Ο Ακης Μπαρούτας γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου και ζει. Αν και δεν έχει συμπληρώσει ακόμα τα είκοσι πέντε χρόνια του στα τέλη του ’14, όταν δηλαδή ήταν μόλις είκοσι ενός, κυκλοφόρησε στην εταιρεία Polytropon του Γιώργου Καλαντζή το ντεμπούτο album του «Στις Πλατείες Του Κόσμου», μία αξιοπρόσεχτη εργασία που ήδη έφερνε κάτι νέο στον χώρο της λόγιας ελληνικής μουσικής.

 

Στο όχι πολύ μεγάλο διάστημα που μεσολάβησε, συνεχίζοντας παράλληλα με τις σπουδές του στην κιθάρα και εκείνες στην κτηνιατρική, πρόλαβε να ετοιμάσει τον δεύτερο δίσκο του. Έτσι, αφού προηγήθηκε το digital single και animated video «28.000», λίγες ημέρες πριν κυκλοφόρησε από την Puzzlemusik το «Επιστρέφω Στη Γη». Πρόκειται για ένα ασύγκριτα πιο ώριμο από το πρώτο του album ενός αληθινά ξεχωριστού και πολύ ενδιαφέροντος τραγουδοποιού και ερμηνευτή τον οποία αξίζει να γνωρίσουμε καλύτερα μέσα από αυτή την εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη του.


Πριν πάμε στο νέο album αξίζει να πούμε δυο λόγια για το πρώτο σου για τον πολύ απλό λόγο ότι όταν κυκλοφόρησε ήσουν μόλις είκοσι ενός ετών, πάρα πολύ νεαρή ηλικία για να ντεμπουτάρει κανείς δισκογραφικά, σε όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα μάλλον ακόμα περισσότερο. Πώς και από πού βρήκες το θάρρος να εκτεθείς αλλά και να εκθέσεις τα τραγούδια σου τόσο μικρός; Και πώς κατάφερες να παρουσιάσεις κάτι το ομολογουμένως απρόσμενα ολοκληρωμένο λίγο μετά το τέλος της εφηβείας σου, σε ηλικία δηλαδή που άλλοι παιδεύονται ακόμα να βρουν την «γλώσσα» και το ύφος τους;

Ξεκίνησα να γράφω από τα δέκα πέντε. Από ένα σημείο και μετά, χωρίς να μπορώ να πω με σιγουριά το γιατί, άρχισα να σκέφτομαι ότι το υλικό που σιγά - σιγά συλλεγόταν θα ήθελα να το παρουσιάσω σε κοινό. Όπως και τώρα, έτσι και τότε, έγραφα πρώτα απ’ όλα για τον ίδιο μου τον εαυτό, για την προσωπική μου λύτρωση. Αλλά δεν είναι κρυφό ότι πάντα υπάρχει η επιθυμία να ταυτιστεί και κάποιος άλλος με τις δικές σου ιστορίες. Οσον αφορά στο δεύτερο σκέλος, ομολογώ ότι δεν ήμουν πλήρως κατασταλαγμένος. Υπήρχε όμως μέσα μου, άτυπα, μια «γραμμή», ένα σχηματισμένο μονοπάτι πάνω στο οποίο ήξερα ότι ήθελα να βαδίσω, χωρίς να είμαι σίγουρος για τα βήματα που θα κάνω. Σ’ αυτό με βοήθησαν και οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάστηκα και είμαι τυχερός που τους γνώρισα.


Περνώντας τώρα στο δεύτερο δίσκο σου, σε σχέση όμως ακόμα με τον πρώτο, το πρώτο που παρατήρησα είναι ότι υπάρχει μια πολύ μεγάλη διαφοροποίηση όχι μόνο στην γραφή σου και γενικότερα στην προσέγγιση σου στην μουσική αλλά θα έλεγα ακόμα και στον τρόπο σκέψης σου και δεν εννοώ την ωρίμανση η οποία έρχεται φυσιολογικά με το πέρασμα του χρόνου. Σου συνέβη κάτι, θετικό ή αρνητικό, σε αυτό το διάστημα που να ήταν η αιτία για μια διαφορά η οποία πολύ σπάνια παρατηρείται μέσα σε μόλις τρία χρόνια;

Όχι, δεν μου συνέβη κάτι σε προσωπικό επίπεδο. Είναι νομίζω ένας συνδυασμός της φυσικής ωρίμανσης και της στοχευμένης δουλειάς. Όταν ολοκλήρωσα τον πρώτο δίσκο είχα ακριβώς στο μυαλό μου τι ήθελα να κάνω στον επόμενο. Μου είχε εντυπωθεί μια συγκεκριμένη προσέγγιση, για μια περίοδο λειτουργούσα τόσο εμμονικά που έπεφτα για ύπνο και ξυπνούσα στις πέντε – έξι τα ξημερώματα για να αποτυπώσω πράγματα τα οποία έβλεπα στο όνειρό μου και ήξερα ότι μου τα στέλνει εσκεμμένα, ως δώρο, το υποσυνείδητο για να τα χρησιμοποιήσω στα τραγούδια μου.


Πιο συγκεκριμένα τώρα, πόσο διαφορετικά από την πρώτη φορά προσέγγισες το γράψιμο τόσο των στίχων όσο και της μουσικής, την ενορχήστρωση αλλά και την υλοποίηση, δηλαδή την ηχογράφηση και την παραγωγή, του album;

Ακολούθησα παρόμοια τακτική και τις δύο φορές. Απλά ήταν διαφορετικά διαμορφωμένη η οπτική μου σε κάθε περίπτωση και αυτό αποτυπώνεται στους στίχους και στη μουσική. Η βασική διαφορά είναι η ενορχήστρωση στην οποία συμμετείχαν όλοι οι μουσικοί που έπαιξαν στο album και ήταν κάτι που δουλεύαμε για αρκετό καιρό πριν μπούμε στο στούντιο.


Ποιες είναι οι κυριότερες επιρροές σου, σαν ιδιώματα πιο πολύ παρά συγκεκριμένα ονόματα; Το ρωτάω σε αυτό το σημείο γιατί κατά την γνώμη μου ο πρώτος δίσκος ήταν πολύ πιο κοντά στην ελληνική μουσική ενώ ο δεύτερος αντίστοιχα στο rock και μάλιστα το διεθνές, αν όντως ισχύει αυτό πώς και γιατί συνέβη;

Υπάρχουν ακούσματα που μπορεί να με έχουν επηρεάσει από ένα ευρύ φάσμα, από το trip hop και το ρεμπέτικο μέχρι την κλασική μουσική. Καθένα γεφυρώνεται με το άλλα μέσα στο μυαλό μου και τελικά, ασυναίσθητα, δημιουργούν μια ενιαία επίδραση στον τρόπο που γράφω. Η διαφορά που εντοπίζεις προφανώς οφείλεται στο γεγονός ότι με τον χρόνο κάποιες φορές αναδιαμορφώνονται και οι προτιμήσεις.


Αν «επιστρέφεις στη γη», όπως λέει ο τίτλος, πού ήσουν και πώς βρέθηκες εκεί;

Ουσιαστικά ο πρωταγωνιστής των ιστοριών μου «επιστρέφει στη γη» μετά την περιπέτεια που έζησε στο prequel του τραγουδιού αυτού το οποίο είναι το «28.000» και περιγράφει μια διαγαλαξιακή αποστολή για την ανεύρεση της αγάπης.


Τα τραγούδια σου είναι αμιγώς ερωτικά όπως δείχνουν ή αυτό είναι το όχημα σου – ή μήπως ο…Δούρειος Ιππος σου; - για να μιλήσεις και για αρκετά ακόμα πράγματα; Όπως και αν έχει, αντλείς την θεματολογία σου από προσωπικές εμπειρίες και βιώματα ή προσπαθείς να αφηγηθείς ιστορίες οι οποίες δεν έχουν υποχρεωτικά να κάνουν με εσένα τον ίδιο;

Τα αμιγώς ερωτικά κομμάτια είναι μόνο δύο από τα δέκα του δίσκου και πάλι δεν περιστρέφονται μόνο γύρω από τον έρωτα που είναι ένα θέμα το οποίο, παρότι το αγαπώ σε όλες τις μορφές της τέχνης, μπορεί να σε οδηγήσει σε παγίδες και κλισέ. Η θεματολογία ποικίλει και μπορεί να προέρχεται από βιωματικές καταστάσεις, όνειρα, μυθοπλασία ή και συνδυασμό όλων αυτών.


Τι θα έλεγες ότι λείπει σήμερα περισσότερο κατά σειρά από εσένα τον ίδιο, την Ελλάδα και εντέλει τον κόσμο;

Πολλά λείπουν από όλους…Ενδεικτικά θα πω ότι από εμένα λείπει η εξωστρέφεια, από την Ελλάδα η αισθητική και από τον κόσμο η συναίσθηση.


Πώς και δεν παίζεις ο ίδιος έστω κιθάρα στον δίσκο, όπως κάνουν οι περισσότεροι άλλοι τραγουδοποιοί; Το σχήμα που σε συνοδεύει είναι η, άτυπη έστω, μπάντα σου ή φτιάχτηκε μόνο για τις ανάγκες του δίσκου;

Επέλεξα να μην παίξω κιθάρα, όπως και στον πρώτο δίσκο, γιατί δεν θεωρώ ότι θα το κάνω το ίδιο καλά με κάποιον που παίζει αρτιότερα από εμένα. Το σχήμα άρχισε να δημιουργείται ουσιαστικά κατά τις ηχογραφήσεις του πρώτου album με τον Νίκο Δημακίδη και τον Αλέκο Σπανίδη και με την κυκλοφορία του πήρε την τελική του μορφή και εντάχθηκαν σ’ αυτό ο Τόλης Δεληγιάννης και η Ανθή Κύρκου και συνεχίζει να είναι το ίδιο μέχρι σήμερα.


Η παραγωγή έγινε από εσένα; Όποιος και αν είναι υπεύθυνος νομίζω ότι κατάβαλλε ιδιαίτερη προσπάθεια να υπάρχει πολύς «χώρος» στον ήχο όπως είναι η διεθνής τάση για μουσική αυτού του είδους τα τελευταία χρόνια, έχω δίκιο;

Όπως είπα και πριν υπήρχαν οι κατευθύνσεις στο μυαλό μου πριν ακόμη γραφτούν τα κομμάτια, για το πώς θα πρέπει να προσεγγισθούν αισθητικά, για το πώς θα πρέπει να δημιουργηθεί μια πολύ συγκεκριμένη ατμόσφαιρα στο σύνολο του ακούσματος. Υπήρξε μια προεργασία, αφού συλλέχθηκε το υλικό, με τον Νίκο Δημακίδη ο οποίος ήταν παρών και στις μίξεις αλλά η αλήθεια είναι ότι όλοι οι συμμετέχοντες έβαλαν τη σφραγίδα τους στο τελικό αποτέλεσμα.


Το ότι γεννήθηκες και ζεις στη Θεσσαλονίκη, η ατμόσφαιρα και ο τρόπος ζωής της που είναι πολύ διαφορετικά από αυτά της Αθήνας, θεωρείς ότι έχουν επηρεάσει τους στίχους ή και την μουσική σου;

Νομίζω ότι γενικότερα ο τόπος που μένεις, οι παραστάσεις και τα βιώματα που έχεις από αυτόν, αναπόφευκτα αποτυπώνονται και στα τραγούδια που γράφεις.


Πώς προέκυψε η γνωριμία σου με τον Χρήστο Αλεξόπουλο και η σχέση σου με την Puzzlemusik;

Κατά την αναζήτηση της εταιρίας που θα κυκλοφορήσει το album έγινε και μια επαφή με τον Χρήστο. Είδα από την πρώτη στιγμή ότι οι απόψεις και η οπτική μας ταυτίζονται σε μεγάλο βαθμό και αποφασίσαμε να προχωρήσουμε μαζί. Η σχέση μου με την Puzzlemusik για τους λόγους αυτούς είναι άψογη μα και λειτουργική.


Και τα σχέδια σου, όχι μόνο τα άμεσα και σε σχέση με τον δίσκο αλλά και τα πιο μακροπρόθεσμα και ευρύτερα; Πώς φαντάζεσαι ας πούμε τον εαυτό σου σε δέκα χρόνια; Ή πώς τον ονειρεύεσαι και θα επιθυμούσες να είναι, αν αυτό είναι διαφορετικό...

Σε σχέση με τον δίσκο ετοιμάζονται οι παρουσιάσεις που θα ανακοινωθούν σύντομα και ένα ακόμη video clip. Δυσκολεύομαι να φανταστώ τον εαυτό μου στο μέλλον γιατί μου είναι πολύ δύσκολο να αυτοπροσδιοριστώ και στο παρόν. Αν καταφέρω να απαντήσω στο ερώτημα «ποιος είμαι εγώ;» που έθεσε ο Αντρέ Μπρετόν ίσως να δώσω και μια απάντηση που να αφορά στο μέλλον!

 

Επιστρέφω στη Γη  https://www.youtube.com/watch?v=1ECHKEEiS1E

Κύτταρο   https://soundcloud.com/puzzlemusik/akis-baroutas-yttaro