«Τα πήραμε τα Γιάννενα μάτια πολλά το λένε…» Αυτός ο στίχος από το παλιό ηπειρώτικο τραγούδι, τιτλοφορεί μία σειρά εξαιρετικών παραστάσεων στον «Χαμάμ», που είναι αφιερωμένη στη συμπλήρωση 100 χρόνων από την απελευθέρωση της πόλης των Ιωαννίνων.

Ήδη, η μουσική σκηνή των Άνω Πετραλώνων υποδέχτηκε την Τρίτη 19 Φεβρουαρίου και θα το επαναλάβει την ερχόμενη Τρίτη, 26 του μήνα, τον Πετρολούκα Χαλκιά, τον μεγάλο αυτό μουσικό και δάσκαλο στο δημοτικό κλαρίνο, πλάι στους Παγώνα Αθανασίου, Κώστα Τζήμα (τραγούδι) τον Γιώργο Κωτσίνη (κλαρίνο), αλλά και τους Θωμά Κωνσταντίνου (στεριανό λαούτο), Σπύρο Αλεύροντα (ντέφι), Βαγγέλη Κουμτζή (βιολί). Την Τετάρτη 20, αλλά 27 Φεβρουαρίου θα γίνει το ίδιο με τους σπουδαίους (επίσης) δασκάλους του κλαρίνου, Ναπολέοντα Δάμο και Νίκο Φιλιππίδη να συνομιλούν μουσικά με τους Παγώνα Αθανασίου – Κώστα Τζήμα, κυρίως όμως πάνω σε μία διαδρομή, η οποία καλύπτει μερικά από τα πιο σημαντικά «σημεία» της ηπειρώτικης μουσικής παράδοσης.



Μάλιστα, το πιο σημαντικό στη σύλληψη της ιδέας, δεν είναι καν η αφιερωματική πτυχή της, αλλά το γεγονός ότι αυτοί οι πολύ μεγάλοι μουσικοί έχουν την ευκαιρία να ξεδιπλώσουν τα κάλλιστα από τα καλλιτεχνικά τους χαρίσματα, χωρίς τον καταναγκασμό ενός πανηγυριού (γιατί εκεί βγαίνει το μεροκάματο), αλλά με την γενναιόδωρη ατμόσφαιρα μιας μουσικής σκηνής.

Το κοινό στέκεται καρτερικά με ευήκοα ώτα να εισπράξει όλα τα μελίσματα αυτών των μεγάλων προσωπικοτήτων της ηπειρώτικης, αλλά και γενικότερα της παραδοσιακής μας μουσικής. Και εκεί συμβαίνουν θαύματα, όπως αυτοσχέδιοι «διάλογοι» ανάμεσα στα δύο κλαρίνα, πάντα με σεβασμό ο ένας προς τον άλλο, κλώθονται γυρίσματα από το Ζαγόρι και το Πωγώνι, ως τους παλιούς Γιαννιώτικους σκοπούς, όπου διαφέρουν από την βουνίσια πεντατονία και βέβαια (επιτέλους) τραγούδια σαν τη «Χαλασιά μου» ακούγονται όπως τους πρέπει και όπως απέδωσε η Παγώνα Αθανασίου (κόρη του εκ των σπουδαιότερων τραγουδιστών της Ηπείρου, Φώτη Χαλκιά). Επιστέγασμα είναι να πετύχεις τη στιγμή όπου μία μεγάλη μορφή της μουσικής μας, όπως ο Πετρολούκας Χαλκιάς στην έναρξη του δεύτερου μέρους αποφασίζει να παίξει το μοιρολόι έτσι όπως του το έχει δείξει ο δάσκαλός του και εμβληματική μορφή του κλαρίνου, ο Φίλιππας Ρούντας. Στιγμή διδασκαλίας!

 Την Τρίτη 19 Φεβρουαρίου, συνέβη το αδιαχώρητο στο «Χαμάμ». Ο κόσμος, είχε τρυπώσει σε κάθε δυνατή διέξοδο χώρου, ενώ υπήρχαν μερακλήδες που χόρευαν και στους διαδρόμους του μαγαζιού, στην υποδοχή, δίχως να έχουν ανάγκη την οπτική επαφή με το πάλκο. Αρκούσε ο γλυκός ήχος του κλαρίνου, το ίσο από το βιολί (αυτό που σου παίρνει την ψυχή και διηγείται τον πόνο της ηπειρώτικης γης) ή τα τινάγματα του ντεφιού (νταϊρέ καλύτερα). Από τις πιο όμορφες στιγμές, όταν σε τραγούδια όπως το «Καίγομαι και σιγολιώνω» ή το « Ένα βράδυ βγήκε ο Χάρος» μουσικοί και κοινό, ένα πράγμα, τραγουδούσαν σαν μία μεγάλη χορωδία, αλλά απόλυτα συντονισμένη, τα «διαμάντια» της ηπειρώτικης μουσικής. Η συνέχεια… αύριο με το review, από την αντίστοιχη παράσταση με καλεσμένους τον Ναπολέων Δάμο (σε μια από τις σπάνιες εμφανίσεις του στην Αθήνα) και το Νίκο Φιλιππίδη.