Ένας καινούργιος δίσκος της Δήμητρας Γαλάνη είναι ένα σημαντικό μουσικό γεγονός. Όταν συνεργάζεται μετά από τόσα χρόνια με τον Νίκο Μωραΐτη και για πρώτη φορά με τον Στάθη Δράκο το ενδιαφέρον είναι ακόμα μεγαλύτερο. Με αυτά τα στοιχεία και έχοντας ακούσει μόνο το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου “Το βαλς των χαμένων μετά” πήγαμε στο Μικρό Παλλάς. Η προακρόαση είναι ούτως ή άλλως μια γοητευτική διαδικασία...

 

Το κλίμα που επικρατούσε στο θέατρο ήταν ζεστό και φιλικό, η Δήμητρα Γαλάνη σωστή οικοδέσποινα μας καλωσόρισε και φρόντισε να έχουμε όλες τις απαραίτητες πληροφορίες πριν ακούσουμε τα 11 τραγούδια του δίσκου. Όλοι οι στίχοι του Νίκου Μωραΐτη και όλες οι μελωδίες του Στάθη Δράκου. Τρεις γενιές, τρεις διαφορετικοί άνθρωποι συνεργάστηκαν και μείωσαν την απόσταση ανάμεσα στην Πάτρα, όπου γράφτηκαν τα περισσότερα όργανα, και την Αθήνα, που γράφτηκαν οι φωνές και έγιναν οι ενορχηστρώσεις.

 

Η ιδέα για το project ήταν του Νίκου Μωραΐτη, ο οποίος όπως αποκάλυψε πως όταν άκουσε το δίσκο “In colours” των Minor Project (μέλος των οποίων είναι ο Στάθης Δράκος) δεν μπορούσε να σταματήσει να σκέφτεται ελληνικούς στίχους πάνω στις μελωδίες των πατρινών μουσικών. Έτσι προσέγγισε το Στάθη Δράκο και ξεκίνησαν να γράφουν το δίσκο χωρίς η ίδια η Γαλάνη να έχει ιδέα για την ύπαρξη του. Μεγάλο ρίσκο αν σκεφτεί κανείς ότι όχι μόνο η ερμηνεύτρια δεν είχε εκδηλώσει το ενδιαφέρον της αλλά και ότι ο Στάθης είχε θέσει όρο να μην τραγουδήσει κανείς άλλος τα τραγούδια αν η ίδια αρνηθεί.

 

Αυτός είναι και κατά τη γνώμη μου ο μεγάλος κερδισμένος αυτής της δουλειάς. Είναι μόλις 25 ετών, γράφει για πρώτη φορά μουσική σε ελληνικό στίχο και δίνει για πρώτη φορά μουσική σε άλλον ερμηνευτή και μάλιστα τη Δήμητρα Γαλάνη.

 

Εντυπωσιακή αρχή και ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι κλείνοντας τη βραδιά η αγαπημένη τραγουδίστρια ευχήθηκε να υπάρχουν πάντα άνθρωποι που να γράφουν τέτοια τραγούδια.

 

Όσον αφορά στο δίσκο, που ήταν και η ουσία της βραδιάς, μια μόνο ακρόαση δεν είναι ικανή να βγάλει κανείς ασφαλή συμπεράσματα. Σίγουρα η “Εκδρομή”, ένα τραγούδι που μοιράζονται οι δύο τους, είναι η καλύτερη στιγμή του δίσκου, τραγούδι που μας χάρισαν και ζωντανά, αλλά και το “Ευτυχισμένοι άνθρωποι” θα μας απασχολεί. Λιτό, δωρικό λαϊκό κομμάτι, με μπουζούκι στην κανονική του εκδοχή, μόνο με πιάνο στην demo. Στο σύνολο του μιλάμε για έναν δίσκο που ενώ ενώνει τρεις διαφορετικούς ανθρώπους και τρεις διαφορετικές γενιές.  

 

Το βάλς των χαμένων μετά

Μουσική:Ευστάθιος Δράκος

Στίχοι: Νίκος Μωραΐτης

Ενορχηστρώσεις: Διονύσης Μπάστας, Ευστάθιος Δ΄ρακος

Τελική μίξη φωνών – ορχήστρας: Γιώργος Ανδρέου – Studio BigTime

Mastering: Παναγιώτης Πετρονικολός – Studio Sierra