Ξεκίνησε παιδί από το θέατρο, τον κέρδισε η μουσική, αγάπησε το ραδιόφωνο και διακρίνεται για το σφύριγμά του… Ο Κώστας Θωμαΐδης αφηγείται στο ΜusicPaper.gr τις πλανόδιες μουσικές της ζωής του με αφορμή την επικείμενη παράστασή του στον Ιανό, στις 20/1 και 2/2. 

 

 
Αυτό με το οποίο όμως ήθελα να ασχοληθώ ήταν η  μουσική. Πάντοτε βεβαίως το θέατρο ήταν μέσα μου. Δεν έγινα ηθοποιός, έχω όμως παίξει πολλούς ρόλους. Στη Θεσσαλονίκη,  πιτσιρικάς μια Δευτέρα  θα ερχόταν ο Θεοδωράκης με τον Μπιθικώτση και τη Φαραντούρη για να κάνουν μια λαϊκή συναυλία. Οι τεχνικοί του θεάτρου  κατάφεραν και με έβαλαν μέσα γιατί γινόταν χαμός από τον πολύ κόσμο. Έτσι, όπως ήμουν πιτσιρικάς με το κοντό παντελονάκι, καθόμουν μπροστά μπροστά στη σκηνή και έβλεπα την παράσταση και έλεγα από μέσα μου «Αχ να ήμουνα μεγάλος τώρα και να τραγουδούσα και εγώ μαζί τους». Περνάνε τα χρόνια και αυτή η παιδική μου σκέψη πραγματώθηκε. Ήμουν στη σκηνή, δίπλα στη Φαραντούρη και είχα απέναντί μου τον Θεοδωράκη. Την πρώτη δε φορά που βρέθηκα μαζί του επί σκηνής, στην Αυστραλία, όταν τελείωσε η συναυλία, πήγα στον Θεοδωράκη και του είπα «Θέλω να σας φιλήσω» και του εξήγησα το παιδικό μου όνειρο..
 
Όταν κατέβηκα από τη Θεσσαλονίκη μόλις τελείωσα το σχολείο, σπούδασα μουσική αλλά και φωτογραφία και κινηματογράφο στη σχολή Σταυράκου. Τα πρώτα, μάλιστα, χρόνια δούλευα ως βοηθός οπερατέρ στον Νίκο Καβουκίδη, που είναι ένας από τους πιο κλασικούς μας διευθυντές φωτογραφίας.  Κάποιο απόγευμα Αυγούστου, βρέθηκα σε ένα σπίτι κάποιου φίλου όπου ήταν εκεί και η Μαρία Δημητριάδη μαζί με τον Αντρέα Μικρούτσικο. Άρχισαν το τραγούδι και είπαν οι άλλοι φίλοι να παίξω και εγώ στην κιθάρα και να τραγουδήσω. Το ένα τραγούδι έφερε το άλλο με αποτέλεσμα και οι δυο τους να με γνωρίσουν στον Θάνο, την επόμενη μέρα, καθώς είχε πρόβες για μια παράσταση που θα έστηνε σε κάποια μπουάτ στην Πλάκα με τραγούδια του Θεοδωράκη και ένα τραγούδι του Μπρεχτ, τον  «Γαλιλαίο». Τραγουδιστές στην παράσταση θα ήταν ο Θόδωρος Δημήτριεφ,η Αφροδίτη Μάνου και η Μαρία Δημητριάδη. Ενώ, λοιπόν, είχε οριστικοποιηθεί το πρόγραμμα, με άκουσε ο Θάνος και μου είπε «είσαι μεσα». Αυτό στα είκοσιένα μου. Επίσης τότε, μέσω του μουσικού Αντρέα Τσεκούρα, γνωρίστηκα με τον Λουκιανό Κηλαηδόνη και μπήκα για πρώτη φορά στο στούντιο τραγουδώντας  τρία τραγούδια στο δίσκο του «Απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας», σε στίχους του Γιάννη Νεγρεπόντη. Ουσιαστικά όμως αρχίζω να δουλεύω πάνω στη μουσική από το 1982 με τον Θάνο Μικρούτσικο και το «Γέρο της Αλεξάνδρειας» και βιοποριζόμουν από τη μουσική ως τραγουδιστής από τις συναυλίες στις μπουάτ, στο Κύτταρο, στο Ροντέο κ.ά.  Η Μαίρη (Μαρία Δημητριάδη) με βοήθησε πάρα πολύ γιατί με είχε κοντά της στις συναυλίες,  κυρίως όμως γιατί μου δίδαξε τεχνικά θέματα όσον αφορά το τραγούδι. Την παρακολουθούσα πολύ όπως τραγουδούσε πάνω στη σκηνή και ξεσήκωσα την τεχνική της. Είναι από τις δυο- τρεις μεγαλύτερες φωνές μεταπολεμικά στην Ελλάδα. Ήταν δραματική τραγουδίστρια. Σε συνεπαίρνει και στα επικά και στα λυρικά της τραγούδια. Στους πρώτους της δίσκους με τον Θ.Μικρούτσικο, ερμηνευτικά, ήταν πολύ πιο μπροστά από άλλες σπουδαίες τραγουδίστριες εκείνης της περιόδου. 
 
 
Ο βασικός πυλώνας της ζωής μου είναι ο Θάνος Μικρούτσικος. Ο Θάνος δεν είναι απλά ο μεγάλος μου δάσκαλος, είναι η οικογένειά μου. Δουλεύουμε μαζί δεκαετίες. Είναι ο συνθέτης που πίστεψε πιο πολύ σε μένα από καθένα άλλο. Με οδήγησε πολύ σωστά στην κατεύθυνση που πήρα. Έχω τραγουδήσει ίσως τα πιο δύσκολα έργα του. Στην αρχή δεν καταλάβαινα το τι ζητούσε από εμένα όταν μου έλεγε: «Κοίταξε να δεις, το να βγεις να τραγουδήσεις απλά, ωραία τραγούδια, είσαι άλλος ένας από τους πολλούς και ο άλλος μπορεί να είναι πιο όμορφος από εσένα και να υπερέχει για αυτό. Επειδή είναι τέτοια η πάστα της φωνής σου και η παιδεία σου -μεγάλωσα με κλασική μουσική και ακούγοντας όπερα εκτός των άλλων- μπορείς να παίξεις σε έναν χώρο μόνο σου». 
 
Στο σχολείο με φώναζαν «σφυριχτράκια» γιατί σφύριζα συνέχεια...Έχω φτάσει πλέον στο σημείο να σφυρίζω σουίτες του Μπαχ για παράδειγμα! Το σφύριγμα θα το έλεγα και αυτό ως μουσικό όργανο. Και μάλλον είναι αυτό που παίζω καλύτερα κι από κιθάρα,μαντολίνο,φλογέρες...Μάλιστα ασυνείδητα το σφύριγμα με δίδαξε και κάτι πολύ σημαντικό. Όταν σφυρίζεις, λειτουργεί το διάφραγμά σου οπότε όταν πήγα να τραγουδήσω, τραγούδησα με το διάφραγμα, χωρίς να χρειαστεί, δηλαδή, κάποιος να μου το δείξει. 
 
Το ραδιόφωνο μπαίνει στη ζωή μου το 1984, όταν ξεκίνησα στο Τέταρτο Πρόγραμμα, που σήμερα έχει γίνει ΕΡΑ ΣΠΟΡ. Μετά πέρασα από τον TOP FM και για ενάμιση χρόνο βρέθηκα στον 902 Αριστερά στα FM, ένα πολύ δυνατό ραδιόφωνο τότε, στο οποίο συμμετείχα από το ξεκίνημά του, Γενάρης του 1989. Τον Μάιο του 1989 με φώναξαν στον ΣΚΑΙ αφήνοντάς μου όμως τη δυνατότητα να είμαι παράλληλα στον 902. Αυτό διήρκησε ένα χρόνο περίπου. Μετά έμεινα μόνο στον ΣΚΑΙ, αφού και για λόγους δεοντολογικούς δεν μπορούσα να είμαι ταυτόχρονα σε δυο ραδιοφωνικούς σταθμούς. Το 1991 ερχονται ο Γιώργος Θαλασσινός, η αείμνηστη η Γιώτα Τσουκαλά, ο Οδυσσέας Ιωάννου, και αλλοι και στήνουμε τον Μελωδία, ένα πυροτέχνημα που δεν ήταν της στιγμής. Κράτησε τουλάχιστον 18 χρόνια μέχρι να εκπέσει σε σταθμό τζουκ μποξ. Ο Μελωδία είναι ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο της ζωής μου. Για αρκετά χρόνια όλοι οι παραγωγοί ήμασταν μια μεγάλη παρέα. Σήμερα βρίσκομαι στο ΚΟΚΚΙΝΟ 105,5 και κάνω εκπομπή 8-9 το βράδυ. Προετοιμάζω πάντα τις εκπομπές μου γιατί θεωρώ οτι ο αυτοσχεδιασμός είναι καλός αλλά για λίγες μόνο φορές. Μια εκπομπή πρέπει να έχει ένα σενάριο για αυτό και κρατώ πάντα σημειώσεις του τι έπαιξα. Για μια ώρα ραδιοφωνικής εκπομπής προετοιμάζομαι τουλάχιστον δυο. Το ραδιόφωνο μου προσέφερε την ηρεμία να μην κάνω έκπτωση στη καλλιτεχνική μου δουλειά, να μη χρειάζεται να ψάχνω για μεροκάματο ως τραγουδιστής. Έτσι κι αλλιώς με τη βραδινή δουλειά δεν τα πάω πολύ καλά. Αποδίδω πιο καλά όταν έχω από κάτω μια κατάσταση θεάτρου, δηλαδή, με έναν άνθρωπο που έχει έρθει για να ακούσει . Είμαι τραγουδιστής ρόλων. 
 
 
Θυμάμαι δυο ιδιαίτερες στιγμές από τη ραδιοφωνική μου πορεία. Είχε έρθει στα χέρια μου ο δίσκος «The Visit» της Loreena Mckennitt ο οποίος κυριολεκτικά με μάγεψε. Όταν άρχισα να παίζω τραγούδια της στο ραδιόφωνο γινόταν χαμός από την ανταπόκριση του κόσμου, καθώς ο δίσκος δεν είχε έρθει ακόμα στην Ελλάδα. Μια μέρα, λοιπόν, μου τηλεφωνούν από το ελληνικό τμήμα της εταιρείας που εξέδιδε τον δίσκο και μου λένε: «Παίζετε κάτι που νομίζουμε οτι είναι δικό μας...Τι είναι αυτό;». Τους ενημέρωσα και το  αποτέλεσμα ήταν να φέρουν το δίσκο στην Ελλάδα και να γίνει χρυσός...Το δεύτερο περιστατικό είναι πρόσφατο. Μου τηλεφώνησαν, πριν λίγο καιρό,  την ώρα της εκπομπής μου, και μου είπαν οτι με ακούνε, μια ομάδα ανθρώπων, την ώρα που κάνουν αιμοκάθαρση, και ήθελαν να με ευχαριστήσουν. Ειλικρινά έτρεμα στο τηλέφωνο. Δεν ήξερα τι να απαντήσω. 
 
 
 
Ως μουσικό απωθημένο έχω τη συνεργασία μου με τον Μάνο Χατζιδάκι. Θα σου πω τη μεγάλη μου ατυχία. Είκοσι χρονών δουλεύοντας με τον Νίκο Καβουκίδη, γνώρισα τον Παντελή Βούλγαρη, ο οποίος είχε κινηματογραφίσει τον «Μεγάλο Ερωτικό». Με στέλνει σε μια οντισιόν που κάνει ο Χατζιδάκις. Όταν με άκουσε μου είπε: «Θα τραγουδήσεις μαζί με την Νταντωνάκη στο «Πολύτροπο», στην Πλάκα, και θέλω να μάθεις τα τραγούδια «Αερικό», «Ήσουν παιδί σαν τον Χριστό» και τα «Λιανοτράγουδα»». Γίνονται τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και η παράσταση δεν πραγματοποιήθηκε. Δεν βρήκα μετά ποτέ το θάρρος να πάω και να του χτυπήσω την πόρτα. Είναι το μεγάλο μου λάθος. Πολλά χρόνια αργότερα, το 1993, όταν ετοίμαζαμε την παράσταση στο Μέγαρο Μουσικής, «Τα τραγούδια της νύχτας», του είχαμε στείλει μια επιστολή μαζί με τον Γιώργο Μονεμβασίτη, ο οποίος είχε την επιμέλεια του προγράμματος, για να μας δώσει την άδεια για πέντε τραγούδια. Αργούσε να απαντήσει και ένα μεσημέρι του τηλεφωνεί ο Μονεμβασίτης. Ο Χατζιδάκις του είπε οτι με γνωρίζει από το έργο με τον Καβάφη, του Μικρούτσικου και ότι όπως έχει ακούσει τη φωνή μου, προτείνει να τραγουδήσω το «Αερικό» και το «Ήσουν παιδί σαν τον Χριστό»...Δεν το πίστευα...Αφού γίνεται η παράσταση και προκύπτει και ο ομότιτλος δίσκος, ετοιμάζομαι να πάω να τον δω με λουλούδια. Ηταν ομως αρρωστος. Δεν πρόλαβα να του στείλω τις ευχαριστίες μου. Το ίδιο απόγευμα έφυγε από τη ζωή. Θυμάμαι οτι εκείνη την ημέρα είχα συναυλία στο Θέατρο Βράχων και την ώρα που κάναμε το sound check, ήρθε το μαντάτο. Παρόλο, λοιπόν, που δεν γνωριστήκαμε στην ουσία ποτέ, επειδή γνωρίζω πολύ καλά το έργο του, έχω την αίσθηση οτι έχω «συνομιλήσει» πολλές φορές μαζί του. 
 
Στον Ιανό στις 20 Ιανουαρίου θα παρουσιάσω θα παρουσιάσω τραγούδια που εχω τραγουδήσει δισκογραφικά αλλα και τραγούδια που αγαπώ και τραγουδω με τους φίλους μου. Το προγραμμα θα παρουσιαστεί σαν ραδιοφωνική εκπομπή, μαζί με τις μικρές ιστορίες που κρύβουν. Θα με συνοδεύσει στο πιάνο ο Γιάννης Τσόλκας και εγώ θα παίξω κιθάρα και μαντολίνο.Ο Τίτλος της βραδιάς «Πλανόδιες Μουσικές»