Η Ιστορία των ελληνικών ανεξάρτητων δισκογραφικών εταιρειών ξεκινά την δεκαετία του ’80 όταν ξαφνικά, μέσα σε λίγα χρόνια, βρέθηκαν να υπάρχουν αρκετές αλλά ίσου μέγεθος, δίχως καμία να «πρωταγωνιστεί» στην σύγχρονη μουσική σκηνή δηλαδή. Προς τα τέλη εκείνης της δεκαετίας όμως ο αριθμός τους, πρώτα σιγά – σιγά και μετά όλο και περισσότερο, άρχισε να μειώνεται μέχρι που λίγο πριν τα μέσα της δεκαετίας του ‘90 είχε ουσιαστική απομείνει μόνο μία. Η ιστορική, για κάποιους από εμάς ακόμα και θρυλική, Wipe Out του Θοδωρή Κρίθαρη όχι μόνον έφτασε σχεδόν να μονοπωλεί την σχετική «αγορά» αλλά και σήκωσε μόνη της το βάρος συνολικά της ανεξάρτητης σκηνής για περίπου δέκα χρόνια.

 

Ζούμε όμως σε μια χώρα που η οικονομική ισορροπία της είναι εξαιρετικά ασταθής και ουσιαστικά, αν και μας το έκρυβαν, ανέκαθεν ήταν σε κρίση, ακόμα και πριν ξεσπάσει η διεθνής του ’08. Μια τέτοια επηρέασε και την Wipe Out που σταδιακά μεν αλλά δυστυχώς και αμετάκλητα άρχισε να αποσύρεται και να περνάει στο επίπεδο της ανενενεργής.  Ευτυχώς όμως τότε «βγήκαν μπροστά» σχεδόν ταυτόχρονα δυο νέες εταιρείες οι οποίες έκτοτε διακινούν δισκογραφικά το μεγαλύτερο ποσοστό της ελληνικής ανεξάρτητης σκηνής. Οι εταιρείες αυτές είναι η Puzzlemusik του Χρήστου Αλεξόπουλου στην Αθήνα και η Inner Ear του Περικλή Πιλαβά στην Πάτρα.

 

Όσα κοινά στοιχεία όμως και αν έχουν οι δύο εταιρείες οι διαφορές τους είναι ακόμα περισσότερες και αυτό, πριν και πάνω από όλα, οφείλεται στο πόσο διαφορετικοί είναι οι ιδρυτές και ιδιοκτήτες τους. Ο Περικλής Πιλαβάς είναι ένας αγνός και αληθινός μουσικόφιλος που, πιο συγκεκριμένα, αγαπάει πολύ τον κιθαριστικό rock ήχο με αγγλικό στίχο. Αν και με αρκετές λοιπόν ομολογουμένως εξαιρέσεις – που όμως μειώνονται όσο περνούν τα χρόνια – είναι φυσικό οι επιλογές του για την εταιρεία του να κινούνται κυρίως σε αυτό το ύφος. Επίσης, όσο και αν είναι σίγουρο ότι το κίνητρο του για την ίδρυση το ’07 της Inner Ear δεν ήταν το οικονομικό κέρδος, διέθετε ένα κεφάλαιο όταν ξεκινούσε, κάτι που σίγουρα τον βοήθησε πολύ στο να στήσει την εταιρεία στα πόδια της και να την διατηρεί βιώσιμη.

 

Αντίθετα ο Χρήστος Αλεξόπουλος ήταν, είναι και θα είναι πριν από όλα μουσικός ο ίδιος. Αυτό άλλωστε ήταν και το βασικό του κίνητρο για την ίδρυση της Puzzlemusik χωρίς να έχει κανένα κεφάλαιο. Μετά δηλαδή από τους τρεις πρώτους δίσκους του που κυκλοφόρησαν στην, επίσης ανεξάρτητη φυσικά, Hitch-Hyke του Αιμίλιου Κατσούρη από το ’99 μέχρι και το ’03 και λίγο πριν και αυτή καταρρεύσει, αισθάνθηκε την ανάγκη να έχει έναν φορέα, έστω ένα όχημα για να κυκλοφορεί τις δουλειές του. Αυτό οδήγησε στην δημιουργία της Puzzlemusik της οποίας πρώτη κυκλοφορία ήταν το τέταρτο κατά σειρά album του «Παραπούνες Και Τριαφύνταλλα» στις 27 Νοεμβρίου 2006, σχεδόν ακριβώς δέκα χρόνια πριν δηλαδή.

 

Στην δεκαετία αυτή η Puzzlemusik κυκλοφόρησε ένα ρεπερτόριο καθόλου ευκαταφρόνητο σε όγκο και ακόμα πιο εντυπωσιακό σε ποικιλία που αντικατοπτρίζει όχι απλά τις προσωπικές επιλογές αλλά συνολικά την μουσική θεώρηση του ιδρυτή της. Σαράντα επτά φυσικές (CD δηλαδή και σε λίγες περιπτώσεις βινύλια) κυκλοφορίες – με μία από αυτές να είναι μια συλλογή για τα δύο μόλις τότε χρόνια της εταιρείας – συν μερικές ψηφιακές, ένα συλλεκτικό EP των Jane Doe,  η πρώτη από τις τρεις συνολικά επετειακές συλλογές που θα υπάρξουν, το «Early Days» το οποίο κυκλοφόρησε ακριβώς την ημέρα της δεκάτης επετείου της ανακοίνωσης της ίδρυσης της εταιρείας, δηλαδή στις 21 Σεπτεμβρίου και το εξαιρετικά ενδιαφέρον «The Meantime Sessions EP» του Χρήστου Αλεξόπουλου είναι ο μέχρι στιγμής απολογισμός σε αριθμούς. Θα εμπλουτιστεί όμως πολύ σύντομα καθώς μέχρι το τέλος της χρονιάς αναμένονται το live album της Μαρίας Λατσίνου «Μια Ανάσα Μετά», ο νέος και για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια πιανιστικός  - και όχι με Hammond organ – δίσκος του Γιώργου Κοντραφούρη και φυσικά οι άλλες δυο επετειακές συλλογές.

 

Οι αριθμοί βέβαια αυτοί είναι η κωδικοποίηση δέκα χρόνων τρεξίματος, άγχους και αγώνα, κυρίως του Χρήστου Αλεξόπουλου και όχι μόνον. Ανάμεσα τους υπάρχουν ονόματα που ήταν εξαρχής και παρέμειναν στην εταιρεία, άλλα που πέρασαν για περισσότερο ή λιγότερο και έφυγαν και βέβαια άλλα τα οποία προστέθηκαν στην πορεία και ανήκουν ακόμα στο δυναμικό της. Σαν πιο σημαντική περίπτωση εκείνων που έχουν αποχωρήσει πρέπει να αναφέρουμε τον συνθέτη και κιθαρίστα Socos ο οποίος κυκλοφόρησε στην Puzzlemusik πέντε συνολικά δίσκους, τρία albums – τα δύο πρώτα ιδιαίτερα πειραματικά – με τους Live Project Band, την λίαν φιλόδοξη και άριστη ως αποτέλεσμα μελοποίηση ποιημάτων του Νίκου Εγγονόπουλου «Η Ύδρα Των Πουλιών» σε ερμηνεία Δημήτρη Πουλικάκου και μια ακουστική σόλο μελοποίηση ποιημάτων του Ντίνου Χριστιανόπουλου σε ερμηνεία Μαρίνου Τζιάρου.

 

Ο κατάλογος της Puzzlemusik διακρίνεται για την ποικιλία του, υπάρχουν σε αυτόν δίσκοι rock, ποπ, με ελληνικό και αγγλικό στίχο, λιγότερο ή περισσότερο πειραματικές, ακόμα και avant garde δουλειές, ως και κλασική μουσική! Αν πάντως ξεχωρίζει για κάτι η εταιρεία  είναι η αγάπη της στην ελληνική jazz σκηνή. Είναι χαρακτηριστικό ότι από τα έντεκα ονόματα που υπάρχουν αυτή την στιγμή στο roster της τα τέσσερα ανήκουν σε αυτό το ιδίωμα, δίχως να υπολογίσουμε εκείνα που πέρασαν σε αυτό το διάστημα δίχως να παραμείνουν.

 

Όσο για τον ίδιο τον ιδρυτή της; Απρόβλεπτος και ανήσυχος κάτω από το σχεδόν πάντα ήρεμο και αυτοκυριαρχημένο παρουσιαστικό του ο Χρήστος – φίλος πολύ πριν ιδρύσει την εταιρεία – μπορεί μεν με το «Παραπούνες Και Τριαφύνταλλα» να συνέχισε αυτό που είχε ξεκινήσει με τους τρεις πρώτους δίσκους του αλλά το ακολούθησε το ’08 με το όνομα και πράγμα «Vouneau», δηλαδή ένα ορχηστρικό album, τον δίσκο για παιδιά «Η Αλίκη Στη Χώρα Των Θαυμάτων» σε στίχους της συζύγου του Αγγελικής Δαρλάση και τέλος με το «MeanTime» του ’13, την πρώτη του δουλειά με αγγλικό στίχο. Στη συνέχεια, όπως αρέσει στον ίδιο να λέει, αποχώρησε από το προσκήνιο, αν και μόνον τυπικά. Γιατί στην πράξη είναι ο συνθέτης των τραγουδιών και ο ηγέτης της μπάντας που συνοδεύει την Μαρία Λατσίνου στον θαυμάσιο περυσινό της δίσκο «Μια Ανάσα Δρόμος» και φυσικά στις συναυλίες της. Όσο για το ποια είναι και πώς προέκυψε η Μαρία Λατσίνου οι πιο προσεχτικοί θα είχαν εντοπίσει την εντυπωσιακή φωνή αλλά ακόμα και το όνομα της ήδη στον πρώτο δίσκο του Χ. Αλεξόπουλου στην Hitch-Hyke καθώς είναι φίλη και μόνιμη συνεργάτιδα του από το ξεκίνημα του.

 

Συνεχίζοντας λοιπόν ακόμα και σε πολύ σκληρούς καιρούς για την δισκογραφία, όταν τα CD έχουν φτάσει να απαριθμούν διψήφιες πωλήσεις, η Puzzlemusik θα γιορτάσει τα δέκατα γενέθλια της και μάλιστα εις... τριπλούν! Θα πραγματοποιηθούν δηλαδή τρία συνολικά events, αυτήν και τις δύο επόμενες Κυριακές στο «Ιλιον Plus», όλα τους ξεκινώντας νωρίς, από τις 6.30 το απόγευμα.  Σήμερα θα υπάρξει δημόσια συζήτηση με θέμα «Η δισκογραφία στα ‘00s και τώρα», στη συνέχεια DJ set και τέλος ζωντανές εμφανίσεις των Alex Drakos Trio, Μπάμπη Παπαδόπουλου (σόλο και με την ηλεκτρική αυτή τη φορά κιθάρα του) και Jane Doe. Την Κυριακή 20 Νοεμβρίου θέμα της συζήτησης είναι «Ο ρόλος του ραδιοφώνου στα ‘00s και σήμερα» και ακολουθεί DJ set και συναυλίες των Next Step Quintet, Μαρίας Λατσίνου και Γιώργου Κοντραφούρη Baby Trio αλλά και ένα σύντομο aftershow των ARTéfacts Ensemble. Τέλος την Κυριακή 27 Νοεμβρίου υπάρχει συζήτηση με το κοινό του Χρήστου Αλεξόπουλου με θέμα «Η σύγχρονη ελληνική δημιουργία & ο ρόλος των δισκογραφικών στις μέρες μας», DJ set και live των Σωτήρης Δεμπόνος FarWest Mandolinistic Orhestra, Playground Theory και Γιάννη Κασέτα.

 

Σαν καλύτερο επίλογο αυτού του αφιερώματος σκέφτηκα να απευθύνω πρώτα μια ερώτηση στον ιδρυτή της Puzzlemusik.

 

Χρήστο είχες λίγα παζλ στην ζωή σου και αποφάσισες να προσθέσεις ένα ακόμα ιδρύοντας την εταιρεία;

Πάντα ήμουν πολυπράγμων και με τα χρόνια όλο και περισσότερο βέβαια. Πίσω στο 2006 και στην ίδρυση της Puzzlemusik το διακύβευμα δεν ήταν να προστεθεί ακόμα ένα παζλ στα ήδη υπάρχοντα αλλά μάλλον το εξής: Το να συγκροτηθούν σε μία, κατά το δυνατόν, συγκεκριμένη «εικόνα» όλα όσα  αναζητούσα στη μουσική, τόσο σαν δημιουργός όσο και σαν ακροατής. Και αυτή η «εικόνα» να αποτελέσει μία συγκροτημένη, συλλογική πρόταση προς τους υπόλοιπους ακροατές και τους υπόλοιπους δημιουργούς.

 


Και μετά άλλη μία σε όλα τα ονόματα του roster της. Τι σημαίνει για εσένα αυτό το Μουσικό Παζλ;

 

ARTéfacts Ensemble: Tα μάτια μου στον έξω κόσμο…σε αυτόν που θέλω να επικοινωνήσω την ύπαρξή μου…είναι και αυτός ένα κομμάτι που χρειάζομαι για να ολοκληρωθώ εγώ, για να ολοκληρωθεί εκείνος, για να ολοκληρωθεί το παζλ.. Ετσι ώστε όταν του πω το όνομά μου να μην είμαστε πια άγνωστοι...

 

Σωτήρης Δεμπόνος: Η Puzzlemusik είναι ένα κολάζ μουσικών εκδόσεων που καταδεικνύει τη μουσικοφιλία και το γούστο του ιδρυτή της.

 

Αλέξανδρος – Δράκος  Κτιστάκης (Alex Drakos Trio): Πρόκειται για ένα παζλ που αποτελείται από τα μουσικά όνειρα που κάνουμε όλοι όσοι συμμετέχουμε σε αυτό. Τα κομμάτια αυτού του παζλ συλλέγει και συνδέει με κόπο και αγάπη ο Χρήστος.

 

Γιάννης Κασέτας: Το μουσικό παζλ του Χρήστου Αλεξόπουλου είναι ίσως η μοναδική ευκαιρία για Έλληνες μουσικούς με όραμα, αισθητική, φαντασία και άποψη  να ακουστούν από ένα  ευρύτερο κοινό kai να παρουσιάσουν συνθέσεις που δεν αποσκοπούν στις πωλήσεις δίσκων αλλά στην καλλιτεχνική καλλιέργεια των μουσικόφιλων.

 

Γιώργος Κοντραφούρης: Σημαίνει την πολυχρωμία, πολυφωνία και πολυσυλλεκτικότητα της μουσικής έκφρασης δημιουργώντας μια μεγάλη ενιαία εικόνα από μικρά διαφορετικά κομμάτια .

 

Μαρία Λατσίνου: Μετά από πολύωρη σκέψη να γράψω κάτι αυθόρμητο και φιλοσοφημένο κατέληξα στο εξής: Ναι, «πεθαίνω» που θα παίξουμε την ίδια hμέρα με Κοντραφούρη και Next Step Quintet και γουστάρω που τρεις Κυριακές στη σειρά θα τις περάσω ακούγοντας σούπερ μουσικές και συζητήσεις!

 

Lower Cut: Η ευκαιρία να συνεργαστούμε με καλλιτέχνες που εκτιμάμε και να γίνουμε και εμείς κομμάτι μιας οικογένειας, ενός υπέροχου συνόλου.

 

Next Step Quintet: Puzzlemusik είναι η εταιρία που συναρμολογεί το παζλ της δημιουργικής μουσικής του σήμερα στην Ελλάδα.

 

Μπάμπης Παπαδόπουλος: Πολλά!

 

Playground Theory: Είναι η δυνατότητα να ενώσουμε όλα τα σκόρπια (μουσικά) κομμάτια μας και να  μοιραστούμε το αποτέλεσμα με τον κόσμο.

 

Jane Doe: Σημαίνει κίνηση, αναζήτηση, αμφιβολία - ποτέ βεβαιότητες, βάδισμα προς τα εμπρός, τρέξιμο προς έναν τόπο που δεν ξέρεις αν υπάρχει αλλά σίγουρα τον ονειρεύτηκες...