Ο Νορβηγός Kim Myhr είναι ένας εν πλήρη δημιουργική ενεργεία μουσικός και συνθέτης που πέρα από τις προσωπικές ηχογραφήσεις έχει συνεργαστεί με πλήθος συναδέλφων του όπως οι Sidsel Endresen, Sebastian Roux, Trondheim Jazz Orchestra και Lasse Marhaug ενώ συμμετέχει εδώ και χρόνια σε σχήματα όπως οι MURAL και οι Cicadia. Όντας μία από τις δεσπόζουσες μορφές στην πειραματική σκηνή της Νορβηγίας μόλις κυκλοφόρησε τον δεύτερο σόλο δίσκο του με τίτλο Bloom. Στην παρουσίασή μας στην Playlist γράφαμε για τον εν λόγω άλμπουμ πως… ο Kim Myhr… χειρίζεται ηλεκτρικές δωδεκάχορδες και εξάχορδες κιθάρες, εξάχορδες ακουστικές, σαντούρι και ηλεκτρονικά, overdubs, ώστε μέσα από οργανωμένο αυτοσχεδιασμό, επηρεασμένο από την ινδική κλασική μουσική, τις φιούζιον μουσικές του Milton Nascimento και την ψυχεδελική φολκ, να παρουσιάσει- με πολύωρη δουλειά στο στούντιο- ένα ολοκληρωμένο και πλήρη ήχων έργο που διατρέχει διάφορες παραδόσεις της σύγχρονης μουσικής έκφρασης. Με αυτά τα δεδομένα μιλήσαμε με τον Myhr για τον δίσκο του αλλά και για την ακμάζουσα Σκανδιναβική σκηνή.


Πείτε μας παρακαλώ για τα αισθητικές διαφορές μεταξύ του  All Your Limbs Singing και  του «Bloom».
ΟΙ δύο δίσκοι έγιναν κατά διαφορετικούς τρόπους. Το All Your Limbs Singing ηχογραφήθηκε ζωντανά στο στούντιο σε δυο ημέρες αφότου είχα παίξει σε συναυλίες αρκετές φορές τα κομμάτια του. Δεν έκανα πολύ μοντάζ κατόπιν. Ότι ακούς είναι λίγο πολύ λάιβ.  Με το Bloom συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ηχογραφούσα και συνέθετα επί έξι εβδομάδες μόνος στο στούντιο- δεν ήθελα η μουσική να αντανακλά ένα συναυλιακό ύφος. Χρησιμοποίησα το στούντιο ως συνθετικό εργαλείο. Ήθελα να έχω μια μεγάλη ταπετσαρία από έγχορδα  μαζί με ηλεκτρονικά για να επεκτείνω περαιτέρω τον ήχο. Σε αντίθεση με το All Your Limbs Singing που παίζω αποκλειστικά με 12χορδη ακουστική κιθάρα, πράγμα που μπορεί να θεωρηθεί αυτοαναφορικό- στο Bloom θέλησα να δημιουργήσω έναν πιο πλούσιο  ήχο. Εστίασα περισσότερο στον ήχο και λιγότερο στο όργανο. Λιγότερο στο «παίξιμο» και περισσότερο στις ηχητικές δομές.   


Πείτε μας για τη συνεργασία σας με την Trondheim Jazz Orchestra και την Jenny Hval σχετικά με το άλμπουμ που  κυκλοφορήσατε  νωρίτερα αυτό το χρόνο.

Αυτός ο δίσκος γράφτηκε μαζί με την Jenny Hval το 2012 για το φεστιβάλ Ultima στο Όσλο, ηχογραφήθηκε το 2014 και τελικά κυκλοφόρησε φέτος. Πήρε πολύ χρόνο στην δημιουργία του. Η συνεργασία μου με την Jenny ήταν εξαιρετική, ανταλλάσσαμε τις ταινίες και γίνανε τραγούδια από τα ενορχηστρωτικά  θραύσματα που είχα σχεδιάσει. Η δομική ιδέα ήταν, πολλά ηχητικά αποσπάσματα θα ενωθούν κάποια στιγμή για να  δομήσουν τα τραγούδια και, γρήγορα, θα  διαλυθούν ξανά, αιωρούμενα σαν σπόρια στον άνεμο. Νομίζω πως εμπνεύστηκα από κάποιον που έγραψε- ύστερα από ένα παλιότερο πρότζεκτ  που είχα με την βοκαλίστρια Sidsel Endresen και την TJO, με τίτλο  Stems and cages- ότι είναι τυπικό για μεγάλες ορχήστρες που αυτοσχεδιάζουν να ακούγονται κάπως «βαριές» γιατί αυτές οι μεταβάσεις πάντοτε παίρνουν χρόνο  μέχρι ο κάθε μουσικός να συντονιστεί με τον άλλο. Θέλησα να έχω ένα ορχηστικό ήχο με το υλικό των αυτοσχεδιαστών το οποίο να είναι ελαφρύ και ευέλικτο για να μπορεί να μετακινείται από τη μία νότα στην άλλη με άνεση. Σχετικά με τις συνθέσεις, τα κομμάτια έχουν, συνήθως, δύο, τρία ή τέσσερα μέρη, όπως τα ποπ τραγούδια, αλλά με αποσπασματικές  και διαφορετικές ιδέες για κάθε τμήμα.

Οι  εμπνεύσεις  σας κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης του Bloom.
Δεν δουλεύω γενικά με συγκεκριμένες εμπνεύσεις, αλλά είχα κάποιες ιδέες εκ των προτέρων για το πώς  ήθελα το Bloom να είναι.  Νομίζω ότι ένα από τα πράγματα που έμαθα από την συνεργασία με την Τζένη ήταν ότι μερικές φορές η πειραματική μουσική μπορεί να ακούγεται λίγο κρύα και τεχνική  (με ιδιαίτερη έμφαση στη οργανικότητα), και ότι όλες αυτές οι τεχνικές  και οι ικανότητες μπορεί να κρύβουν κάτι. Έτσι, εγώ, θέλησα να φανώ ευάλωτος  και να φτιάξω κάτι που να έχει ζεστασιά, κάτι που να το αισθάνομαι πραγματικά. Επίσης ήθελα να κάνω το Bloom πιο «βρώμικο» από το προηγούμενο. Όχι, βεβαίως, να απλοποιήσω τη μουσική, να την κάνω «ακατέργαστη» και «πρωτόγονη», αλλά να την κάνω, ορχηστρικά, πιο πολύπλοκη. Πάντοτε άκουγα πολλά και  διαφορετικά είδη μουσικής και αισθάνομαι πως ο χώρος που καταλαμβάνει το Bloom  δείχνει αυτό ανάγλυφα. Οι ήχοι που  αναπτύχθηκαν στο All Your Limbs Singing έχουν εδώ μεταφερθεί σε ένα μεγαλύτερο σύμπαν, μεγαλύτερο κόσμο όπου η ακρόαση ανοίγει τους ορίζοντες.   

Επειδή to Bloom  είναι  μια στούντιο κατασκευή, όπως έχετε πει, πόσο δύσκολο είναι να το ερμηνεύσετε  ζωντανά;
Πραγματικά, δεν είχα καμιά πρόθεση  να κάνω τη μουσική στο Bloom για συναυλίες καθώς, όπως είπα και παραπάνω, ο ήχος του αντανακλά την διαδικασία του στούντιο. Αλλά σκέφτηκα προσφάτως για το πώς να παίξουμε αυτό το υλικό ζωντανά. Έκανα, πριν λίγο καιρό, ένα ηλεκτρικό σόλο στην Πόλη του Μεξικού και αληθινά το απόλαυσα. Είναι, βεβαίως, διαφορετική μουσική από αυτή του δίσκου.  Νομίζω πως ο επόμενος σόλο δίσκος  μου θα περιλαμβάνει μερικούς μουσικούς και τότε  θα είναι πιο λογικό να ακουσθεί λάιβ. Αλλά σκοπεύω να παίξω και αρκετά ηλεκτρικά σόλο.

Μιλήστε μας για την συμμετοχή σας στα μουσικά σχήματα MURAL  και Circadia
Οι MURAL υφίστανται  εδώ και δέκα χρόνια με  τέσσερα άλμπουμ στο ενεργητικό τους. Πιστεύω πως το γκρουπ χρησίμεψε ως προσωπικός χώρος πειραματισμού για τους τρεις εμπλεκόμενους μουσικούς. Ωρίμασα πολύ παίζοντας μαζί τους. Καθένας μας έχει προσθέσει  διάφορα μουσικά όργανα- με την εμπιστοσύνη που έχουμε μεταξύ μας αφήνουμε χώρο για καινοτομίες. Οι MURAL είναι ένας πολύ  φυσικός οργανισμός όπου η μουσική σχηματίσθηκε ύστερα από πολλά χρόνια συλλογικού παιξίματος. Οι Circadia αποτελούνται από τέσσερεις ανθρώπους που έχουν βρεθεί μαζί σε διάφορους  αστερισμούς κατά την διάρκεια των ετών και νιώθω ενθουσιασμένος που παίξουμε μαζί, ισότιμα, σε ένα ηχητικό πλαίσιο που περιλαμβάνει κιθάρα, μπάσο και ντραμς. Δεν λειτουργούμε με τους παραδοσιακούς ρόλους των οργάνων: οι κιθάρες μπορεί να οδηγούν τη μουσική ρυθμικά ενώ τα κρουστά και το  μπάσο να έχουν έναν πιο δομικό ρόλο.  

Θεωρείτε τον εαυτό σας  ηλεκτρονικό ή, απλώς, ένα μοντέρνο συνθέτη ;
Δυσκολεύομαι να ξεχωρίσω τα βασίλεια της ακουστικής και της ηλεκτρονικής μουσικής στο σώμα της δημιουργίας μου. Ειδικά  όταν κάνω μια στούντιο ηχογράφηση ( ή μια ακουστική συναυλία με PA), αυτά τα όρια θολώνουν στο μυαλό μου.

Τι πιστεύετε για την ακμάζουσα -σε τζαζ, progressive rock, ελεκτρόνικα, σύγχρονη μουσική- Σκανδιναβική σκηνή; Ποια είναι τα αίτια αυτής της μουσικής ανθοφορίας;

Νομίζω πως υπάρχουν πολλοί λόγοι για αυτή την άνθηση της Σκανδιναβικής σκηνής. Ο ένας είναι, ίσως, η έλλειψη ιστορικής παράδοσης σε αυτό το χώρο. Μια ισχυρή μουσική ιστορία μπορεί να είναι βάρος, δυσκολεύει το σπάσιμο με το παρελθόν για να κάνεις κάτι καινούριο.  Έχω την εντύπωση ότι οι περισσότεροι άνθρωποι στην Νορβηγία αισθάνονται αρκετά ελεύθεροι να κάνουν ότι θέλουν. Αυτό δεν οδηγεί κατ’ ανάγκην  στη καλή μουσική αλλά αυτή η ελευθερία δεν πρέπει να υποτιμάται. Στην Νορβηγία υπάρχει η πολυτέλεια της ελευθερίας και των ευκαιριών.  Τούτου λεχθέντος δεν νομίζω ότι η μουσική στην Σκανδιναβία είναι απαραίτητα καλύτερα από ότι σε άλλα μέρη. Αλλά, πιθανώς, υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι που μπορούν να ζήσουν από αυτό που κάνουν και αυτό είναι ένα πλεονέκτημα.   

Τυχόν νέα μελλοντικά σχέδια;
Ναι! Την επόμενη χρονιά σκοπεύω  να ηχογραφήσω μουσική με το Quatuor Bozzini και μάλιστα να κάνουμε μερικές εμφανίσεις με αυτό το σχήμα. Είμαι στην διαδικασία  για έναν καινούριο σόλο δίσκο και θέλω να στήσω ένα λάιβ πρότζεκτ με αυτόν.