Είναι άτοπο και ίσως ματαιόδοξο, αλλά αληθινό. Για μερικούς ανθρώπους αισθάνεσαι πως δεν γίνεται να “φύγουν”, πως είναι αυτονόητα στο εδώ, στο τώρα και στο πάντα… Το “αντίο” της κ. Αννούλας (όπως ήθελε να την αποκαλούμε) Σαρρή-Καραμπεσίνη, τραβάει το σύρτη και κλείνει μία πόρτα ενός δωματίου με υπέροχα τραγούδια και μουσικές, που έλαμψαν σαν δροσοσταλίδες στα μαργαριτάρια του Ανατολικού Αιγαίου, τα Δωδεκάνησα… Η ίδια και η αδερφή της Έφη, την οποία όσο ζούσε δεν άφησε ποτέ από το πλευρό της, έγιναν ένα με την μουσική παράδοση της Κω, της Νισύρου, της Τήλου, της Χάλκης, της Καλύμνου, της Ρόδου, της Σύμης…

 

Η φωνή τους ήταν τα Δωδεκάνησα και ο ευωδιαστός άνεμος, που φέρνει τη μυρωδιά από το δυοσμαράκι στα ασβεστωμένα σπίτια των θαλασσινών κατοίκων τους. Η Άννα Σαρρή - Καραμπεσίνη ήταν ένας υπέροχος, γλυκύτατος άνθρωπος με τεράστια καρδιά. Μία αληθινή κυρία της δημοτικής μας μουσικής, μία μούσα του ελληνικού τραγουδιού, διότι εκτός από το να ερμηνεύει (φυσικά) τα δημοτικά τραγούδια, ήταν η ίδια στιχουργός. Και αν και μικρή στο δέμας, η αγκαλιά της άνοιγε και χωρούσε ολόκληρο τον κόσμο… 

 

Η Άννα Σαρρή-Καραμπεσίνη γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1923 στην Αντιμάχεια της Κω. Είναι από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του νησιώτικου παραδοσιακού τραγουδιού με τεράστια προσφορά στο χώρο, τόσο ως ερμηνεύτρια του είδους, όσο και ως στιχουργός. Διέπρεψε δισκογραφικά μαζί με την αδερφή της Έφη Σαρρή, με την οποία άφησαν σημαντικότατο έργο με τραγούδια κυρίως της δωδεκανησιακής παραδοσιακής μουσικής. Πρωτοτραγούδησε στον Ραδιοσταθμό Αθηνών το 1948 και λίγο αργότερα μπήκε στη δισκογραφία και στη χορωδία του Σίμωνα Καρά, όπου και παρέμεινε επί σειρά ετών. Το 1949 παντρεύτηκε τον Μπάμπη Καραμπεσίνη, θείο του Γιάννη Καραμπεσίνη, μουσικού συνεργάτη του Τσιτσάνη. Ο άνδρας της έπαιξε σημαντικό ρόλο στη ζωή της Άννας Καραμπεσίνη, η οποία τον υπεραγαπούσε και υπάκουσε χωρίς αντίρρηση στην επιθυμία του να μην ανέβει ποτέ στο πάλκο! Η Καραμπεσίνη, ωστόσο, περιόδευσε πολλάκις εκτός Ελλάδας στα μέρη όπου γης υπάρχουν Έλληνες. Έμενα μόνιμα στην Κω…

Αντί επιλόγου, ένα έμμετρο κείμενο της κ. Αννούλας Σαρρή - Καραμπεσίνη…

 

Ο Χρόνος…

Τέσσερις είναι οι εποχές στο χρόνο που περνούνε, πέντε τα στάδια και της ζωής που ζούμε. Αυτές τις τέσσερις εποχές τις ζούμε κάθε χρόνο, άλλες περνούνε ευχάριστα και άλλες αφήνουν πόνο. Μέχρι τα δεκαπέντε μας που είμαστε παιδιά ζούμε μες την χαρούμενη άνοιξη σαν ξένοιαστα πουλιά. Είναι η πρώτη εποχή και είναι λουλουδιασμένη και η ζωή μας σαν παιδιά είναι λουλουδιασμένη. Κι αφού φύγει η άνοιξη πάμε στο καλοκαίρι και τότε όλα αλλάζουνε και ψάχνουμε για ταίρι. Και όταν βρούμε το ταίρι μας αυτό που μας ταιριάζει μπαίνουμε σε άλλο νόημα κι η ζωή αλλάζει. Και προσπαθούμε στη ζωή για να δημιουργήσουμε, ότι μπορεί ο καθένας μας, κάτι καλό να χτίσουμε. Ήρθε και το φθινόπωρο η τρίτη εποχή μας, το τρίτο στάδιο που έχει και η ζωή μας. Όπως ο φθινοπωρινός καιρός που σιγοσυννεφιάζει, έτσι και η ζωή μας σιγά σιγά αρχινά να ξεθωριάζει. Και ήρθε και η τέταρτη εποχή, η βαρυχειμωνιά και είναι όπως ξέρουμε το τέλος της χρονιάς.

Έτσι κι εμείς σαν έρθουμε στη τέταρτη ηλικία φτάνουμε προς το τέλος μας και ζούμε με αγωνία. Γιατί φεύγουν τα νιάτα μας και πίσω δεν γυρίζουνε. Οι αναμνήσεις μένουνε πολλά να μας θυμίζουνε. Ώσπου να έρθει η ώρα μας ο ήλιος να δύσει και τότε ο καθένας μας από τη ζωή θα σβήσει. Τότε όλα τελειώνουνε και η σκέψη ησυχάζει και όλα όσα ζήσαμε η πλάκα τα σκεπάζει. Οι εποχές πάνε και έρχονται ο χρόνος μόνο αλλάζει, και συνεχίζεται η ζωή και όλο μπροστά κοιτάζει. Οι εποχές πάνε και έρχονται χειμώνας καλοκαίρι και η ζωή συνεχίζεται ότι και να μας φέρει. Οι εποχές πάνε και έρχονται και ο χρόνος μας κυλάει και η ζωή συνεχίζεται ποτέ δεν σταματάει.

 

Άννα Σαρρή-Καραμπεσίνη