Πριν από μερικές μόλις εβδομάδες, διάβασα ένα αποθεωτικό άρθρο για τον Γιώργη Ξυλούρη, σε μία κριτική μέσα στα άδυτα της world music κοινότητας. Λίγο αργότερα, ήρθε και ακόμη μία διάκριση (υποψηφιότητα για τα βραβεία Aria Awards - best world album, 2017) για τη συνεργασία του με τον Jim White. Ωστόσο, ταυτόχρονα, παραμένει πάντα ο Ψαρογιώργης με το πεντακάθαρο βλέμμα, που σε κοιτά κατάματα, μόλις λίγα δευτερόλεπτα αφότου έχει παίξει το λαούτο του, πότε σαν ένα θεριό και πότε σαν ο μαΐστρος ακροπέλαγα… Καταπώς, αποκαλύπτεται και στα λόγια που μας χάρισε λίγο πριν από τις εμφανίσεις του στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο…   

 

Στο Δελτίο Τύπου ενόψει των παραστάσεών σας στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, γίνεται λόγος για ένα πρόγραμμα με “ευρύτερο πεδίο αυθεντικής έκφρασης, μακριά από φολκλορικές αναφορές”. Κατά τη γνώμη σας, η δημοτική μας μουσική έχει διαφύγει οριστικά τον κίνδυνο του να εγκλωβιστεί σε φολκλόρ ατραπούς; Και από την πλευρά σας, πως ορίζετε την φολκόρ έκφραση και πως την πηγαία;

Φολκλόρ είναι η θεατρική αναπαράσταση του λαϊκού πολιτισμού. Εμείς δεν κάνουμε αυτό, εμείς το βιώνουμε, είναι η ζωή μας που σίγουρα έχει προβλήματα, μα είναι για κάποιους από μας τρόπος ζωής. Εκεί που παίζουμε προσπαθούμε να βγάλουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας, αλλά αυτό εξαρτάται κι από τον κόσμο και πως θα ανταποκριθεί. Όλοι κρινόμαστε από τον κόσμο και κυρίως από την κοινωνία που εκφράζουμε ή που θέλουμε να εκφράσουμε, στον τόπο του ο καθένας.

 

Ποια ανάγκη σας οδήγησε στο μουσικό σας δρόμο στο ξεκίνημά σας; Ήταν αναπόφευκτο, λόγω καθολικής οικογενειακής παράδοσης ή υπήρξε κάτι άλλο που σας τράβηξε κατά εκεί;

Δεν καλοθυμούμαι γιατί ήμουν πολύ μικρός, αλλά σαν να θυμούμαι πως γεννήθηκα με ένα λαούτο -λαγούτο το λέμε εμείς- στο χέρι.  

 

Περάσατε αρκετά χρόνια στην Αυστραλία, όπου αναπόφευκτα είχατε και καινούργιες μουσικές επιρροές. Μπορείτε να μας μιλήσετε γι’ αυτές; Ποιες είναι, εκτός της παραδοσιακής κρητικής μουσικής;

Επηρεάστηκα και επηρέασα. Πολλοί στην Αυστραλία ακούνε σήμερα κρητική μουσική λόγω του Xylouris Ensemble. Όταν κάποιος έχει μουσική ταυτότητα μπορείς εύκολα να συνομιλήσεις μαζί του. Δεν είναι μόνο θέμα επιρροών μα και επικοινωνίας ανάμεσα σε ανθρώπους από διαφορετικές μουσικές ταυτότητες.

Στο πρόσφατο παρελθόν έχετε συνεργαστεί με τον Γιάννη Αγγελάκα. Εν προκειμένω, είναι λιγότερο γνωστή η αγάπη σας για τη ροκ μουσική. Μπορείτε να αναφερθείτε σε αυτή την πλευρά του εαυτού σας; 

Δεν είμαι ροκ! Είμαι λαγουθιέρης. Ο Αγγελάκας είναι φίλος μου και κάνουμε και μουσική παρέα. Για λαγουθιέρη με ήθελε και όχι για ροκά. Αν ήθελε ροκά θα έβρισκε άλλον.

 Η συνεργασία σας με τον Jim White φθάνει πολύ σύντομα στο τρίτο μέρος της (“Mother¨). Πως αντιλαμβάνεστε μουσικά αυτή την προσέγγιση προσωπικά, αλλά και σε σχέση με την κρητική μουσική; Ένα στοιχείο που είναι ίσως κοινό έχει να κάνει με τον ηλεκτρισμό, πιο φανερό ή μη, και στις δύο περιπτώσεις. Συμφωνείτε;

Με τον Jim επικοινωνούμε και συνομιλούμε μουσικά. Ο Jim όταν παίζει, δεν δίνει παράσταση, βγάζει την ψυχή του. Παίζοντας ανακαλύπτουμε το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά. Έτσι μένει πάντα φρέσκο και παίρνει άλλη διάσταση, αρκεί να μπορείς να το ακούσεις. Όσο για τον ηλεκτρισμό, πολλοί από εμάς τους λαγουθιέρηδες παίζαμε πάντα με fender. Το λαγούτο και ο ενισχυτής ήταν σαν ένα όργανο, την εποχή που άρχισα, και έπαιζα με τον πατέρα μου σε όλη την Κρήτη, στα γλέντια, στις πλατείες, στα χωριά, τους γάμους, τις αυλές των σχολείων κτλ. Ο ενισχυτής κυριαρχούσε. Άκουγες το λαγούτο και κακάριζε, λέγαμε.

  

Τι σημαίνει για εσάς η επικοινωνία με τον πατέρα σας; Τι σημαίνει για εσάς σαν μουσικός και άνθρωπος;

Είναι για εμένα δάσκαλος και πρότυπο ρυθμικής παιδείας. Αντλώ από αυτόν στοιχεία για να χτίζω την μουσική μου προσωπικότητα. Μ’ έμαθε με το παίξιμο του, ότι η παραδοσιακή μας μουσική είναι ανεξάντλητη.

Τί πρόκειται αν παρουσιάσετε στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο; Θα είναι ένα πρόγραμμα βασισμένο πιο πολύ στον αυτοσχεδιασμό και το μουσικό διάλογο ή πιο συγκεκριμένα προσανατολισμένο προς την κρητική μουσική παράδοση;

Θα είμαστε μαζί με τον Γιάννη Πολυχρονάκη στο μπάσο και τον Γιάννη τον Παπατζάνη στο νταουλάκι. Αυτό που κάνουμε, βασίζεται στο διάλογο και την επικοινωνία, τη μεταξύ μας και του κόσμου. Εκ των πραγμάτων, περιέχει στιγμές αυτοσχεδιασμού, αλλά όχι από σκοπιμότητα. Προκύπτει στην πορεία και βασίζεται πάνω σε συγκεκριμένους ρυθμούς και μελωδίες, συρτούς, πεντοζάλια κ.α. Έτσι, μπορεί να προκύψει καινούργιο κομμάτι κατά τη διάρκεια που είναι όμως αναγνωρίσιμο από τον κόσμο, που είτε θα το αποδεχτεί, είτε θα το απορρίψει.  

Εκτός του δίσκου με το σχήμα Xylouris - White, ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;

Το Γενάρη θα βγει ο δίσκος μας Xylouris - White και θα κάνουμε μια μεγάλη περιοδεία σε Αμερική, Ευρώπη και Αυστραλία. Παράλληλα, ετοιμάζουμε διάφορα με τους Γιάννηδες, όπως και κάποιες ηχογραφήσεις που είχαμε κάνει παλιότερα με τον αείμνηστο δάσκαλο, Γιάννη Μαρκογιαννάκη, στο σπίτι του στο Ρέθυμνο.

 

 


INFO

Ο Ψαρογιώργης θα εμφανιστεί στο “Γυάλινο Μουσικό Θέατρο” (Λεωφόρος Συγγρού 143, Αθήνα), 9 - 10 ΔεκεμβρίουΤηλέφωνο 2109315600.