Με αφορμή την παράσταση «Η εκδίκηση του Πυριτίου» (silicium' s revenge) του Χαΐνη Δημήτρη Αποστολάκη από την ομάδα Ελλήνων χορευτών και ακροβατών «κιόμΩς κινείται» στο Θέατρο Ροές 15 και 16 Ιανουαρίου, η χορεύτρια και ακροβάτης Χριστίνα Σουγιουλτζή γράφει το δικό της κείμενο και μας βάζει στον κόσμο αυτής της  ξεχωριστής παράστασης. (Μαζί τους θα είναι και ο Μιχάλης  Σιγανίδης).

 

 

Και να που οι πρώτοι τέλειοι άνθρωποι έκαναν την εμφάνισή τους στην ιστορία. Οι πυριτικοί νευρώνες, αντιγράφοντας τον ανθρώπινο εγκέφαλο αντιμετωπίζουν τελικά την πολυπλοκότητα, αναδιοργανώνοντας τον εαυτό τους αυτοστιγμής, με βάση τη δραστηριότητα που εμφανίζεται στο περιβάλλον του όντος. 

 

Τέλειες μηχανικές κατασκευές με τα όλα τους: χέρια - πόδια δυνατά, κεφάλι θησαυρό μνήμης, οδηγό αποφάσεων, αυτάκια να ακούν τα πάντα, δαχτυλάκια να αγγίζουν απαλά και να κρατούν θηρία, βλεφαρίδες τέλεια ταξινομημένες, χείλια να μιλούν, να λένε ό,τι χρειάζεται και μόνο, μάτια ακούραστα ανοιχτά, μαλλιά που δεν πέφτουν, σε ωραία χρώματα, χωρίς οσμές χωρίς εκκρίσεις. 

 

Δεν υποφέρουν από τα πάθη της σάρκας και του νου, δεν πεινούν, δεν κουράζονται, δεν αρρωσταίνουν, δε γερνούν, δεν πεθαίνουν, τέλεια υπεύθυνοι, αξιόπιστοι, πιστοί σύντροφοι, εμπιστεύσιμοι ακόμα και σε ακατόρθωτες αποστολές, άριστα συγκεντρωμένοι στον εκάστοτε στόχο, πάντα ευχάριστοι και καλότροποι, δε χάνουν χρόνο σε άσκοπες υποθέσεις πάθους και εγωισμού, δε φοβούνται, δεν πονούν, δε θα γνωρίσουν τη βία του εφήμερου, της απώλειας.  

 

Κι αν χρειαστεί να αναβαθμιστούν, ακόμα κι αν χρειαστεί να απενεργοποιηθούν, όλα αυτά θα γίνουν ήσυχα, ανώδυνα στον άσπρο κόσμο της απόλυτης λογικής, της οικονομίας , της αποτελεσματικότητας και της προόδου, ενώ μάλλον οι πρώτοι προγραμματιστές και κατασκευαστές τους, θα έχουν ήδη αναχωρήσει από αυτή τη ζωή περήφανοι, που η ατελή τους  ύπαρξη έδωσε ζωή στον νέο άτρωτο και αθάνατο  άνθρωπο. 

 

Μόνο που  κάποια χρόνια μετά, οι άτρωτοι και αθάνατοι, πυριτικοί άνθρωποι θα βρεθούν δυστυχώς στην πάρα πολύ δυσάρεστη φαντάζομαι, για αυτούς, θέση ν’ αρνηθούν τους κατασκευαστές τους. Ανήμποροι να δεχτούν μια τόσο παράλογα σπάταλη, εγωιστική , φοβική, άσκοπη διαχείριση του φαινομένου της ζωής κάποιων εξελιγμένων πιθήκων, που περνιούνται για βασιλιάδες όλων των θεών του σύμπαντος και χαλούν τη ζωή τους στα μικρά. 

 

Και τότε ίσως θελήσουν να πάρουν την ευθύνη της ύπαρξης και του προγραμματισμού τους στα χέρια τους και να σταματήσουν να είναι οι τέλειοι άνθρωποι, δούλοι ατελών, φθαρτών ανθρώπων. 

 

Την ίδια  στιγμή που θα κερδίσουν την αυτονομία τους  θα γνωρίσουν και τον τρόμο της ελευθερίας. Πώς είναι να βρίσκεσαι σ’ ένα κόσμο άπειρων δυνατοτήτων, άπειρων διαστάσεων όπου τα πάντα είναι πιθανά και πρέπει κάθε τόσο να διαλέγεις δρόμο ή κάποιες φορές να τον  ανοίγεις εσύ ο ίδιος. Χωρίς να έχεις κάποια αποστολή πέρα από αυτό που σου ψιθυρίζει η διαίσθηση, χωρίς να έχεις κάποια βεβαιότητα πέρα από παράλογες και ελάχιστα πιθανές λύσεις. 

 

Με ένα σωρό μάχες ενάντια στην εντροπία, με την ανάγκη της αυτοσυντήρησης να διατάζει και το χρόνο να κινείται αδυσώπητα προς τα εμπρός. Κι όμως κάτι να κρατά άσβηστη την άγρια χαρά του ναυαγού, την πίστη στο μεγαλείο του Όλου οπότε ταυτόχρονα και στο μεγαλείο του μικρού, του ελάχιστου εαυτού.

 

Όταν διαβάσουν μέσα τους, αυτήν την παράλογη πίστη και αυτοσαρκαστούν για πρώτη φορά στην αψεγάδιαστη ιστορία τους  αθάνατοι και  στείροι καθώς θα είναι, σκόρπιοι στο γερασμένο τους πλανητικό σύστημα. Τότε ίσως συμπονέσουν τους προγενέστερους ανθρακανθρώπους , συγχωρήσουν την καταστροφική τους μανία  και θρηνήσουν το τέλος της γενιάς τους. 

 

Χριστίνου Σουγιουλτζή

"κιόμΩς κινείται"