Γνωρίσαμε τον (επίσης οδοντίατρο ο οποίος μάλιστα εξασκεί παράλληλα με την μουσική το επάγγελμα που σπούδασε!) Παντελή Κυραμαργιό ως πιανίστα/κιμπορντίστα των Μέλισσες, αλλά ο σχηματισμός της δημιουργικής κολεκτίβας Πλέγμα και η κυκλοφορία του πρώτου δίσκου της «Ως Την Άκρη Της Κλωστής» το ’16 έδειξαν ότι ο ιδρυτής της ήταν πολύ περισσότερο από έναν ικανότατο εκτελεστή που ήταν μέλος ενός συγκροτήματος. Με την κυκλοφορία του δεύτερου άλμπουμ του (πάντα μαζί με τους Πλέγμα) «Αρετή» λίγο καιρό πριν κατέθεσε ένα πολύ πιο φιλόδοξο και ολοκληρωμένο έργο το οποίο συνδυάζει την τραγουδοποιία, τον πεζό λόγο και την αφήγηση. Μιλήσαμε με τον Παντελή Κυραμαργιό για την ερωτική ιστορία σε ιστορικό και πολιτικό φόντο του «Αρετή», αλλά και την έξωθεν και έσωθεν αντίσταση, όταν δεν καταπατούν μόνο την ατομική ελευθερία σου αλλά και εκείνη της ψυχής σου, τις αξίες και την ίδια την ανθρωπιά σου. 

Καταρχήν τι είναι οι Πλέγμα, μπάντα, δημιουργική κολεκτίβα ή κάτι άλλο; Ο,τι και αν είσαι έστω η ηγετική φυσιογνωμία τoυς ή απλά ο γνωστότερος από τα μέλη τους; 
Το Πλέγμα είναι μια ανοιχτή ομάδα μέσα στην οποία αλληλεπιδρούμε μεταξύ μας καλλιτέχνες από διαφορετικά πεδία προσπαθώντας να κατανοήσουμε ο ένας τον άλλον και να φωτίσουμε ο ένας τα σκοτεινά σημεία του άλλου. Εγώ εκπέμπω ένα σήμα με ένα τραγούδι ή ένα κείμενο και αυτό το σήμα διαθλάται και αναλύεται περνώντας από τα πρίσματα των υπολοίπων. Πρίσμα αποτελεί στην περίπτωσή μας το πινέλο και ο καμβάς, η θεατρική δράση, η οπτικοποίηση…

 

Πώς συμβιβάζεις, δεν υπάρχει εννοώ μια εσωτερική αντίφαση ανάμεσα στην, ας είμαστε ειλικρινείς, ποπ των Μέλισσες και την πολύ πιο εσωτερική προσωπική δουλειά σου; Επενδύεις το ίδιο σε αμφότερα ή το ένα είναι απλά η βιοποριστική εργασία σου και το άλλο η αληθινή δημιουργία σου;
Οι Μέλισσες ήταν ένα ταξίδι με φίλους προς τα έξω, μακριά από το κέντρο μου. Κάποια στιγμή άρχισα να ακούω φασαρία από το ανεξερεύνητο σκοτάδι. Προσπάθησα να συνεχίσω το ταξίδι ρίχνοντας κλεφτές ματιές προς τα μέσα αλλά έπρεπε να είμαι συνεπής απέναντι σε εμένα και τους φίλους μου. Έτσι από τον Νοέμβριο του ‘17 ακολουθώ μονάχα τις φωνές...

 

Αν και το κανονικό όργανο σου είναι το πιάνο και τα keyboards νομίζω πως στο καθαρά προσωπικό έργο σου προτιμάς να παίζεις ακουστική κιθάρα, έτσι δεν είναι; Γιατί συμβαίνει αυτό;
Μάλλον είναι εφηβικό απωθημένο. Στο γυμνάσιο ζήλευα τα αγόρια που έπαιζαν κιθάρα τα καλοκαίρια στην παραλία γιατί δεν μπορούσα να κουβαλήσω το πιάνο μου για να κάνω και εγώ φιγούρα (γέλια). Τώρα βρήκα την ευκαιρία και παίρνω το αίμα μου πίσω!

 

Το concept, η ιστορία του Αριστείδη και της Αρετής, προϋπήρχε των τραγουδιών, το αντίστροφο ή γράφτηκαν και εξελίχθηκαν ταυτόχρονα;
Πρώτα απ’ όλα γράφτηκε το τραγούδι «Αρετή». Η ιστορία του Αριστείδη είναι η προέκταση και επιμήκυνση αυτού του τραγουδιού και ενώ εξελισσόταν νέα τραγούδια προστίθεντο και άλλα που προϋπήρχαν αναπροσαρμόστηκαν.

Γιατί δεν έγραψες μόνος σου και το βιβλίο, αισθάνεσαι ότι δεν είσαι επαρκής για αυτό ή ότι δεν είσαι ακόμα ώριμος; Οπως και αν έχει γιατί επέλεξες να συνεργαστείς με τη Λίνα Ζαμπετάκη και πώς προέκυψε αυτή η σύμπραξη;
Στο προηγούμενο album έγραψα μόνος μου τα κείμενα όμως σε αυτό ήθελα την συνεργασία της Λίνας Ζαμπετάκη. Η Λίνα κρατά με έναν μαγικό τρόπο τα κλειδιά από κλειστές πόρτες που βρίσκονται στο μυαλό μου. Είναι από τους ανθρώπους που πηγαίνουν τη σκέψη μου λίγο πιο πέρα. Το μοίρασμα με ανθρώπους οι οποίοι με κάνουν καλύτερο είναι κάτι που πάντα αναζητώ.

 

Τι σε έλκυσε περισσότερο στην ιστορία του Αριστείδη και της Αρετής, το ερωτικό στοιχείο, το πολιτικό ή αμφότερα εξίσου;
Αν κάποιος θελήσει να αφουγκρασθεί και όχι απλά να ακούσει ή να διαβάσει την ιστορία των δύο νέων ανθρώπων που ξεκίνησαν ερωτευμένοι με το μεγάλο όνειρο να κάνουν τον κόσμο καλύτερο θα ακούσει τρεις ερωτήσεις α) Πώς είναι αυτοί οι άνθρωποι στην ωριμότητά τους; β) Ποιο είναι το βίωμα την ώρα που πλούσιοι από εμπειρίες και μεστοί από όνειρα ακούν καμπάνες θανάτου ή νιώθουν προδομένοι από ανθρώπινες μικροπρέπειες και πολιτικούς σχεδιασμούς γ) Την στιγμή που ξεκινούν για το μεγάλο ταξίδι χωρίς αποσκευές και χωρίς γυρισμό τι αφήνουν πίσω τους; Ο χρόνος είναι λοιπόν ο ισχυρότερος μαγνήτης...

 

Το project αφηγείται μιαν ανθρώπινη ιστορία με πολιτικό υπόβαθρο και φόντο ή αναφέρεσαι σε μια συγκεκριμένη περίοδο της πρόσφατης Ιστορίας της χώρας μας με αφορμή και άξονα μιαν αληθινή ερωτική ιστορία;
Ζούμε, ονειρευόμαστε και ερωτευόμαστε κλεισμένοι σε μια γυάλα. Η γυάλα αυτή λέγεται πραγματικότητα και είναι ταυτόσημη με το κοινωνικοπολιτικό στάτους κβο. Η ιστορία του «Αρετή» ισορροπεί ανάμεσα στη θέρμη της ανυποψίαστης νεότητας και την ύπουλα παγερή ματιά της ωριμότητας στον έρωτα και στην πολιτική.

 

Γενικότερα σε ενδιέφερε το πολιτικό σκέλος, ήθελες να κάνεις και ένα πολιτικό σχόλιο με αυτό τον δίσκο; Βλέπεις αναλογίες ή και κοινά στοιχεία της ιστορίας και πολύ περισσότερο της εποχής με το σήμερα;
Ό,τι κάνουμε έχει πολιτικές διαστάσεις, ακόμα και το «απολιτίκ» είναι βαθιά πολιτική στάση. Θα μπορούσα να κάνω έναν δίσκο με τραγούδια χωρισμού και πάλι θα υπήρχε διάχυτη μια πολιτική θέση. Πιστεύω όμως στο τραγούδι που ξορκίζει τους φόβους γιατί αυτό μας εξυψώνει, ξεφεύγει από την αυτολύπηση και την ελαφρότητα. Το «ελαφρύ» τραγούδι ενέχει έναν κίνδυνο, το να μας κάνει πανάλαφρους και να πηγαίνουμε όπου φυσάει ο άνεμος. Οι εποχές θυμίζουν η μία την άλλη και η Ιστορία κάνει κύκλους γιατί το μυαλό του ανθρώπου μένει εγκλωβισμένο σε ήθη, έθιμα και παραδόσεις.

 

Γιατί έπρεπε να υπάρχει και αφήγηση, το βιβλίο και οι στίχοι των τραγουδιών δεν ήταν αρκετά;
Το θεματικό αυτό album αποτελείται από τρία μέρη. Το βιβλίο όπου αναπτύσσεται η δράση, τις αφηγήσεις στις οποίες καταγράφονται οι σκέψεις του κεντρικού ήρωα και τα τραγούδια που αποπειρώνται να μεταδώσουν το συναίσθημα. Το project αυτό είναι το μέρος στο οποίο θα μπορώ να συναντώ στο μέλλον τον τριανταπεντάχρονο εαυτό μου. Αυτό ήθελα να φτιάξω, ένα σημείο συνάντησης με το τώρα που αύριο θα είναι παρελθόν.

 

Ελάχιστοι άλλοι δίσκοι τραγουδοποιών – ερμηνευτών έχουν κυκλοφορήσει με τόσα πολλά ντουέτα, δεν αισθάνεσαι τόσο ασφαλής με την συνθετική πλευρά σου όσο με την συνθετική; Πώς και με ποια κριτήρια επέλεξες τις φωνές;

Το πιο σημαντικό για εμένα σε αυτό το πόνημα ήταν να αποδοθεί το βίωμα. Αυτός είναι ο ρόλος του ερμηνευτή, «μίμησις πράξεως» έλεγε ο Αριστοτέλης για την τραγωδία, ισχύει και για τα τραγούδια, προσομοιώσεις βιωμάτων είναι. Και αφού επρόκειτο για μία ιστορία από την γέννηση έως τον θάνατο των ηρώων έπρεπε να αλληλεπιδράσουν ερμηνευτές/ιες διαφορετικών ηλικιών, θερμοκρασιών, ιδιοσυχνότητας και οπτικής. Το κάθε τραγούδι επέλεξε μόνο του την φωνή που θα το ερμήνευε. Εγώ είμαι ευγνώμων που ήρθαν όλοι και όλες και χάρισαν στην «Αρετή» τον εαυτό τους.

 

Τελικά Παντελή σε ποιο ποσοστό η «Αρετή» είναι η αφήγηση μιας ιστορίας άλλων ανθρώπων με την οποία ταυτίζεσαι και σε ποιο η δική σου;
Είμαστε φτιαγμένοι περισσότερο από όσα δεν θυμόμαστε και ίσως δεν ζήσαμε παρά από όσα θυμόμαστε. Μία μικρή μνήμη και ένα τεράστιο υποσυνείδητο είναι τα δομικά εσωτερικά στοιχεία μας. Δεν έχω ζήσει την ιστορία όμως είναι φτιαγμένη από κομμάτια που συνθέτουν εμένα και όσους και όσες συμμετέχουν.

 

Μετά την πρεμιέρα του στο «Kremlino» θα μπορέσει ξανά το project να παρουσιαστεί στην ολοκληρία του ή οι συναυλιακές και όχι μόνο συνθήκες της χώρας μας το απαγορεύουν; Και τι ετοιμάζεις, τι έρχεται μετά από αυτό;
Δεν είναι εύκολη υπόθεση η συνολική παρουσίαση του αλλά έχω κάτι στο μυαλό μου που ελπίζω να υλοποιηθεί το φθινόπωρο. Από τις 12 Μαϊου και για τρία Σαββατοκύριακα παρουσιάζεται σε δραματοποιημένη μορφή από την Αργυρώ Ταμβάκου και τον Χρήστο Καπενή στο «Κ.Ε.Τ.». Παρουσιάζω επίσης αυτόν τον καιρό το album σε αρκετά μέρη της Ελλάδας, Παρασκευή 25 Μαϊου στο «Μουσικό Κουτί» στο Γκάζι και στη συνέχεια 27 Μαϊου στην Ερέτρια, 1 Ιουνίου στην Λαμία, 12 - 16 Ιουνίου στην Κρήτη (Χανιά, Ηράκλειο και Ρέθυμνο) και στις 23 Ιουνίου στην Ιτέα. Παράλληλα ετοιμάζω μερικά καινούργια τραγούδια για άλλους ερμηνευτές σε συνεργασία με στιχουργούς που εκτιμώ αλλά και ένα ολοκληρωμένο παιδικό CD σε στίχους της Σταυρούλας Παγώνα.