Με διάφορους τρόπους ασχολούμαι με την παραδοσιακή μουσική, και ιδιαίτερα την μουσική της Μεσογείου, πολλά χρόνια, στην ουσία από τότε που άρχισα να ψάχνω τον δικό μου δρόμο. Δεν γεννήθηκα σ’ ένα μικρό και απομονωμένο χωριό, δεν έμαθα μουσική από τους παππούδες, δεν χόρευα στα πανηγύρια. Δυστυχώς.

 

Εκεί που γεννήθηκα, πολύ κοντά στο Μιλάνο της Ιταλίας, στην πραγματικότητα δεν υπήρχε τίποτα απ’όλα αυτά. Την παράδοση την είχε βάλει στην άκρη, η κοινωνία, για να ακολουθήσει το Ευρωπαϊκό (απομίμηση του Αμερικάνικου) όνειρο (αυταπάτη) του καταναλωτισμού, της αστικής ευτυχούς ζωής, με τις πιστωτικές της κάρτες, τα αυτοκίνητα, τα τηλεοπτικά σόου.

Έμαθα όμως μουσική στα ωδεία, σπούδασα εθνομουσικολογία στο Πανεπιστήμιο και έγραψα την διπλωματική μου πάνω στην παραδοσιακή μουσική της Μάλτας. Μελέτησα επίσης την παράδοση της Νοτίου Ιταλίας και, ανάμεσα στις διάφορες εμπειρίες και συνεργασίες, έπαιξα με τους Gnawa de Casablanca (Μαρόκο) και τους Τουαρέγκ de l’Ahaggar (Αλγερία), διηύθυνα για κάποια χρόνια ένα πανιταλικό φεστιβάλ παραδοσιακής μουσικής, ετοίμασα και παρουσίασα μία παράσταση βασισμένη στην θρησκευτική παραδοσιακή μουσική της Νάπολη. Aκόμα και όταν πλησίασα τον κόσμο της μεσαιωνικής και αναγεννησιακής μουσικής, ασχολήθηκα με ρεπερτόρια που είχαν στενές σχέσεις με τη λαϊκή παράδοση: τις Cantigas de Santa Maria και Cantigas de amigo από την Ιβηρική χερσόνησο, την frottola της Βορείου Ιταλίας, την villanella της Νάπολη...

 

Συνεπώς, ήταν κάπως φυσιολογικό κάποια στιγμή ν’ αφήσω πίσω μου το “μοντέρνο” Μιλάνο και να κατέβω πιο Νότια, στη Μεσόγειο, εμπνευσμένος και από τους λίγους μήνες που είχα περάσει στην Μάλτα: επέλεξα την Ελλάδα, την Αθήνα, όπου και τελικά πήρα το πτυχίο μου στα παραδοσιακά κρουστά...

 

Στην Αθήνα επίσης πρωτοσυνάντησα, πριν δέκα χρόνια, την τέχνη της μουσικής με το σώμα, την οποία ύστερα εμβάθυνα σε μαθήματα και εργαστήρια με διάφορους διεθνείς καλλιτέχνες του είδους. Mέχρι που έγινε και το ίδιο μου το σώμα ένα επιπλέον όργανο, μαζί με τα υπόλοιπα κρουστά, στην διάθεσή μου, για να εκφράσω τις μουσικές μου ιδέες.

 

Σήμερα, λοιπόν, γράφω για να παρουσιάσω το Bodyterranean, μία μουσική παράσταση χωρίς μουσικά όργανα: ρυθμός, μελωδία, κίνηση, αρμονία, ατμόσφαιρες, όλα δημιουργούνται αποκλειστικά από το ανθρώπινο σώμα και την φωνή.

 

Το μουσικό υλικό πηγάζει από την ελληνική και εν μέρη από την ιταλική παράδοση, άλλοτε σαν διασκευές από τραγούδια και οργανικούς σκοπούς, άλλοτε σαν απλό ερέθισμα για προσωπικές συνθέσεις.

 

Η παράδοση μου δίνει ένα σχετικά ακατέργαστο υλικό, που δεν προέρχεται και δεν βρίσκει το νόημά του στο πλαίσιο της βιομηχανικής παραγωγής της μουσικής σαν προϊόν, κρατώντας την αγνότητα της άμεσης εκφραστικής ανάγκης... Το θεμελιώδες στοιχείο της τέχνης για μένα. Η χρήση του σώματος προσφέρει την ενέργεια της κίνησης, την πολύ άμεση μεταδοτικότητα του σώματος και μία πρωτότυπη και ιδιαίτερη προσέγγιση του μουσικού υλικού, για ένα αποτέλεσμα που θα αποκαλούσα αμιγώς θεατρικό: γι’αυτό η παράσταση ανέβηκε σε θεατρικό χώρο, και συγκεκριμένα στο Rabbit Hole, η οποία πήρε παράταση μέχρι την Πέμπτη 16/11. Στην σκηνή είμαι μαζί με τον Άλκη Δήμο, την Αγάπη Διαγγελάκη, την Μάτα Κούρτη, την Σίσσυ Πιντέλα και την Τζωρτζίνα Βαρδουλάκη· ο φωτισμός είναι του Τάσου Σκλαβούνου και η ηχοληψία του Νικόλα Σταυριανουδάκη.