Ήταν Φεβρουάριος του 2015. Περνούσα μια περίοδο γεμάτη άγχος και πίεση, νομίζω από τις χειρότερες στη ζωή μου. Προσπαθώντας να πιαστώ από κάπου, είχα αρχίσει να ετοιμάζω τον δίσκο που κυκλοφόρησε πρόσφατα,  τις "Τρεις Εποχές". Ουσιαστικά,  έψαχνα τρεις στιχουργούς για να είμαι σε θέση να υλοποιήσω την ιδέα μου.

 

Ο πρώτος που δέχτηκε την πρόσκλησή μου ήταν ο Νίκος Μωραΐτης με τον οποίο γνωριζόμασταν καιρό.  Ακολούθησε η αγαπημένη μου Λίνα Δημόπουλου, οπότε μου έλειπε άλλος ένας. Μια μέρα χτύπησε το τηλέφωνό μου∙ ήταν ο Νίκος Μωραΐτης που γνώριζε ότι δεν περνούσα την καλύτερή μου φάση. Μου είπε: «Γιώργο, άσε το άγχος στην άκρη και πάρε τον Μάνο Ελευθερίου τηλέφωνο μήπως συμμετάσχει σε αυτό που φτιάχνουμε. Άντε, έχουμε δουλειά!».

 

Βασικά, στον Νίκο χρωστώ αυτήν τη γνωριμία-συνεργασία. Ξαφνικά, λοιπόν, είχα στα χεριά μου το ακουστικό του τηλεφώνου κι ένα χαρτάκι με έναν τηλεφωνικό αριθμό και μια σημείωση: Μάνος Ελευθερίου. Στη ζωή μου θα έλεγα πως είμαι δειλός αλλά αυτή ήταν η πρώτη φορά που δεν δίστασα διόλου και πήρα αμέσως τηλέφωνο χωρίς να το σκεφτώ.

 

Πρώτος χτύπος... δεύτερος...  πριν ακουστεί ο τρίτος ακούω την φωνή του:

– Παρακαλώ. (πάντα με αυτόν τον, τόσο αναγνωρίσιμο αργότερα, ανατριχιαστικό τόνο)

– Καλησπέρα σας, ονομάζομαι Γιώργος και θέλω στίχους σας. (κατευθείαν στο ψητό!)

– Γεια σου Γιώργο, από πού είσαι;

– Μένω λίγο έξω απο την Χαλκίδα.

– Α, κατάλαβα στα τρελά νερά.

– Εκεί!

– Και τι τους θες τους στίχους ενός γέρου; Βρες έναν νέο, καλύτερο στιχουργό να πάρεις αυτό που πρέπει να πάρεις.

– Στο πρότζεκτ που έχω στο μυαλό μου θέλω στίχους από εσάς, θέλω να γράψετε για τον χειμώνα.

– Α μάλιστα για τον χειμώνα (γέλιο). Καταρχήν ποια είναι η ηλικία σου;

– Είμαι 23.

– Σαν δε ντρέπεσαι λίγο! Έχεις το θράσος να έχεις τέτοια ηλικία; Για πες μου τι ετοιμάζεις Γιώργο.

 

Του εξηγώ το πρότζεκτ.

 

– Τι τους θέλεις του ηθοποιούς; Θα σου βγάλουν την ψυχή (γέλιο)! Δώσε μου μια διεύθυνση και θα σου στείλω το συντομότερο. 

 

Αφού άργησα να συνειδητοποιήσω ότι δέχτηκε, τον ευχαρίστησα και ανταλλάξαμε χαιρετισμούς. Μετά κάποιες μέρες είχα στα χέρια μου τους τρεις στίχους του Χειμώνα, που ερμηνεύει ο Θοδωρής Αντωνιάδης. Μπορεί αυτή να μην ήταν καμία σπουδαία ιστορία –αν ρωτήσεις άλλα παιδιά θα σου πουν πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες με τον Μάνο– αλλά κάπως έτσι ήταν η πρώτη επαφή, η πρώτη γνωριμία μου με τον ποιητή Μάνο.

 

Αργότερα γνώρισα από κοντά τον άνθρωπο Μάνο: βγαίναμε για φαγητό ή καθόμασταν στο σπίτι του για ώρες μαζί με τον Θοδωρή, και πάντα το συναίσθημα που είχα όταν έφευγα ήταν περίεργο, δεν έχω τη δυνατότητα να το περιγράψω. Ήταν σαν να έρχεσαι σε επαφή με κάτι πολύ σπουδαίο. Πάντως, μπορώ με σιγουριά να πω ότι δεν νομίζω να συναντήσω ποτέ άλλον Μάνο στην ζωή μου. Κρατώ τις συμβουλές του σαν φυλαχτό, ενώ από τη μέρα που έφυγε θεωρώ όλα αυτά τα νέα παιδιά που έγραψαν με τον Μάνο, καλλιτεχνικά αδέρφια μου. Μας άφησε ξαφνικά… Παρέα με τον Θοδωρή θα του χρωστάμε για πάντα ένα δείπνο στο Ψυχικό, στο στέκι του!

 

Aυτές τις σκέψεις έχω προσπαθήσει να τις διατυπώσω ξανά και ξανά, αλλά δεν μπορώ να αποδώσω με λέξεις τα συναισθήματα που μου δημιουργήθηκαν. Η βραδιά που ετοιμάζουμε στο Κρεμλίνο δεν είναι αφιέρωμα στον Μανό, μα είναι αφιερωμένη στη μνήμη του!

 

 


Την Τετάρτη 24 Οκτωβρίου στις 21.30 στο Κρεμλίνο, ο Γιώργος Κυριάκος με αφορμή την κυκλοφορία του πρώτου του album με τίτλο «Τρείς Εποχές» έχει ετοιμάσει μια γιορτή με τους φίλους του - μουσικούς, τραγουδιστές και ηθοποιούς- για να παρουσιάσουν τα τραγούδια του δίσκου.