Ο Εμάνουελ (Μανώλης) Ολαγίνκα Αφολάνιο, πιο γνωστός ως MC Yinka, γεννήθηκε στην Αθήνα από Νιγηριανούς γονείς που είχαν έρθει στην Ελλάδα για σπουδές. Στα τριάντα επτά του πλέον είναι μια εμβληματική φυσιογνωμία της underground αθηναϊκής σκηνής, ράπερ, drum ‘n’ bass MC, μουσικός, παραγωγός αλλά και DJ, ακόμα και… ηθοποιός μερικές φορές, με μεγάλη προσωπική διαδρομή και πολλές συνεργασίες με ονόματα ενός μεγάλου εύρους ιδιωμάτων. Αντίστοιχα οι Αλεξ Ρέτσης και Γιώργος Αγγελίδης είναι παραγωγοί που, είτε καθένας μόνος του είτε μαζί ως Video Game Orchextra, έχουν ασχοληθεί με ένα πολύ μεγάλο τμήμα του φάσματος της electronica. Για το νέο project τους που έχει το όνομα Datamen σκέφτηκαν εξαρχής να συνεργαστούν με τον MC Yinka. Το αποτέλεσμα είναι το album «The Zone» που κυκλοφορεί ψηφιακά από την Klik Records, ένας ευφυής και λίαν εντυπωσιακός συνδυασμός «βαρέων» κυρίως drum ‘n’ bass beats, «δυσοίωνων» ατμοσφαιρών με ακόμα και grindcore στοιχεία και των τελετουργικών όσο και (εξ)εγερτήριων φωνητικών του MC Yinka. Με άλλα λόγια ένα urban soundtrack της ολοένα και πιο δύσκολης καθημερινότητας στην Αθήνα ή σε οποιαδήποτε άλλη μητρόπολη του δυτικού κόσμου!

 

Τι διαφορετικό έχει η συγκεκριμένη συνεργασία σου από τις τόσες άλλες που έχεις κάνει;

 Η συνεργασία αυτή είναι ιδιαίτερη γιατί είχα την δυνατότητα να πειραματιστώ με τον στίχο και την ερμηνεία σε μιαν ηχητική πλατφόρμα που πριν δεν είχα την ευκαιρία να το κάνω. Επίσης είμαστε χρόνια φίλοι με τους  Datamen οι οποίοι είναι αυθεντίες σε αυτό που κάνουν.

 

Τα ελληνικά σου είναι άριστα, πολλές φορές άλλωστε οι στίχοι σου είναι ελληνικοί. Τι είναι λοιπόν αυτό που σε κάνει άλλοτε να επιλέγεις τα ελληνικά και άλλοτε, όπως σε αυτή την περίπτωση, τα αγγλικά;

Το συγκεκριμένο ιδίωμα συνήθως έχει αγγλικό στίχο αλλά ήταν και δική μου ανάγκη και ένα προσωπικό στοίχημα να εκφραστώ στα αγγλικά. Επίσης θέλαμε να απευθυνθούμε και στην ξένη αγορά οπότε τα αγγλικά ήταν μάλλον μονόδρομος.

 

Πώς προέκυψε αυτό το project; Η μουσική των κομματιών ήταν έτοιμη και εσύ προσέθεσες τα φωνητικά ή δουλεύτηκαν παράλληλα;

Η αρχή έγινε όταν με προσκάλεσαν στο στούντιο να ακούσουμε κάποια tracks που είχαν ετοιμάσει και κατέληξα να τζαμάρω στη μουσική που στη συνέχεια έγινε το «The Flow». Μετά μπήκαμε σε μια μακρά και όμορφη παραγωγική διαδικασία στην οποία έγραφα πάνω σε μουσικές που μου έδιναν, ηχογραφούσα και ανάλογα με το ύφος και την ερμηνεία μου προσάρμοζαν το beat και την ατμόσφαιρα και προέκυπτε κάτι καινούριο.

 

Μπορεί η θεματολογία των τραγουδιών να είναι διαφορετική αλλά νομίζω ότι υπάρχει κάτι που τα διατρέχει όλα ως κεντρική ιδέα, όλοι εκείνοι οι παράγοντες οι οποίοι περιορίζουν την ελευθερία και άρα και την αυτοπραγμάτωση κάθε ανθρώπου.

Η θεματολογία των κομματιών υπαγορεύεται από την ατμόσφαιρα της μουσικής. Πάντα έτσι λειτουργώ, αφήνω το κομμάτι να μου μιλήσει και μετά προβάλλω πολλές πτυχές του ανθρώπου σε πολλά επίπεδα, είτε αυτά έχουν να κάνουν με την καθημερινότητα είτε με το φαντασιακό. Μόνο μέλημα μου είναι να μπορέσω να εξωτερικεύσω κάθε άποψη μου, κάθε παρατήρηση και προβληματισμό, χρησιμοποιώντας άλλοτε την οδό της αφήγησης και άλλοτε απλά  την ροή των λέξεων και τον ρυθμό τους για να προκαλέσω συναισθήματα.

 

Το «Is She A Witch?» προοριζόταν από την αρχή γα ντουέτο ή προέκυψε έτσι; Το έγραψες έχοντας κατά νου την Sugahspank ή απλά ήταν η αυθόρμητη επιλογή σου για αυτό;

Την Sugahspank την ξέρω χρόνια, την εκτιμώ πολύ και έχουμε συνεργαστεί αρκετές φορές. Όταν έγραφα το κομμάτι σκεφτόμουν κάτι απόκοσμο, μια τελετή μύησης που συμβαίνει σε μιαν άλλη διάσταση χωρίς  χρόνο και χώρο, εκεί που αποκαλύπτονται τα απόκρυφα της ψυχής και βρίσκεις τα «ξόρκια» για  να διώξεις τους δαίμονες σου. Σε αυτή την τελετή δεν μπορεί να λείπει μια ιέρεια, μια σκοτεινή μούσα που θα θεμελιώσει την μαγεία της μυσταγωγίας και η Sugahspank  ήταν η κατάλληλη για να παίξει αυτόν το ρόλο.

 

Αν έπρεπε να επιλέξεις ένα μόνον από τα drum ‘n’ bass και hip-hop ποιο θα ήταν και γιατί;

Η διαδρομή μου έχει δείξει ότι έχω εκφραστεί πιο πολύ μέσο του hip-hop γιατί ο ζωντανός και άμεσος λόγος του  πραγματεύεται το χθες, το τώρα και το μετά με τρόπο πολύ παραστατικό. Το drum ‘n’ bass είναι μεγάλο μέρος της ζωής μου, στα parties του μπορώ να τζαμάρω με τους στίχους μου και να είμαι πιο εξωστρεφής όσον αφορά στην performance. Δεν τίθεται θέμα επιλογής ανάμεσα στα δύο. 

 

Ποια είναι η σχέση σου με την ελληνική hip-hop σκηνή;

Είμαι μέρος της ελληνικής hip-hop σκηνής εδώ και είκοσι χρόνια με αμέτρητες συναυλίες, freestyle sessions και κυκλοφορίες δίσκων, προσωπικές αλλά και συνεργασίες. Παράλληλα με αυτή την διαδρομή υπάρχει και μια άλλη  στην οποία είχα την τύχη να συνεργαστώ, να μοιραστώ την σκηνή και να κυκλοφορήσω υλικό με μουσικούς  αρκετών άλλων ιδιωμάτων.

 

Θεωρείς ότι υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Αθήνα μια μουσική σκηνή από παιδιά σαν εσένα, αφρικανικής μεν καταγωγής που όμως γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εδώ;

Υπάρχουν πάρα πολλά παιδιά με καταγωγή από άλλες χώρες που ασχολούνται γενικά με την τέχνη. Στη μουσική υπάρχουν φοβερά ταλέντα, ράπερ, τραγουδιστές, παραγωγοί και εκτελεστές οργάνων. Το θέμα δεν είναι να δημιουργηθεί μια σκηνή μουσικών αφρικανικής καταγωγής αλλά αυτά τα παιδιά να έχουν ίσες ευκαιρίες και κίνητρα για να ασχοληθούν με αυτό που αγαπούν και τους εκφράζει. Στο πολιτιστικό κέντρο αφρικανικής τέχνης «Ανάσα» του οποίου είμαι ενεργό μέλος δίνεται η ευκαιρία σε παιδιά αφρικανικής καταγωγής παίρνοντας μέρος σε συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις κ. ά., να κάνουν έναν πολιτισμικό διάλογο με την κοινωνία και να δηλώσουν παρόντες και παρούσες  καθώς και την  διάθεση τους να συνεισφέρουν στην πολιτισμική ζωή της Ελλάδας.

 

Πες μου λίγα πράγματα για αυτό που κάνεις με παιδιά προσφύγων στα νησιά και κυρίως τι σε ωθεί σε αυτό.

Είναι φοβερό το συναίσθημα του να βλέπεις παιδιά να μπαίνουν σε μια δημιουργική διαδικασία και να προσπαθούν να φτιάξουν απλά στιχάκια και να τα ερμηνεύσουν. Πήγα σε σχολεία της άγονης γραμμής και συγκεκριμένα στη Θηρασία και την Αστυπάλαια αλλά και σε camps προσφύγων και έκανα εργαστήρια ρυθμικού λόγου και ερμηνείας φέρνοντας τα παιδιά σε επαφή με τον έμμετρο λόγο, την σημασία του μέτρου και με της ρίζες αυτού με το οποίο ασχολούμαι επί τόσα χρόνια. Αυτό που με ωθεί είναι να μοιραστώ την αγάπη που έχω για αυτό!

 

Αισθάνεσαι εξίσου Έλληνας και Νιγηριανός ή μόνο το πρώτο;

Αισθάνομαι εξίσου Έλληνας και Νιγηριανός με έναν  δικό μου τρόπο. Ανήκω στην γενεά  που φέρει δύο κουλτούρες και θέλει να τις ενώσει για να δημιουργηθούν νέα δεδομένα όσον αφορά στην καταγωγή και την ένταξη. Ζω σε αυτή την κοινωνία και παλεύω για τα δικαιώματα, τα δικά μου και των συνανθρώπων μου, για να αναπτύξω το αίσθημα της αλληλεγγύης, να προτείνω νέα πράγματα όντας γνώστης της ελληνικής πραγματικότητας αλλά της αφρικανικής κουλτούρας.

 

Τα προσεχή σου σχέδια; Και επειδή οι συνεργασίες ποτέ δεν σου έλειψαν, θέλεις να κάνεις πάλι και κάτι καθαρά προσωπικό, ως MC Yinka;

Εχω ήδη κυκλοφορήσει δύο δίσκους ως MC Yinka, to «Αλάνα»'παλαιότερα και  τοι «Από Τη Σκιά Της Πόλης» πρόσφατα. Σίγουρα θα ακολουθήσουν και άλλες συνεργασίες αλλά εφέτος θα δουλέψουμε και με την μπάντα μου, τους Fuzics, σε νέο  υλικό το οποίο κυρίως θα κινηθεί σε soul, funk και afro κατευθύνσεις.

 

Ας δούμε όμως τι έχουν να πουν και οι παραγωγοί του «The Zone».       

                                       

Οι Datamen είναι ένα περιστασιακό project ή ένα σταθερό σχήμα;

Oι Datamen είναι ένα καινούριο project αλλά και αποτέλεσμα  μιας μακρόχρονης συνεργασίας και φιλίας. Το θεωρούμε ένα project στο οποίο μπορούμε να διοχετεύσουμε όλες τις ιδέες μας και να εκφραστούμε ελεύθερα.

 

Πώς γνωρίσατε τον MC Yinka και γιατί επιλέξατε να συνεργαστείτε μαζί του και όχι με κάποιον άλλο ή και να κάνετε μιαν εξολοκλήρου instrumental δουλειά;

Με τον Μανώλη είμαστε φίλοι, τον εκτιμούμε συνολικά για την παρουσία αλλά και τον επαγγελματισμό του και παλαιότερα συνεργαστήκαμε. αρκετές φορές Εξαρχής θέλαμε αγγλικό στίχο γιατί ταιριάζει περισσότερο με το συγκεκριμένο ιδίωμα. Γνωρίζαμε ότι υπάρχει καλή χημεία με τον Μανώλη σε πολλά θέματα και αυτό επιβεβαιώθηκε με τον δίσκο. Τα instrumantall κομμάτια σίγουρα μας ενδιαφέρουν ωστόσο στη συγκεκριμένη περίπτωση θέλαμε να δώσουμε κάτι πιο ολοκληρωμένο.

 

Θα υπάρξει συνέχεια για τους Datamen; Αν ναι ποια είναι τα επόμενα σχέδια σας, θα κινηθείτε και προς άλλες κατευθύνσεις ή θα παραμείνετε αποκλειστικά σε αυτήν;

Πάντοτε όταν ξεκινάμε κάτι θέλουμε να έχει συνέχεια. Σαν επόμενο βήμα μας ενδιαφέρει η παρουσίαση  του δίσκου το φθινόπωρο. Όσο για τις κατευθύνσεις σίγουρα και αυτές εξαρτώνται από τις ιδέες και τα ερεθίσματα που δεχόμαστε καθώς και από την επιτυχία του κάθε εγχειρήματος. Ήδη έχουμε παράλληλα projects τα οποία συνεχίζονται επί πολλά χρόνια και ένα τέτοιο θέλουμε να είναι και οι Datamen.