Η “Υδρόγειος” είναι ίσως αυτό που κουβαλάει ο καθένας μας σε αυτή τη ζωή, την ξεχωριστή και μοναδική του διάσταση. Είναι ίσως ο ιδανικός κόσμος. Μπορεί και να΄ναι η ίδια η φύση, που με εμπνέει και μου δείχνει το δρόμο να γράφω και να συμβολίζω τη ζωή. Είναι επίσης και ο πρώτος μου προσωπικός δίσκος.

 

Ένας δίσκος που αποτελείται από 9 καινούργια τραγούδια που γράφτηκαν με πολύ κόπο και αγάπη, καθώς και μία διασκευή του κομματιού “Σαν το μετανάστη” (Ζ.Livaneli, Λ.Παπαδόπουλος).

 

Μέσα στην “Υδρόγειο” ελπίζω όταν θα ταξιδέψει κάποιος να ανακαλύψει δικά του πράγματα προσωπικά και πολύτιμα. Είναι το γράφημα ενός νέου ανθρώπου που ζει και αμφιβάλει στο σήμερα. Προσπαθεί να χαράξει το δικό του προσωπικό μονοπάτι, να βρει την προσωπική του διαδρομή θέτοντας υπαρξιακά ερωτήματα.

 

Ξεκίνησα βιολί σε ηλικία 5 ετών κι έκτοτε δεν έχω σταματήσει να παίζω. Έχω σπουδάσει κλασσικό βιολί στην Αθήνα και το Εξωτερικό, προσπαθώντας να ανακαλύψω καλύτερα αυτό το φοβερό όργανο. Δεν ήθελα να ακολουθήσω την πορεία ενός μουσικού Κλασσικής Ορχήστρας, καθώς οι επιθυμίες μου ήταν διαφορετικές. Ήθελα να πειραματιστώ, να βρω τον ήχο μου και να δημιουργήσω τον δικό μου κόσμο, χωρίς ενοχές, γύρω από μια μουσική πολυσυλλεκτική. Η ενορχήστρωση στον δίσκο έπαιξε βασικό ρόλο, καθώς ξετύλιξε πολλά κουβάρια που έκρυβα μέσα μου. Έχει πειραματισμό πολύ, μέχρι και αντικείμενα που δεν έχουν κάποια μουσική ιδιότητα (ψαλίδι, μπρύκια, πληκτρολόγιο, ταψί κ.ά.) Το κομμάτι του στίχου με δυσκόλεψε πολύ στο δίσκο καθώς και η διαδικασία της ολοκλήρωσης. Κάθε μέρα έβρισκα και κάτι καινούργιο να διορθώσω για πολύ καιρό και για να αποφύγω το μύθο του Σίσυφου κάποια στιγμή έφτασα στην ολοκλήρωση του υλικού.

 

Φέτος, εμφανίζομαι στην Ακτή Πειραιώς, μαζί με την Ελευθερία Αρβανιτάκη, τον Γιάννη Κότσιρα και τη Βίκυ Καρατζόγλου. Είναι τεράστια χαρά και μεγάλη εμπειρία αυτή η συνεργασία. Παράλληλα, διδάσκω βιολί και τραγούδι, ενώ ετοιμάζω μια προσωπική εμφάνιση την Παρασκευή 18 Ιανουαρίου στην Αγγλικανική Εκκλησία. Θα παρουσιαστούν κομμάτια από το δίσκο καθώς και τραγούδια που αγαπώ πολύ.

 

Μαζί με 3 καταπληκτικούς μουσικούς (Α. Δήμος, Σ. Φραγκούς, Α. Τσιάπαλης), δημιουργούμε έναν ήχο που έχει μέσα του έντονο το στοιχείο της Παράδοσης πάνω σε ένα διακριτικό ηλεκτρικό ‘χαλί’, αναδεικνύοντας τα χρώματα από το βιολί και το ούτι. Μου αρέσει πολύ να παίζω με τα αισθητικά άκρα των κομματιών, προσπαθώντας να βρω διαφορετικές εκδοχές. Όπως για παράδειγμα τα ‘Χίλια Περιστέρια’ του Γ. Ζαμπέτα που τα προσέγγισα με έναν τρόπο πιο ήρεμο και ‘βιολιστικό’.