Με αφορμή την "αναδρομική έκθεση τραγουδιών" του συνθέτη Χρίστου Θεοδώρου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών το Σάββατο 8 Δεκεμβρίου του ζητήσαμε να γράψει ένα κείμενο για την πορεία του από την πρώτη συναυλία μέχρι το Μέγαρο. (Περισσότερα για τη συναυλία εδώ)

 

Η πρώτη μου συναυλία στην οποία έπαιξα δικά μου τραγούδια ήταν στο Γυμνάσιο, στο τέλος της β’ τάξης. Σχολική γιορτή για το κλείσιμο της χρονιάς, η καθηγήτρια μουσικής ήξερε ότι έγραφα δικά μου τραγούδια, εγώ στο αρμόνιο και όλη μου η τάξη χορωδία γύρω μου. Αρμόνιο το σχολείο τότε δεν είχε και μεταφέραμε το δικό μου από το σπίτι.

 

Θυμάμαι όλη την ημέρα εκείνη με την κάθε λεπτομέρεια. Τις πρόβες που κάναμε με τους συμμαθητές μου, την χαρά και την ανυπομονησία πριν πάω για να στήσουμε το αρμόνιο και φυσικά το μαγικό συναίσθημα την ώρα που παίζαμε.

 

Ήταν κάτι συναρπαστικό, πρωτόγνωρο για μένα σε αυτήν την ηλικία και έχοντας περάσει μια χρονιά ονειρευόμενος τον εαυτό μου να κάνω συναυλίες και να εκστασιάζομαι από την δημιουργία και πάνω στην σκηνή από την επαφή με τον κοινό, αυτό που ονειρευόμουν συνέβη σε μια αίθουσα ασφυκτικά γεμάτη με κόσμο. Αυτή ήταν και η χρονιά που όταν με ρωτούσαν “τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις?” απαντούσα: ”Συνθέτης”. Το είχα ήδη αποφασίσει και ήμουν σίγουρος.

 

Η χαρά και η ευχαρίστηση που βίωνα όταν έπαιζα και έγραφα δικά μου τραγούδια στο πιάνο ήταν μεγαλύτερη από οποιαδήποτε άλλη χαρά, από οποιαδήποτε άλλη ευχαρίστηση τότε. Και ερωτεύτηκα την μουσική με πάθος και την διαδικασία της δημιουργίας επίσης. Από τότε, μέχρι και που τελείωσα το Λύκειο έγραφα συνέχεια τραγούδια. Μαζί με τους στίχους των συμμαθητών μου μελοποίησα και ένα ποίημα του Τέλλου Άγρα -το βρήκα ψάχνοντας στην ποιητική ανθολογία στην βιβλιοθήκη του πατέρα μου που ήταν φιλόλογος- λεγόταν “Χάραμα έρχεται”. Το θυμάμαι ακόμα και τώρα ολόκληρο. Είχα φυσικά αρχίσει και το Ωδείο από τα δέκα μου. Ωδείο και σχολείο πήγαιναν παράλληλα, με το Ωδείο να μονοπωλεί το ενδιαφέρον μου από πλευράς μελέτης και ενασχόλησης. Στη γ’ Λυκείου σταματάω την μουσική για να μελετήσω για τις πανελλήνιες, δίνω, μπαίνω σε μία σχολή που δεν μου αρέσει και αποφασίζω να ασχοληθώ αποκλειστικά με  την μουσική και να φτάσω μέχρι το τέλος.

 

Αυτό και έκανα. Από τα 18 μέχρι τα 24 που πήρα τα πτυχία μου, παράλληλα με το Ωδείο έγραφα τραγούδια, είχα φτιάξει διάφορα μουσικά σχήματα με φίλους και παίζαμε σε μικρές μουσικές σκηνές διασκευές μας αλλά και δικά μου τραγούδια τα οποία τα τραγουδούσα ο ίδιος. Τότε έλαβα μέρος σε ένα φεστιβάλ νέων καλλιτεχνών, τις ¨Διαρροές” που το είχε επιμεληθεί η Σοφία Σπυράτου στο τότε θέατρο Ροές στην Ευμολπιδών (στον χώρο που στεγάζεται τώρα το θέατρο 104). Εκεί έπαιζα κάθε βράδυ για 10 μέρες δικά μου τραγούδια μαζί με άλλους τραγουδοποιούς, χορευτές, μουσικούς καθώς και με ένα ορχηστρικό σύνολο. Στην ίδια παράσταση συμμετείχαν μεταξύ άλλων ο Θεόδωρος Κουρεντζής, ο Γιώργος Καραδήμος, ο Μάκης Παπαγαβριήλ και ο τσελίστας Δημήτρης Γούζιος. Την ίδια περίοδο ήμουν μέλος της χορωδίας του Εθνικού Ωδείου, με την οποία λάβαμε μέρος σε μια όπερα που παίχτηκε ένα μήνα μετά τις “Διαρροές” στο Ηρώδειο και σε άλλη μία όπερα στην Λυρική Σκηνή.

 

Παίρνω το πτυχίο μου, πηγαίνω στρατό και στην άδεια απολύσεως βρίσκομαι στο θέατρο Ροές να είμαι ο πιανίστας των σεμιναρίων ερμηνείας τραγουδιού που ξεκινούσε τότε ο Σταμάτης Κραουνάκης. Ιδρύεται η ομάδα Σπείρα-Σπείρα και ξεκινούν οι παραστάσεις της, όπου όλες περιείχαν και δικά μου τραγούδια μαζί με τραγούδια των άλλων συνθετών της ομάδας. Πέρασαν 8 χρόνια μουσικοθεατρικών παραστάσεων και συναυλιών και σπουδαίας επαγγελματικής εμπειρίας, ο κύκλος κλείνει και αρχίζω την προσωπική συνθετική μου πορεία.

 

Τέσσερις δίσκοι με αποκλειστικά δικά μου τραγούδια -σε στίχους σύγχρονων στιχουργών  συνεργατών μου, όπως ο Μιχάλης Γελασάκης, ο Χρήστος Κανελλόπουλος, ο Πάνος Σουρούνης και ο Διαμαντής Γκιζιώτης. Δίπλα τους μελοποιημένα ποιήματα ποιητών όπως ο Ναπολέων Λαπαθιώτης, ο Κωστής Παλαμάς, ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, με την φωνή της Βικτωρίας Ταγκούλη στους τρεις από αυτούς, ο τέταρτος πολυσυλλεκτικός με εφτά ερμηνεύτριες (Ρίτα Αντωνοπούλου, Βικτωρία Ταγκούλη, Μαρία Παπαγεωργίου, Έλενα Παπανικολάου, Nalyssa Green, Πολυξένη Καράκογλου, Χριστίνα Μαξούρη), ένας δίσκος με 8 αυτοσχεδιαστικά κομμάτια για πιάνο (διαδικτυακή κυκλοφορία), τέσσερα πρωτότυπα ελληνικά μιούζικαλ σε μουσική δική μου και σε libretti των προαναφερθέντων στιχουργών, που παρουσιάστηκαν στην Αθήνα σε πρωτότυπους και αντισυμβατικούς χώρους, συναυλίες σε όλες τις μουσικές σκηνές της Αθήνας, της επαρχίας, καθώς και σύνθεση μουσικής για 35 θεατρικές παραστάσεις.

 

Και φτάνουμε στο 2018, που στις 8 Δεκεμβρίου αυτού του χρόνου θα έχω την τεράστια χαρά να παρουσιάσω μία συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με επιλογές τραγουδιών μου από την μέχρι τώρα συνθετική μου πορεία με τον τίτλο “Γραμμένα για Φωνή”. Οι ερμηνευτές που θα λάβουν μέρος θα είναι η Βικτωρία Ταγκούλη, ο Γιώργης Χριστοδούλου, η Έλενα Παπανικολάου και η Πολυξένη Καράκογλου. Θα συμμετέχει οκταμελής  ορχήστρα επί σκηνής μαζί με εμένα στο πιάνο. Τέλος την σκηνοθετική επιμέλεια υπογράφει η Φρόσω Κορρού και ο Δημήτρης Κουρούμπαλης (so7).

 

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Μεγάρου Μουσικής και μαέστρο Μίλτο Λογιάδη για την εμπιστοσύνη του και την ολόψυχη στήριξη. Αυτό το βήμα είναι το πιο σημαντικό στην μέχρι τώρα πορεία μου, είμαι πρωτόγνωρα χαρούμενος και ανυπόμονος για την συναυλία αυτή στο Μέγαρο Μουσικής, όπως ακριβώς ήμουν και στην παρθενική μου συναυλία με δικά μου τραγούδια στο σχολείο. Και είμαι σίγουρος ότι θα θυμάμαι έντονα για πάντα κάθε λεπτό αυτής της ημέρας, από την αρχή μέχρι και το τέλος της.