Τα τελευταία χρόνια νιώθω πως όλο και πιο πολύ με ελκύει το θέατρο. Ίσως να έπαιξε ρόλο τελικά που η πρώτη μου εμφάνιση στη σκηνή ως τραγουδιστής έγινε στο Εθνικό θέατρο. Ίσως να νιώθω πως το θέατρο μου παρέχει πολλά εκφραστικά μέσα, δεν ξέρω. Αυτή ακριβώς η ανάγκη μου ήταν που γέννησε το «ΕΙΜΑΙ».

 

Τον τίτλο τον δανείστηκα απ’την ποιητική συλλογή του αδερφού μου Γιάννη Μ. Καρούνη. Εξάλλου τα περισσότερα τραγούδια του τελευταίου μου δίσκου «Αποστολή» προέρχονται απ’αυτή την ποιητική συλλογή. Από την άλλη βρήκα ότι αυτός ο τίτλος εκφράζει κάτι ειλικρινές. Ήθελα να πω πράγματα που δεν έχω ξαναπεί μπροστά σε κοινό. Όχι για μένα κατ' ανάγκην, γι'αυτά που έχω παρατηρήσει να συμβαίνουν γύρω μου ήθελα να πω.

 

Η πρώτη μου σκέψη ήταν να κάνω μια παράσταση λόγου και μουσικής, με ποιήματα. Ενώ απαντούσα στην ερώτηση του Χρήστου Δήμα για τους ''ήχους '' που με διαμόρφωσαν στο χωριό που μεγάλωσα, ένα βράδυ στο σπίτι του αυτός σηκώθηκε όρθιος και μου είπε «αυτά θέλω να τα γράψεις». Μέσα σε δύο μέρες είχα έτοιμα τα κείμενα και ξεκίνησε να με σκηνοθετεί. Πήγαμε μαζί στο χωριό μου, πήγαμε στην πόλη, πήγαμε στην Ελευσίνα, σε σταθμούς, σε ταράτσες, σε σπηλιές, με μια κάμερα στο χέρι και τραβούσε πλάνα.

 

Εγώ παράλληλα έστηνα τον κορμό των τραγουδιών. Ήθελα να βγαίνουν αβίαστα μέσα απο τα κείμενα. Δοκίμαζα ήχους, κρουστά, γκάιντα, ισοκρατήματα, κραυγές, ψαλμούς. Αγωνία για τα φώτα, ποια θα είναι η ατμόσφαιρα. Αν θα δουλέψει ο προτζέκτορας. Κάθε βράδυ έπαιρνα το σκύλο μου και τον έβγαζα βόλτα. Γυρνούσα στους δρόμους με τα ακουστικά και έλεγα την πρόζα. Τελευταία στιγμή ένιωσα ότι όλα μπήκαν στην θέση τους και σε λίγο ξεκίναγε η πρώτη παράσταση. Ηρέμησα και σκέφτηκα πως απλά κάλεσα μερικούς φίλους για να τους τραγουδήσω και να τους μιλήσω για ό,τι με απασχολεί. Ένιωθα όμορφα που έβλεπα τον κόσμο να αντιδρά με χαμόγελο στα πρώτα κείμενα της παράστασης, να χειροκροτεί στα τραγούδια.

 

Έθιξα και θέματα που δύσκολα τα λέμε σε κοινό. Τουλάχιστον στην Ελλάδα τα δύσκολα έχουμε μάθει να τα κρύβουμε.

 

Χάρηκα που είδα όλες τις παραστάσεις να γεμίζουν.

 

Τελικά το ''ΕΙΜΑΙ'' γινόταν "είμαστε". Εμπειρίες οι οποίες παρουσιάζονταν σαν προσωπικές ακόμη και αν δεν ήταν έβρισκαν αποδέκτες τόσους που ούτε εγώ ο ίδιος το περίμενα. Ανυπομονώ να ξανανέβω στη σκηνή του Θεάτρου Σταθμός αυτή τη φορά και να επικοινωνήσω πάλι με ήχους, με σιωπές και βλέμματα.


* H παράσταση ανεβαίνει κάθε Τετάρτη στο Θέατρο Σταθμός. Περισσότερα ΕΔΩ