Με όχημα ένα υπέροχο ηπειρώτικο τραγούδι και με πυξίδα μία ευθέως αφοπλιστική και δημιουργική ειλικρίνεια στην προσέγγιση και στην ερμηνεία ο Θωμάς Κυρίτσης μας συστήνει το πρότζεκτ που έχει ετοιμάσει με το σχήμα του (οι “Άπιστοι”), με τρόπο πραγματικά δεικτικό και ξεκάθαρο. Το “Για σένα και για μένα” ένα “διαμάντι” που πρωτοηχογράφησε ο Δημήτρης Βάγιας τη δεκαετία του ’70 (δίσκος “Ηπειρώτικοι Καϋμοί - Βασιλικιώτισσα”, με κλαρίνο τον Πετράκη Χαραλάμπους) παίρνει μία νέα πνοή μέσα από μία ερμηνεία που στηρίζεται σε πιο “ηλεκτρικά” υλικά μεν, ξεχειλίζει από αμεσότητα και βαθύ σεβασμό, δε. Πρόκειται για έναν υπέροχο πρόλογο ενόψει του δισκογραφικού ντεμπούτο ενός σχήματος που συγκεντρώνει εξαιρετικούς μουσικούς, ανάμεσα στους οποίους ξεχωρίζει και ο επί χρόνια συνοδοιπόρος του Θωμά Κυρίτση, Πέτρος Χαλκιάς. Μια πρώτη παρουσίαση έγινε ήδη στο Σταυρό του Νότου και η επανάληψή της αναμένεται λίγο πριν από το Πάσχα, στον ίδιο χώρο. Ο Θωμάς Κυρίτσης μίλησε στο musicpaper.gr και το "Παραδούναι και Λαβείν" για όλα τα παραπάνω...



"Αυτό το τραγούδι είναι πολυαγαπημένο, το μελετάω επί χρόνια και σκεφτόμουν πως θα το διασκευάσουμε. Μου δόθηκε η ευκαιρία τώρα με το νέο σχήμα μας. Πάντα πίστευα πως για να φτιάξεις κάτι καλό χρειάζεται η προσπάθεια όλων. Προσωπικά, κατάγομαι από την Καρδίτσα, ο πατέρας μου είναι ο Αντώνης Κυρίτσης και μεγάλωσα μέσα στα πανηγύρια, από 5 χρονών παιδάκι. Αποφάσισα να ασχοληθώ με το τραγούδι, όχι βέβαια με τις καλύτερες προϋποθέσεις, καθώς στην Ελλάδα και το συγκεκριμένο χώρο, τα συγγενικά πρόσωπα δυσκολεύονται πολύ περισσότερο. Ασφαλώς μου δόθηκε μια παρακαταθήκη και μία μεγάλη κληρονομιά, από την άλλη είναι πάρα πολύ δύσκολο να σε δεχτεί ο χώρος όπως είσαι. Ο τρόπος που προσπαθούμε εμείς να περάσουμε τη δημοτική παράδοση, αφορά σε μια μορφή πιο εύπεπτη, μέσω της ηλεκτρικής κιθάρας. Αυτό κάναμε και στο συγκεκριμένο τραγούδι, που είναι από τα πιο ερωτικά τραγούδια που έχει βγάλει η Ήπειρος, από πλευράς στίχου και μουσικής, μαζί με το “Καίγομαι και Σιγολιώνω”. 

Πως ξεκίνησε το σχήμα και το πρότζεκτ;

Με τα περισσότερα παιδιά έχουμε ξανασυνεργαστεί και απλά μοιράστηκα την ιδέα μου, αρχικά στον Δημήτρη Κατσούλη, ο οποίος έχει κι αυτός πολλά ακούσματα, όχι μόνο από το χώρο της δημοτικής. Ήθελα να ασχοληθώ με κάτι διαφορετικό με αυτό που ήδη κάναμε, γιατί θεωρώ πως οι συνθήκες έχουν αλλάξει σε σχέση με τα παλιότερα χρόνια. Με την έννοια πως ακόμη και το πανηγύρι, με τον τρόπο που γίνεται, έχει ξεφτίσει. Ο γλεντζές παλιότερα είχε σεβασμό απέναντι στον μουσικό. Τώρα σε θεωρούν σαν τζουκ - μποξ που ανά πάσα στιγμή πρέπει να αλλάζεις κομμάτι για να ευχαριστείς τον κόσμο. Αυτό συνέβη σιγά - σιγά με το λαϊκοδημοτικό του ’80, δηλαδή τραγούδια του Σκαφίδα και του Κάββουρα, που ήταν στη μόδα τότε, κάτι που επανήλθε πάλι από τα τέλη του ΄90 στη ζωή μας. Η Ήπειρος που ήταν άβατο παλιότερα, γέμισε τα πανηγύρια της με τέτοια τραγούδια. Οπότε η παράδοση άρχισε και χαλάρωνε. Όχι, ότι εγώ με αυτό που κάνω εκπροσωπώ 100% την παράδοση, ούτε βαυκαλίζομαι και κατηγορώ σαν “παραδοσιακός” κάποιους άλλους. Απλά, λέω ότι ο κόσμος θα πρέπει σιγά - σιγά να εκσυγχρονίζεται. Είμαστε στο 2018 και δεν γίνεται να έχουμε τις παθογένειες του ’50. Είχαμε αντιδράσεις για την προσέγγισή μας του τύπου “χαλάσατε την παράδοση”, αλλά προσωπικά δεν μπορώ να μπω στη διαδικασία να φτιάξω το μυαλό και την καρδιά κανενός. 

Με ποιους όρους επιτυγχάνεται μια τέτοια προσέγγιση;

Η μουσική δεν έχει όρια, τα όρια τα βάζουμε εμείς, αν θέλουμε. Το πρότζεκτ που έχουμε ετοιμάσει είναι ακριβώς αυτό. Όλα τα ακούσματά μας, τα βάζουμε σε ένα μίξερ και παίζουμε. Αυτό που μας άρεσε, το καλαίσθητο θεωρώ, το διασκευάζουμε και το παίζουμε, γιατί μας ευχαριστεί. Υπάρχει το προσωπικό κριτήριο και η αισθητική, ενώ εκτός της παράδοσης υπάρχει και ο χώρος του έντεχνου που έχει να μας δώσει πολλά διαμάντια, όπως επίσης και ο χώρος του ροκ.

 

Άρα, υπάρχει ήδη μια πρώτη επιλογή κομματιών;

Ήδη, στο Σταυρό του Νότου έγιναν τα αποκαλυπτήρια για το τι παίζουμε ακριβώς, αφού ερμηνεύσαμε από Socrates (το Mountains), μέχρι Pink Floyd και Judas Priest. Το πιο συγκεκριμένο θα φανεί στην ολοκληρωμένη δουλειά με δικά μας τραγούδια. Αυτή τη στιγμή όμως δείχνουμε τις δυνατότητές μας. Θεωρώ πως αυτό που λείπει από τη μουσική σκηνή είναι ο ακροατής να μπορεί να ακούσει πολλά πράγματα μαζί και όχι συγκεκριμένα. Εμείς προσπαθούμε ακριβώς αυτό, να πιάσουμε τον παλμό του κόσμου. Η δισκογραφική δουλειά που ετοιμάζουμε θα έχει πολλά στοιχεία μαζί, την Ήπειρο, τη Θεσσαλία, ένα ροκ κομμάτι διασκευασμένο, καθώς και μπαλάντες, ενώ θα περιέχει και πρωτότυπα τραγούδια. 

 

Στη διασκευή του “Για σένα και για μένα”, εντόπισα ότι καταφέρατε να βγάλετε το πάθος και τον ηλεκτρισμό που έκρυβε μέσα του το συγκεκριμένο τραγούδι…

Ο ηλεκτρισμός αυτός πηγάζει μέσα από τους καλλιτέχνες. Αν ένα κομμάτι είναι πραγματικά αγαπημένο σου, θα βγάλεις αυτό το πάθος, όπως συνέβη ειδικά στο συγκεκριμένο. Προσωπικά, μεγάλωσα με το “Για σένα και για μένα”, το τραγουδούσε ο πατέρας μου, αλλά το πρωτοείπε ο κ. Δημήτρης Βάγιας. Στη διασκευή έδωσα κάποιες κατευθύνσεις για το πως θα ήθελα να γίνει, αλλά συνέβαλαν καθοριστικά και τα υπόλοιπα παιδιά, και ειδικά ο κιθαρίστας μας, Κώστας Παπασπύρου που έβαλε τα ριφ και πρόσθεσε έξτρα νότες. Πήρε την πρωτοβουλία, γιατί το αγάπησε κι αυτός το κομμάτι. Ο ίδιος προέρχεται από το χώρο του “Death Metal” και γνωριζόμαστε από το 1994. Είναι ένας άνθρωπος που ασχολείται πολύ με τη μουσική. Από την άλλη μεριά, είναι πάρα πολύ δύσκολο να εμφυσήσεις αυτή τη νοοτροπία στα παιδιά της παράδοσης. Για παράδειγμα στον Πέτρο Χαλκιά, με τον οποίο μεγαλώσαμε μαζί. Ήταν δύσπιστος και λογικά διότι όταν δεν έχεις τέτοια ακούσματα, κάτι σε κρατάει. Πρέπει να τον ακούσεις όμως να παίζει τζαζ σε μία άλλη διασκευή που έχουμε κάνει στο “Μη με κοιτάς στα μάτια”, σε μια προσέγγιση που γυρίζει σε ρέγγε και καταλήγει σε τζαζ, έχει βάλει πολλά στοιχεία κλαρινέτου. Αρχικά, ο Πέτρος είπε “να μη χαλάσουμε το κομμάτι”, αλλά μόλις άκουσε την αλλαγή και το τι έπρεπε να κάνει, το ερωτεύτηκε. Το ίδιο και στο ραστ, στο “Μαραίνομαι ο καημένος” και στο “Λιβανατέικο”. 

 

Γιατί το “Για σένα και για μένα” είναι τόσο σημαντικό για εσένα;

Από πολύ μικρός μου άρεσε και το χόρευα. Είναι ένα τραγούδι που εκφράζει την αγάπη με στομφώδες τρόπο, ενώ ακόμη και οι λιγοστοί στίχοι του σου δίνουν το περιεχόμενο του λαϊκού ποιητή. Ακόμη και αν εκτός από το “Για σένα και για μένα γινήκαν οι καημοί” δεν είχες άλλον στίχο, αυτός τα λέει όλα. Μου είχε προκαλέσει μεγάλη εντύπωση. Οι νότες του δεν είναι ακριβώς οι πεντατονικές, έχει και σιμπεμόλ και ντο, και ακούγεται ευρωπαϊκά. Όπως και το διασκευάσαμε. Επίσης, πάντα ήθελα να ασχοληθώ με αυτό το στυλ τραγουδιού. Το Ηπειρώτικο στην πιο έντεχνη έκφανσή του. Πάντα μου άρεσε στις παρέες να κάνουμε διασκευές και καταλήξαμε σε αυτό το κομμάτι, γιατί με εκφράζει απόλυτα και είναι η μετάβαση από το παραδοσιακό στο πιο έντεχνο και πιο ροκ.

 

Πόσο πολύ στηρίζεσαι στην ερμηνεία του πατέρα σου στο συγκεκριμένο τραγούδι;

Είναι λογικό πως υπήρχε μέσα μου. Βγαίνει φυσικά αυτό. Ωστόσο, ποτέ δεν προσπάθησα, ούτε και ήταν δυνατόν να μιμηθώ τον πατέρα μου και η όποια σύγκριση είναι άδικη. Μάλιστα, όταν αποφάσισα να ασχοληθώ με το τραγούδι, ακολούθησα τη μελέτη μέσω του κλασικού τραγουδιού και όχι της βυζαντινής. Προσπαθώ να βρω το δικό μου δρόμο, και αυτό θα φανεί περισσότερο στα δικά μας τραγούδια που θα γράψουμε και όχι τόσο στις διασκευές.

 

Ο ίδιος έχει εκφέρει άποψη για το πρότζεκτ;

Αυτό που αρχικά μου είπε είναι να ακολουθήσω την πεπατημένη. Όταν όμως μας άκουσε στο “Σταυρό του Νότου”, αναθεώρησε. Όταν έχεις 8 άτομα ορχήστρα, άλλωστε, διανθίζεται και η μουσική. Όπως φανερώνει και το όνομα του σχήματος, “Θωμάς Κυρίτσης και οι Άπιστοι” καλό είναι να πιστεύουμε τελικά αυτό που αγγίζουμε και ακούμε, χωρίς να χρειάζεται να υποθέσουμε. 

 

Όταν “ανεβάσατε” τη διασκευή στα social media κάνατε ειδικά αναφορά στους Socrates…

Οι Socrates ήταν οι πρώτοι που παίξανε παραδοσιακό τραγούδι με ηλεκτρικές κιθάρες. Κανένας εκείνη την εποχή δεν μπορούσε να το φανταστεί. Ένα συγκρότημα με τόσο μεγάλη διεθνή απήχηση, μέχρι και οι Pink Floyd είχαν μιλήσει γι’ αυτούς, είναι ο λόγος για τον οποίο λέμε ότι υπήρξαν άνθρωποι που έδωσαν το στίγμα στην μουσική και πρέπει να αναφέρεται αυτό. Δεν νοείται κάποιος που θέλει να λέγεται “ροκάς” να μην έχει ακούσει Socrates, Led Zepellin, Deep Purple, Pink Floyd ή ακόμη και τον κατ’ εμέ κορυφαίο τραγουδιστή, Ronnie James Dio. 

 

Ποιοι συνολικά συμμετέχουν στο συγκρότημα;

Στα βιολιά είναι ο Δημήρης Κατσούλης και ο Λεωνίδας Πότσης, στις κιθάρες ο Κώστας Παπασπύρου, στο μπάσο ο Γιάννης Σιφναίος, στα τύμπανα ο Αντώνης Τσάτσης, στα κρουστά ο Γιάννης Γευγελής, στο λαούτο ο Παναγιώτης Σταθάκης και φυσικά στο κλαρίνο ο Πέτρος Χαλκιάς. Συμμετέχει η Λευκοθέα Φιλιππίδη, κι έτσι βρέθηκε τρόπος να είναι στο ίδιο σχήμα ο Κυρίτσης, η Φιλιππίδη και ο Χαλκιάς.