Κάποιοι από τους μουσικούς πίνουν ακόμα τον καφέ τους, αυτοί των εγχόρδων κουρδίζουν... Αρκετά νωρίς ακόμα του πρωινού μιας Κυριακής όμως στην αίθουσα συναυλιών του Δημοτικού Ωδείου Πετρούπολης υπάρχει κίνηση καθώς αρκετοί άνθρωποι δεν χαλαρώνουν μετά το ξύπνημα τους όπως οι περισσότεροι άλλοι αυτή την ημέρα και ώρα αλλά είναι απασχολημένοι με τις απαραίτητες προετοιμασίες πριν αρχίσουν να κάνουν αυτό για το οποίο έχουν έρθει εκεί. 

 

Η διάχυτη διάθεση στην αίθουσα είναι κεφάτη αλλά και με κάποια ένταση και κυρίως ενέργεια, πολλή θετική ενέργεια όπως συμβαίνει πάντα στις πρόβες και κυρίως αρκετά πολυμελών ορχηστρικών σχημάτων όπως σε αυτή την περίπτωση. Μερικοί αστειεύονται μεταξύ τους, άλλοι γκρινιάζουν για ένα κλειδί ή μια χορδή που δεν ανταποκρίνονται, αυτή είναι η καθημερινότητα των επαγγελματιών μουσικών, ειδικά ορχήστρας, ακόμα και ημέρες αργίας για άλλους αν υπάρχει πρόβα. Σε μια γωνία οι τραγουδίστριες «ζεσταίνουν» τις φωνές τους ανεβοκατεβαίνοντας μερικές κλίμακες σε χαμηλή ένταση ενώ πότε – πότε ακούγεται ο ήχος του πιάνου καθώς η Μαρία Σπυράτου προσπαθεί να συνηθίσει το τουσέ ενός κλαβιέ στο οποίο θα παίξει για πρώτη φορά.

 

 

Μόνος, μακριά από τους υπόλοιπους ο μαέστρος είναι συγκεντρωμένος στις παρτιτούρες μπροστά του. Σε κάποια στιγμή σηκώνεται και αρχίζει να τις τοποθετεί με την σειρά στα αναλόγια αφήνοντας τελευταία αυτή που βάζει στο δικό του. Είναι το κωδικοποιημένο σύνθημα, όλοι και όλες οι μουσικοί πηγαίνουν και κάθονται στις θέσεις τους. Τα έγχορδα στερεώνονται ανάλογα στα σώματα ή στο πάτωμα, τα δοξάρια υψώνονται ώστε να είναι έτοιμα να κινηθούν, τα επιστόμια των πνευστών πλησιάζουν στα χείλη των εκτελεστών τους....Ο μαέστρος πιάνει την μπαγκέτα του, την σηκώνει και κάνει ένα σχεδόν αδιόρατο νεύμα. Το επόμενο δευτερόλεπτο η μουσική πλημμυρίζει επιτέλους την αίθουσα...

 

 

Κάθομαι σε ένα σημείο που μου επιτρέπει να ακούω και να βλέπω άνετα τα τεκταινόμενα αλλά δίχως να παρεμποδίζω καθόλου την διαδικασία της πρόβας. Παρακολουθώ τους μουσικούς αλλά πιο πολύ παρατηρώ τον μαέστρο, τον σοβαρό αλλά όχι και δεσποτικό τρόπο που διευθύνει, τις ήρεμες, χωρίς υπερβολικές και περιττές εξάρσεις και σίγουρες κινήσεις του. Είναι φανερό ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο που όχι μόνο γνωρίζει πολύ καλά αυτό που κάνει αλλά και το απολαμβάνει, πριν από οποιονδήποτε άλλο γεμίζει εσωτερικά τον ίδιο και για αυτό το κάνει πολύ καλά. Και όσο περισσότερο το κατέχει τόσο πιο πολύ το απολαμβάνει και για αυτό το κάνει ολοένα καλύτερα...

 

Ο μαέστρος είναι και η αιτία που βρίσκομαι εδώ, εκείνος με προσκάλεσε στην πρόβα. Το μυαλό μυ γυρίζει πίσω στο φθινόπωρο του ’14. Μέχρι τότε γνώριζα τον Απόλλωνα Κουσκουμβεκάκη ως έναν βιρτουόζο σολίστ της κλασικής κιθάρας, προικισμένο και ευφάνταστο ενορχηστρωτή υλικού από αρκετά διαφορετικά ιδιώματα και ικανότατο μαέστρο, τον είχα μάλιστα παρακολουθήσει μερικές φορές να διευθύνει μικρότερα ή μεγαλύτερα σύνολα. Με την κυκλοφορία του πρώτου του CD «Ο Νοέμβρης Των Ματιών Της» ανακάλυψα ότι αυτός ο εξαίρετος μουσικός διέθετε και μια πολύ ενδιαφέρουσα, σαγηνευτική και με ήδη έντονο προσωπικό ύφος δημιουργική πλευρά.

 

Και επιβεβαιώθηκα για αυτό με το αρκετά διαφορετικό αλλά εξίσου καλού με το προηγούμενο, «Μ’ Ένα Νεύμα Του Φιλιού» που κυκλοφόρησε πέρυσι την άνοιξη. Στο διάστημα αυτό παρουσίασε τα τραγούδια του αρκετές φορές σε μικρούς συναυλιακούς χώρους, συνοδεύοντας λιτά με την κιθάρα του άλλοτε την Ειρήνη Τουμπάκη, άλλοτε την Κατερίνα Τσαντήλα που ήταν η βασική ερμηνεύτρια στο δεύτερο CD του και κάποτε αμφότερες. Ας συμπληρώσω ότι προς το τέλος του ’16 κυκλοφόρησε σε ψηφιακή μόνο μορφή το «Music For Movies», μια συλλογή που συγκεντρώνει τα ορχηστρικά του θέματα.

 

 

Η αιτία όμως για αυτή την κυριακάτικη πρόβα είναι διαφορετική από κάθε προηγούμενη φορά. Ο Απόλλων Κουσκουμβεκάκης πήρε την τολμηρή για τους χαλεπούς καιρούς μας απόφαση να εκθέσει στο κοινό, σε χώρο και με τρόπο που εκείνος θεωρεί ως τους δέοντες, το σύνολο του μέχρι τώρα δισκογραφημένου έργου του.

 

Αυτό θα συμβεί σε μια συναυλία (την οποία διοργανώνει ο ίδιος) με τον απλό τίτλο «Η μουσική μου» την Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Στη συναυλία αυτή τρεις ερμηνεύτριες, η Ειρήνη Τουμπάκη και οι Θέλμα Καραγιάννη και Άννα Ματσούκα με τις οποίες συνεργάζεται για πρώτη φορά, θα αποδώσουν όλα τα τραγούδια του – διανθισμένα και με τα περισσότερα ορχηστρικά του θέματα – με την συνοδεία της δωδεκαμελούς Athens Chamber Orchestra (Ορχήστρα Δωματίου Αθηνών) που επίσης είναι ιδρυτής της και με τον ίδιο αυτή τη φορά μόνο στο πόντιουμ και έναν άλλο άριστο σολίστ να τον αναπληρώνει στην κλασική κιθάρα.

 

 

 

Είναι λοιπόν η τελική πρόβα της αυτή που προσκλήθηκα να παρακολουθήσω. Είναι αδύνατο να μην προσέξω τον ασυνήθιστα – σε σχέση με τα συνήθη συναυλιακά δεδομένα - ουσιώδη και μεστό τρόπο που ερμηνεύουν οι τρεις θαυμάσιες τραγουδίστριες, τόσο η πλέον σταθερή συνεργάτιδα του Απόλλωνα Ειρήνη Τουμπάκη όσο και οι δυο νεότατες που θα την πλαισιώσουν.

 

Το ίδιο όμως και ίσως περισσότερο θαυμάζω το πόσο έχει βελτιωθεί σε σχέση με τους δίσκους η Athens Chamber Orchestra, ο ήχος της έχει αποκτήσει πολύ μεγαλύτερη συνοχή, ομοιογένεια αλλά μιαν ιδιαίτερη γλυκύτητα. Αυτή η γλυκύτητα και μια υποφώσκουσα μελαγχολία χαρακτηρίζουν και την μουσική του Απόλλωνα και συνάδουν πλήρως με τους πίνακες της ζωγράφου Ζάννας Αρτέμη οι οποίοι κοσμούν τα εξώφυλλα των δίσκων του. Πίνακες της θα προβάλλονται και κατά την διάρκεια της συναυλίας και για αυτό παρευρίσκεται στην πρόβα, όπως άλλωστε και οι δύο μόνιμες στιχουργοί του Απόλλωνα, η Μαρία Σπυράτου (υποχρεωτικά αφού είναι και η πιανίστρια της Athens Chamber Orchestra!) και η Αναστασία Μητσοπούλου.

 

 

Όσο για τον άνθρωπο που είναι η κινητήριος δύναμη και ο ιθύνων νους αυτής της αληθινά ξεχωριστής συναυλίας; «Με την συναυλία αυτή γιορτάζω τα τρία χρόνια από τότε που αποφάσισα να καταθέτω τις δικές μου μουσικές και τραγούδια. Και το έκανα, όπως κάθε τι που αγαπώ, με τρόπο απόλυτο, χωρίς εκπτώσεις και συμβιβασμούς, χωρίς ενδοιασμούς και πισωγυρίσματα, όπως ακριβώς το ήθελα. Τρεις δίσκοι σε εποχή κρίσης με μεγάλη ορχήστρα και φυσικά όργανα δεν είναι και η πιο εύκολη υπόθεση. Όλο αυτό το υλικό θα παρουσιάσω ζωντανά και σαν μια ενότητα, σαν ένας κύκλος που κλείνει για να ανοίξει ένας νέος. Θα είναι όμορφα, το υπόσχομαι, θα ταξιδέψουμε, θα αγαπήσουμε και θα ονειρευτούμε...

 

Κυρίως όμως θα δηλώσουμε ότι είμαστε ακόμα εδώ, καταθέτουμε την αισθητική μας πρόταση, εκθέτουμε τις ψυχές μας και συνεχίζουμε. Ελπίζοντας να είναι μακρύς ο δρόμος...», μου λέει, σηκώνοντας για ελάχιστο χρόνο το βλέμμα από τις παρτιτούρες του καθώς μα αποχαιρετά και πριν επιστρέψει στην πρόβα, ο Απόλλων Κουσκουμβεκάκης. Τα υπόλοιπα θα μας τα πει με τον τρόπο που γνωρίζει πολύ καλύτερα την Πέμπτη στο Θέατρο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης...