Σε μία σεμνή τελετή, όπως λένε, παρουσιάστηκε ο νέος δίσκος της Ελένης Καραΐνδρου στην οικεία-μουσείο Άγγελου & Λητώς Κατακουζηνού. Με ομιλητές τον Παρασκευά Καρασούλο, την ίδια τη συνθέτρια και τον κύριο ECM, Manfred Eicher. Έτσι μάθαμε την ιστορία και το πως φτάσαμε στην έκδοση της μουσικής πάνω στο άγνωστο έργο ενός Χίου ποιητή του 18ου αιώνα. 

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΕΡΓΟ

Η σκηνική καντάτα Δαβίδ είναι το έργο της Ελένης Καραΐνδρου βασισμένο στην δραματική ποίηση ενός αγνώστου Χίου ποιητή του 18ου αιώνα. Το κείμενο ανακαλύφθηκε αργά και εκδόθηκε μόλις το 1979. Στην πρώτη του έκδοση, ο φιλόλογος και κριτικός Κώστας Γεωργουσόπουλος σχολιάζει: «Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σημαντικό έργο που η γλώσσα του πλουτίζει τη θεατρική μας παράδοση με νέες διαστάσεις». Είναι βαθιά η πεποίθηση πως ο Δαβίδ είναι ένα ελληνικό έργο έντονα επηρεασμένο από τις τάσεις της εποχής του και ειδικότερα από το ιταλικό μπαρόκ μελόδραμα, τα μεσαιωνικά μυστήρια αλλά και τα δραματικά ορατόρια όπως το Azioni sacre του οίκου των Αψβούργων βασισμένο σε θρησκευτικά θέματα, είδος που άνθισε ιδιαίτερα στα τέλη του 17ου και στην αρχή του 18ου αιώνα.

 

Αρχικά, η μουσική γράφτηκε για την παράσταση του Αμφιθεάτρου που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Ομήρειο πολιτιστικό κέντρο της Χίου το 1980 σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου. Στη σημερινή ολοκληρωμένη του μορφή ως σκηνική καντάτα, το έργο παρουσιάστηκε στην Αθήνα το 2010 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στο πλαίσιο ενός τριήμερου αφιερώματος στη συνθέτρια από όπου προήλθε η παρούσα ζωντανή ηχογράφηση (α´ μέρος της συναυλίας) αλλά και η ηχογράφηση του Concert in Athens (β´ μέρος της συναυλίας) που κυκλοφόρησε το 2013 από την ECM. 

 

karaindrou

 

Ο Παρασκευάς Καρασούλος, αφού μίλησε για τον διευθυντή της ECM Manfred Eicher και τη σημαντική συμβολή της εταιρείας του στη μουσική ("που τη διακρύνει η ποιητικότητα σε όλο το καλλιτεχνικό της φάσμα", όπως είπε), την οποία εκπροσωπεί στην Ελλάδα, η εταιρεία "Μικρή Άρκτος", δήλωσε: "Η Ελένη Καραΐνδρου για εμάς είναι ένας μύθος".

 

O Manfred Eicher, ευδιάθετος και επικοινωνιακός, μίλησε για τους ανθρώπους πίσω από τα φώτα ενός δίσκου, αναφέρθηκε με σεβασμό στη συνθέτρια και σημείωσε ότι η μουσική της γλώσσα είναι καθαρή. Μάλιστα όταν την είχε πρωτοακούσει το '89 ο ήχος της ήταν κάτι που δεν είχε ξανακούσει ποτέ στη ζωή του. Ας κρατήσουμε την ωραία του φράση με την οποία έκλεισε την τοποθέτησή του "Τι μπορεί να είναι πιο μυστηριώδες από τη διαύγεια". 

 

«Η έκδοση αυτού του έργου σε δίσκο είναι ένα επίτευγμα που ανήκει στον Manfred Eicher. Μαζί με τον Νίκο Εσπιαλίδη που έκανε την ηχογράφηση για λογαριασμό του Μεγάρου, πέρασε ώρες ατέλειωτες για να αναδείξει με την απαράμιλλη μαεστρία του τα χρώματα της μουσικής και να δημιουργήσει ένα νέο μουσικό πίνακα με τις φωτοσκιάσεις που γεννούσε η ιδιοφυία του» αναφέρει η Ελένη Καραΐνδρου στο σημείωμά της που συνοδεύει την έκδοση και δήλωσε τυχερή γιατί ένιωσε τόση ζεστασιά και πνευματικότητα με τους συνεργάτες της φτιάχνοντας αυτόν το δίσκο. Είπε επίσης ότι «ο M.Eicher είναι ένα πρόσωπο που ταράζει τα νερά με τις μουσικές επιλογές του, ακούραστος και ιδιοφυής. Θεωρώ μεγάλο προνόμιό το γεγονός ότι βρίσκομαι δίπλα του απόψε»

 

Τέλος, να σημειώσουμε ότι η σύνθεση, είναι έργο για μεσόφωνο, βαρύτονο, σολίστ, χορωδία και ορχήστρα. Στη παρούσα ηχογράφηση ερμηνεύουν η μεσόφωνος Ειρήνη Καράγιαννη και ο βαρύτονος Τάσης Χριστογιαννόπουλος, τη χορωδία της ΕΡΤ διευθύνει ο Αντώνης Κοντογεωργίου, και την Καμεράτα, Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής, ο Αλέξανδρος Μυράτ.

 

ΣΤΟ ΔΙΣΚΟ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ: 

Kim Kashkashian: βιόλα, Ειρήνη Καράγιαννη: μεσόφωνος,
Τάσης Χριστογιαννόπουλος:
βαρύτονος, Βαγγέλης Χριστόπουλος: όμποε,
Στέλλα Γαδέδη:
φλάουτο, Marie-Cécile Boulard: κλαρινέτο, Sonia Pisk: φαγκότο,
Βαγγέλης Σκούρας: γαλλικό κόρνο, Σωκράτης Άνθης: τρομπέτα,
Renato Ripo: τσέλο, Μαρία Μπιλντέα: άρπα, Κατερίνα Κτώνα: τσέμπαλο

Χορωδία της EΡT, Αντώνης Κοντογεωργίου: διεύθυνση χορωδίας
Καμεράτα, Αλέξανδρος Μυράτ:
διεύθυνση ορχήστρας

 

 

Από το εξαιρετικό δελτίο τύπου επίσης μαθαίνουμε ότι: 

Ο άγνωστος Χίος ποιητής δεν ξεχνά σε όλα τα τραγούδια να υπογραμμίσει τον εφήμερο χαρακτήρα της ζωής, τη ματαιότητα των υλικών πραγμάτων και το φθαρτό της ομορφιάς στον άνθρωπο και στη φύση.

 

Η Ειρήνη Καράγιαννη στο τραγούδι Τα καλά της Ζωής, απαριθμεί τις απώλειες που μας συνοδεύουν στο ταξίδι της ζωής με έναν μοναδικό τρόπο:

Τα καλά της ζωής μας δε στεργοῦσι, πέφτουν ὅλα καί σποῦσι, ὡς κρυστάλ­λια, ἀγάλια, ἀγάλια, ἀγάλια.