Όταν πριν από κάποια χρόνια κανονίσαμε τη συνάδελφο Μαριάννα Παπάκη, μία συνέντευξη με τον κ. Δημήτρη Ζάχο (για το περιοδικό “Όασις”), δεν είχαμε καταλάβει τί μας περιμένει… Βλέπεις, η εικόνα του έχει ταυτιστεί κυρίως με την πρώιμη περίοδο του ελληνικού κινηματογράφου, όπου ο συντηρητισμός, και λόγω της εποχής, περίσσευε.

 

Ε, λοιπόν, οι επιφυλάξεις μας αδικούσαν κατάφωρα έναν αληθινό θρύλο της δημοτικής μας μουσικής, μα κυρίως έναν άνθρωπο που έσφυζε από πάθος για τη ζωή και ξεχείλιζε από χιούμορ και ενέργεια για να διηγηθεί ιστορίες, αλλά και να μάθει από τους συνομιλητές του. Αυτός ήταν ο κ. Δημήτρης Ζάχος που πριν από λίγες ημέρες αναχώρησε για το ταξίδι δίχως επιστροφή, πλήρης ημερών, αλλά με μια ταλαιπωρία στα στερνά του, που δεν του έπρεπε.

 

Ο Δημήτρης Ζάχος, που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στα Γιάλτρα της Εύβοιας (αλλά, όπως μας είπε ο ίδιος, καταγόταν από την Ήπειρο) ξεκίνησε την μουσική του πορεία ως ψάλτης και μάλιστα στο πλάι του μεγάλο δασκάλου της ψαλτικής Τέχνης, Μανώλη Χατζημάρκου, ο οποίος τον πήρε κοντά του, αφού πρώτα του ζήτησε να του τραγουδήσει ένα τραγούδι. Ο κ. Ζάχος επέλεξε -πολύ σοφά- το “Σαν πας πουλί μου στο Μωριά”, ένα απαιτητικό κλέφτικο που όμως φανερώνει την έκταση και τις τεχνικές δυνατότητες της φωνής.

 

Ένας σταρ της δημοτικής μουσικής είχε ήδη πάρει το δρόμο προς τη δόξα. Αυτός άνοιξε διάπλατα στα μέσα της δεκαετίας του ’50, όταν ο δάσκαλός του, τού ζήτησε να κατέβει άμεσα στην Αθήνα «έστω και με τα πόδια» για μια ραδιοφωνική εκπομπή στο σταθμό Ενόπλων Δυνάμεων. “Στη ραδιοφωνία κοιμόμουν (Ενόπλων Δυνάμεων τότε, βρισκόταν στην οδό Ζαλοκώστα) με ποντίκια. Το κρεβάτι μου ήταν το πιάνο. Δωμάτιο βρήκα τέσσερις – πέντε μήνες, αργότερα. Από το ραδιόφωνο με άκουσε και ο Λάσκος και μου πρότεινε να τραγουδήσω στην «Γκόλφω»! Στο Ενόπλων Δυνάμεων έμαθα και ρεπερτόριο. Κυρίως του Παπασιδέρη. Μετά έδωσα εξετάσεις για να σπουδάσω Βυζαντινή μουσική στο Ωδείο Αθηνών. Πέρασα 1ος!”, είναι η αφήγηση με τα λόγια του ίδιου του κ. Ζάχου.

 

Ο κινηματογράφος ήρθε πολύ γρήγορα για να καθορίσει την πορεία του Δημήτρη Ζάχου και μαζί με το ραδιόφωνο, συνέβαλαν στο να γίνει πολύ δημοφιλής και αγαπητός. Για την ταινία “Γκόλφω”, που βγήκε στους κινηματογράφους το 1955 και έπαιζαν η Αντιγόνη Βαλάκου, ο Κώστας Χατζηχρήστος, ο Γιώργος Γληνός, ο Νίκος Κάζης, η Κυβέλη Θεοχάρη και ο Θόδωρος Μαρίδης, ο κ. Ζάχος μας διηγήθηκε πως:

Η πρεμιέρα της ταινίας ήταν στο REX. Χαμός, γεμάτο το θέατρο. Έκατσα στη θέση μου και περίμενα να δω τις αντιδράσεις του κόσμου για μένα. Μόλις “βγήκα”, -κοντινό πλάνο– και είπα το τραγούδι, ξέσπασε μεγάλο χειροκρότημα! Η πλατεία, ο εξώστης... όλοι χειροκροτούσαν. Σηκώθηκα, έσκυψα στο κάθισμα και είπα στον εαυτό μου... Θα γίνω όνομα! Σε τρεις μήνες γύρισα την «Πενταγιώτισσα». Ακολούθησαν κι άλλες, πολλές ταινίες: «Γερακίνα», «Σαρακατσάνισα», «Γιαγκούλας», «Η κατάρα της μάνας» κ.α.”

 

Είναι πραγματικά περιττό να αναφερθεί πως δούλεψε με τους σπουδαιότερους μουσικούς της δημοτικούς μουσικής. Περιττό διότι αφενός είναι γεγονός και αφετέρου ο κατάλογος πολύ μακρύς. Αυτός ήταν ο εξαίρετος κ. Δημήτρης Ζάχος. Μέχρι τέλους!