάτιο από τη φωνή του Μάνου Λοΐζου - χαρούμενη, παιχνιδιάρα, σκωπτική όπως την ήξερα και την αγαπούσα. Τραγουδούσε για μερμηγκάκια, σπουργίτια, κούκλες παιδικές, παπάκια με μια τέτοια διάθεση που κόντεψα να βάλω τα κλάματα. Ο θάνατος όμως ήταν κιόλας παρελθόν, απών, πατημένος στο λαιμό κι ο κόσμος όνειρο παντοτινό της παιδικής ανεμελιάς. Και θυμήθηκα! Πολλά χρόνια πριν έγραφε ο Μάνος τα παιδικά του Νεγρεπόντη και καθώς εκείνη την εποχή δεν κάναμε βήμα ο ένας χωρίς τον άλλο, μου είχε παραδώσει αυτήν την κασέτα για να του πω τη γνώμη μου… Εγώ του είπα “μου αρέσουν κι άσε τις γκρίνιες…” Και γελούσαμε θυμάμαι όταν προσπαθούσε να κάνει το παπί και δεν τα κατάφερνε όσο καλά ήθελε…» Ο Παπακωνσταντίνου συμμετέχει τραγουδώντας το «Μια απλή αλήθεια», την ιστορία δηλαδή ενός επίμονου για φαγητό, αλλά και φοβισμένου σπουργιτιού, παράλληλα με τους άλλους ερμηνευτές των τραγουδιών Κηλαηδόνη, Μάνου, Τσανακλίδου, Μαχαιρίτσα, Θωμαΐδη και Τσαλιγοπούλου.
 
Το 2001 κυκλοφορεί ένας άλλος σπουδαίος δίσκους που ανήκει στην κατηγορία των παιδικών τραγουδιών από θεατρικές παραστάσεις έχοντας σαφώς ξεπεράσει κατά πολύ τα εννοιολογικά όριά της. Ο Νίκος Κυπουργός παρουσιάζει «Τα μυστικά του κήπου» με τη συνδρομή πλειάδας γνωστών καλλιτεχνών. Ο Παπακωνσταντίνου τραγουδά το «Ήλιε μου» σε στίχους Λένας Κιτσοπούλου και συμμετέχει στο «Καράβι μου καραβάκι» σε στίχους Θωμά Μοσχόπουλου. Ο τρόπος επιτονισμού του στα συμφωνικά συμπλέγματα και τα διπλά σύμφωνα κρυστάλλινος, πεισματώδης και ταιριαστός με το πνεύμα γραφής παιδικών τραγουδιών όπου οι εικόνες με τους ήχους των γραμμάτων συνεπικουρούν στη λειτουργικότητα του νοήματος και του στόχου του. 
 
Για αυτό παράλληλα με ερμηνευτής παιδικών τραγουδιών εμφανίζεται και εξαιρετικός αφηγητής τους. Το 2002 το περιοδικό ΜΕΤΡΟ κυκλοφόρησε μαζί με το τότε μηνιαίο τεύχος του ένα πολύ ενδιαφέρον cd με τον τίτλο: «Μια φορά κι ένα καιρό»- παραμύθια και διηγήματα απ΄ την Ελλάδα και τον κόσμο». Γνωστοί καλλιτέχνες συνδράμουν με την αφήγησή τους σε παραδοσιακά παραμύθια από το χώρο της ελληνικής και παγκόσμια λογοτεχνίας μεταξύ των οποίων και ο Παπακωνσταντίνου διαβάζοντας το «Το παιδί και το ψαράκι» και συνοδεύοντας τον Δημήτρη Ζερβουδάκη στο «Επιμύθιο» σε μουσική και στίχους Αριστείδη Χατζησταύρου. Στην αφήγησή του ο Παπακωνσταντίνου εκφράζει τη θεατρικότητα ενός παραμυθά με τις αλλαγές της φωνής και του τρόπου ομιλίας, τις παύσεις, τις εναλλαγές στο τέμπο και με μια ανάλαφρη διάθεση ως συστατικό στοιχείο της σοβαρότητας της υψηλής τέχνης των παραμυθιών. 
 
Το 2005 κυκλοφορεί ο δίσκος «δες τι λαμπρό φεγγάρι» του Μίκη Θεοδωράκη με την παιδική χορωδία του Δημήτρη Τυπάλδου, στον οποίο παρουσιάζονται δεκαοχτώ παιδικά τραγούδια του συνθέτη γραμμένα στα χρόνια της εφηβικής και νεανικής του ηλικίας.  Συμμετέχουν ο Διονύσης Τσακνής και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου ο οποίος και τραγουδά το εξαιρετικό ποίημα του Γιώργου Δροσίνη, «Τι θέλω» («Δε θέλω του κισσού το πλάνο ψήλωμα,/ σε ξένα αναστηλώματα δεμένο, / ας είμαι ένα καλάμι, ένα χαμόδεντρο, / μα όσο ανεβαίνω, μα όσο ανεβαίνω, μόνος ν’ ανεβαίνω») που είχε μελοποιήσει ο Θεοδωράκης στα χρόνια της παρουσίας του στον Πύργο Ηλείας, τη διετία 1938-39 καθώς και το ποίημα του Βασίλη Ρώτα, «Ειρήνη», μελοποιημένο από τον συνθέτη στην Αθήνα, την περίοδο 1944- 1952. 
 
Το 2009 ο Παπακωνσταντίνου συμμετέχει επίσης σε μια πολύ ιδιαίτερη δισκογραφική εργασία. Ο συνθέτης Σάκης Τσιλίκης εξέδωσε τη δική του εκδοχή στο «Πρωινό άστρο» του Γιάννη Ρίτσου, την τρυφερή αυτή ποιητική σύνθεση -«μικρή εγκυκλοπαίδεια υποκοριστικών» την αποκαλούσε ο ίδιος ο ποιητής- γραμμένη το 1955, με τη γέννηση της μονάκριβης κόρης του και αφιερωμένη σε αυτή, έργο που είχε μελοποιήσει ο Τσιλίκης στα 1976-1977. Εκείνη την περίοδο μάλιστα το παρουσίασε με τη Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ και το είχε ερμηνεύσει ο Δημήτρης Ψαριανός. Ο  δε Ρίτσος το είχε ακούσει στο ραδιόφωνο και του είχε στείλει τον καλό του λόγο. Επί τριάντα όμως χρόνια ο Τσιλίκης προσπαθούσε να το εκδώσει, αλλά συναντούσε την άρνηση των εταιρειών. Στο δίσκο τραγουδούν οι Πάνος Κατσιμίχας, Πέτρος Πανδής, Αλέξανδρος Χατζής, Βαγγέλης Μαρκαντώνης, Γιώργος Μιχαήλ και Βασίλης Παγώνης και απαγγέλουν η Δανάη Παπουτσή και ο Αλέξανδρος Κομπόγιωργος. Ο Παπακωνσταντίνου τραγουδά τρυφερά με το γνώριμό του ηλεκτρικό ήχο: «Σ’ ένα μαξιλάρι φεγγαράκι/ το παιδί μου αποκοιμήθηκε./ Όλη η πλάση στις μύτες των ποδιών/ κοιτάζει απ το παράθυρό μας/ κοιτάζει το παιδί μου που κοιμήθηκε». 
 
Τρία χρόνια μετά, συμμετέχει στο «Τα παιδιά της ανάγκης», της συγγραφέως Μαρίας Τσιούμα ένα κοινωνικο-πολιτικό παραμύθι βασισμένο σε μια ιδέα και στίχους του Σταμάτη Μεσημέρη και μουσική, επίσης του Σάκη Τσιλίκη. Μια στρίγγλα κουκουβάγια δασκάλα και τα ζώα της μαθητές κι αντάρτες, ένα ψευδό γουρούνι, μια αλλοπαρμένη αγελάδα θύμα του life Style, η παντεπόπτης αμυγδαλιά, ένα αγόρι Γελαστό και μια χαμένη Ατλαντίδα, η κοινωνία των ανθρώπων, το σύστημα και τα κοράκια, είναι το υλικό του έργου. Τα δεκατρία τραγούδια που εμπεριέχονται στο ομώνυμο cd που κυκλοφορεί μαζί με το βιβλίο ερμηνεύουν εκτός από τον Παπακωνσταντίνου (τραγουδά «Το παιδί»: «Δηλαδή το παιδί τι μπορεί να μας πει / αφού πρώτοι του τα 'παμε όλα / Σε ποιά πόρτα κλειστή να χτυπήσει να μπει/ με κομμένη από πριν κάθε φόρα» και το «Μέλισσα, μελισσούλα μου») οι:
Βασίλης Γισδάκης, Αλέξανδρος Χατζής, Γιάννης Γιοκαρίνης, Βαγγέλης Μαρκαντώνης, Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος, Βασίλης Παγώνης, Μάνος Λιδάκης, Αλεξάνδρα Κόνιακ, Σάντυ Πολίτη, Τάνια Κικίδη, Ανδρέας Αποστόλου και η μικρή Μυρτώ Αποστόλου. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην εικονογράφηση του βιβλίου συμμετέχει και η κόρη του Παπακωνσταντίνου, Νικολέττα, φοιτήτρια στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, η οποία κοσμεί επίσης με έργο της το εξώφυλλο της πιο πρόσφατης δισκογραφικής εργασίας του, «Όλα είναι για μας», 2017, σε μουσική Θέμη Καραμουρατίδη και στίχους Οδυσσέα Ιωάννου. Εκεί όπου μεταξύ των άλλων o Παπακωνσταντίνου τραγουδά ένα εξαιρετικό «ενήλικο» τραγούδι για «Τα παιδιά»…: «Φύγε απ’ το παράθυρο/ Μη στέκεσαι ακάλυπτη στον κόσµο / Έξω κάνει φωτιά/ Γύρισε στο δωµάτιο / Σκέπασε τα παιδιά»…
 
Το 2014 ξανασυνεργάζεται με τον Τσιλίκη και συμμετέχει στον δίσκο «Ταξίδι με τον Οδυσσέα». Πρόκειται για ένα μουσικό έργο βασισμένο στη διασκευή του ομηρικού έπους από τη φιλόλογο και συγγραφέα Τούλα Καρώνη, όπως κυκλοφόρησε και ως θεατρικό έργο για παιδιά, σε βιβλίο, το 2005. Συμμετέχουν στις ερμηνείες και στα φωνητικά οι: Αργύρης Λούλατζης, Κωνσταντίνος Τσιμούρης, Αλεξάνδρα Κόνιακ, Κατερίνα Τσιλίκη, Χρήστος Νινιός, Δήμητρα Πρεάρη, Σταυρούλα Εσαμπαλίδη, Σάκης Τσιλίκης. Ο Παπακωνσταντίνου ανοίγει το έργο ως Όμηρος…τραγουδώντας το «Μούσα τραγούδα μου σκοπό»…Για αυτές τις συνεργασίες το Τσιλίκης ανέφερε σε σχετική επικοινωνία μας:
«Ο Βασίλης είναι ένας χαρισματικός άνθρωπος, πάνω από όλα με ευαισθησίες απίστευτες και ενέργεια στη δουλειά. Είναι γενναιόδωρος και ψάχνει και ψάχνεται συνεχώς. Ευτυχία και καλή συγκυρία για μένα να βρεθώ μαζί του στο στούντιο συνολικά έξι φορές. Την ώρα της εγγραφής είναι απίστευτος, μαγικός και αμέσως όλα αποκτούν μιαν αίσθηση παραμυθιού. Έχει εξαιρετικές ιδέες και είναι ένα μικρό θαύμα η συνεργασία μαζί του. Μια φορά θυμάμαι κατά την ηχογράφηση του τραγουδιού «Ένα μαξιλαράκι φεγγαράκι» από το «Πρωινό άστρο», είχε κρύωμα και σχεδόν δεν μπορούσε να μιλήσει και είπα μέσα μου «Ωχ! Θα ακυρώσουμε την εγγραφή». Μέσε σε λίγα λεπτά άνοιξε η φωνή του και μείναμε με το στόμα ανοιχτό...Όλα αυτά που έζησα δίπλα του είναι η συναισθηματική μου περιουσία. Αν είχαμε εκατό ακόμα Έλληνες σαν τον Βασίλη, θα είχαμε μιαν άλλη Ελλάδα…» 
 
Το 2015 τραγουδά την ιστορία του «Ασχημοβάτραχου», ένα από τα δώδεκα μουσικά παραμύθια του Γιώργου Ανδρέου στο «Ποιος μου χάλασε το τραίνο»,  σε στίχους των Παρασκευά Καρασούλου και Γιάννη Βασιλόπουλου: «Δεν μου αρέσουν τα φιλιά ούτε οι πολλές αγάπες/ Πρίγκιπας να ‘μαι ξαφνικά με ζαβολιές κι απάτες/ Τις γκρι μου βούλες αγαπώ και τα κρωξίματά μου/ Βάτραχο θέλω να με δω ως τα γεράματά μου».  Τα τραγούδια ερμηνεύουν η Κορίνα Λεγάκη και δύο νέοι ερμηνευτές που διακρίθηκαν στην 4η Ακρόαση της Μικρής Άρκτου, η Δήμητρα Σελεμίδου και ο Δημήτρης Βουτσάς καθώς και η Δήμητρα Γαλάνη.
 
Τον Δεκέμβρη του 2016 η Τατιάνα Ζωγράφου κυκλοφορεί μιαν ακόμη μουσική της εργασία στο χώρο της παιδικής δισκογραφία με τον τίτλο «Μια νότα μου χτυπά το τζάμι». Μια πλειάδα γνωστών καλλιτεχνών συμμετέχει, μεταξύ των οποίων και ο Παπακωνσταντίνου, ο οποίος τραγουδά ένα νανούρισμα, «Κοιμήσου αγοράκι μου», σε στίχους του Μάκη Τσίτα, γνωστού συγγραφέα παιδικών έργων:
«Κοιμήσου αγοράκι μου κι όσο στον ύπνο θα ’σαι, / πέρα στον Αμαζόνιο να πας και μη φοβάσαι / Σπάνιες εικόνες, ζωγραφιές θα δεις και θα θαυμάσεις / κι άμα θα βρεις κι ιθαγενείς κουβέντα να τους πιάσεις. \ Νάνι-νάνι-νάνι-νάνι-να τ’ αγόρι μου κοιμάται, / θα του χαϊδεύω τα μαλλιά / και μη μου το ξυπνάτε».
 
«Ένα αλλιώτικο νανούρισμα» όμως είχε τραγουδήσει χρόνια πριν, το 1999, μαζί με τους Λαυρέντη  Μαχαιρίτσα,  Διονύση Τσακνή, Ορφέα Περίδη,  Σωκράτη Μάλαμα και Πάνο Κατσιμίχα σε στίχους και μουσική του Διονύση Τσακνή:  «Βρες μου τρόπο για ν' αρχίσω, / βλέπεις βιάζομαι πολύ, / απ' την πρώτη στιγμή να σε γνωρίσω, / να σου πω, να μου πεις κι εσύ»…«Ενώ που λες σχεδίαζα πως θα είμαι καλός πατέρας και πώς πρέπει να είναι οι γονείς, όταν γεννήθηκε η Νικολέττα, ως δια μαγείας εξαφανίστηκαν όλα αυτά. Έτσι το μόνο που μπορείς να κάνεις τελικά είναι να είσαι φυσιολογικός και αληθινός. Δεν θέλει σχέδιο. Δεν θέλει ειδικό τρόπο αντιμετώπισης. Αλήθεια και αγάπη θέλει και ανοιχτή αγκαλιά».