Διαβάζω για τη Μαρίζα Ρίζου ακούγοντας τα τραγούδια της, την παρατηρώ στα βίντεο κλιπ της να χαμογελάει κεφάτη και έχω την αίσθηση ότι αυτό το κορίτσι με την χαρούμενη φωνή τραγουδάει παντού, στο ντους, στο αμάξι, στο μετρό, γράφει τραγούδια όταν μαγειρεύει ή ψωνίζει στο σούπερ μάρκετ  και ζει στο μουσικό της σύμπαν όλη μέρα, κάθε μέρα. Όταν της το λέω, γελάει και μου απαντάει:

 

 

Ήταν και είναι ακόμα έτσι η μέρα μου! Η αλήθεια είναι ότι έχω ξεφτιλιστεί πολλές φορές τραγουδώντας στο σούπερ μάρκετ και αλλού, έχω κοντέψει να στραμπουλίξω το πόδι μου προσπαθώντας να ηχογραφήσω μια ιδέα προτού την ξεχάσω και γενικά το χειρότερο μου είναι να μείνω χωρίς φωνή, επειδή κρύωσα για παράδειγμα. Γιατί η μουσική και το τραγούδι, πέρα από ένα επικοινωνιακό μέσο που χρειάζεσαι στο live για να δεθείς με τον κόσμο, είναι και πολύ προσωπικό και για μένα μία καθημερινή έκφραση.

 

 

Η αισιοδοξία που «βγάζεις είναι κι αυτή τρόπος ζωής ή είναι η ασπίδα σου προς τους γύρω;

Είναι η ασπίδα μου στην κατήφεια και τη μιζέρια της ζωής μας. Είναι ξεκάθαρη στάση ζωής! Με ρωτάνε αν είμαι έτσι όλη την ώρα και προφανώς δεν είμαι! Θα έπρεπε να μην ενημερώνομαι και να μην διαβάζω για το τι γίνεται στον κόσμο γύρω μου ή να παραμένω ανεπηρέαστη από θέματα όπως το προσφυγικό ή τα επεισόδια στο Παρίσι, θα έπρεπε να μην είμαι άνθρωπος με κοινωνική υπόσταση. Από την άλλη το να ξυπνάς μες τη μιζέρια με όσα συμβαίνουν γύρω μας είναι μονόδρομος, οπότε εκεί είναι χρήσιμη η αισιοδοξία μου. Ό,τι σκέφτεσαι το ελκύεις πιστεύω, οπότε, όσο σκέφτεσαι αισιόδοξα, υπάρχει ελπίδα να έρθει όντως κάτι θετικό στη ζωή σου.

 

 

Η αρχή του ονείρου της τραγουδίστριας ξεκίνησε με ένα σόλο σε μια χορωδία, όταν ήσουν παιδί;

Ναι, από εκεί μου μπήκε το μικρόβιο του τραγουδιού. Έκανα βέβαια μαθήματα πιάνου, αλλά βαριόμουν αφόρητα να διαβάζω κλασικά κομμάτια. Στην ουσία αυτό που με γοήτευε ήταν να μπορώ να κρατήσω τις μουσικές ιδέες που είχα στο μυαλό μου και να συνοδεύω τη φωνή μου. Ακόμα και σήμερα αυτός είναι ο ρόλος του πιάνου για μένα. Πέρα από αυτό, έκανα πριν από 2-3 χρόνια μαθήματα φωνητικής καθώς και μαθήματα τζαζ αρμονίας, θεωρίας και αυτοσχεδιασμού.

 

 

 

Σπούδασες, δούλεψες σε άλλες δουλειές και ξαφνικά σε γνωρίσαμε. Η καριέρα στο τραγούδι ήταν μια μόνιμη παράλληλη σκέψη;

Λειτουργούσε παράλληλα και πάντα είχε προτεραιότητα. Η μουσική ήταν ανέκαθεν το PlanA, όπως συνηθίζω να λέω, και όλα τα υπόλοιπα ήταν το PlanB για να μην κάνω εκπτώσεις σε όσα ονειρεύομαι. Έτσι οι σπουδές ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, η δουλειά σε διαφημιστική, σε εκδοτικό οίκο ήταν ο τρόπος για να έχω ένα εισόδημα, γιατί ήθελα να συντηρούμαι μόνη μου. Αλλά η μουσική ήταν, είναι και θα είναι προτεραιότητα.

 

 

Πώς έχει αλλάξει η ζωή σου από τότε που ανέβηκες στη σκηνή, έκανες live, έχεις το κοινό σου, έβγαλες δίσκο και κάνεις επιτυχία;

Πρακτικά με κανέναν τρόπο! Γιατί εξακολουθώ να εργάζομαι και να προσπαθώ να εξελίσσομαι κάθε μέρα. Διάβαζα μία συνέντευξη του Αλκίνοου Ιωαννίδη που έλεγε ότι το χειρότερο πράγμα στο επάγγελμά μας είναι ότι δεν ξέρεις αν αυτό που κάνεις έχει κάποιο νόημα. Προσπαθείς συνεχώς, κάνεις νέα πράγματα και μόνο όταν αυτά έρχονται σ’ επαφή με τον κόσμο παίρνουν άλλη υπόσταση, γιατί το εσωστρεφές γίνεται επικοινωνιακό.

 

Υπάρχει κόσμος που τον ενδιαφέρω και αυτό μου δίνει δύναμη για να προσπαθώ ακόμα περισσότερο. Δεν αισθάνομαι πλήρης με αυτές τις εκδηλώσεις, ούτε μου φτάνουν, ίσα ίσα που κάποιες φορές αγχώνομαι κιόλας, γιατί όταν σ’ ακούει πολύ κόσμος, στη δική μου σκέψη και αίσθηση, αυξάνονται και οι απαιτήσεις από σένα.

 

 

Οπότε πως προχωράς όταν οι απαιτήσεις ανεβαίνουν;

Ψάχνομαι περισσότερο και θέλω να κάνω την προσωπική μου επανάσταση στον ίδιο μου τον εαυτό, το οποίο έχει κάποιο ρίσκο, αλλά δεν νομίζω ότι διαφορετικά έχει ενδιαφέρον αυτό το ταξίδι. Προτιμώ να προσπαθήσω και να αποτύχω, παρά μετά από χρόνια να λένε για μένα ότι η Ρίζου δεν δοκίμαζε, ήταν ένα σιγουράκι και επαναλάμβανε τον εαυτό της για χρόνια και με επιτυχία, αλλά ήταν επαναλαμβανόμενη. Γι’ αυτό και είμαι ήδη από το δεύτερο δίσκο σε μια διαδικασία αναζήτησης.

 

 

Ουσιαστικά αφήνεις το ύφος και το στυλ του πρώτου δίσκου και ψάχνεις ήδη μια άλλη ταυτότητα;

Ναι ήδη. Το Είναι μικρή η ζωή που είναι το promo single του δεύτερου δίσκου, μουσικά δεν έχει σχέση με τα τραγούδια του πρώτου δίσκου. Το swing στοιχείο έκανε τον κύκλο του, μου αρέσει πολύ και το αγαπώ μεν, αλλά βαρέθηκα. Από τη στιγμή που το βαρέθηκα εγώ, δεν θα μπορέσω να το υπερασπίζομαι σωστά.  Στα live μου όταν είμαι πάνω στη σκηνή, βρίσκομαι, όπως μου λένε κάποιοι φίλοι μου για πλάκα, σε διονυσιακή έκσταση. Νομίζω ότι αυτό είναι που αρέσει στους ανθρώπους που με τιμούν με την παρουσία τους. Εάν λοιπόν δεν είμαι σε διονυσιακή έκσταση και δεν ενθουσιάζομαι με αυτό που κάνω, είναι σίγουρο ότι δεν θα αρέσω σε κανέναν.

 

 

Ποια από τις συναυλίες που έχεις κάνει θεωρείς σταθμό;

Ευχαριστήθηκα πάρα πολύ το River Party στο Νεστόριο το καλοκαίρι που μας πέρασε. Ήταν μια φοβερή εμπειρία, επειδή ο κόσμος ζούσε σ’ ένα παράλληλο σύμπαν χωρίς προβλήματα, ήταν ανέμελος και είχα καιρό να το νιώσω αυτό. Όπως και ο κήπος του Μεγάρου ήταν μια φανταστική συναυλία, επειδή έχει μια πολύ ωραία αύρα και φεστιβαλική ατμόσφαιρα ο χώρος, ενώ ο κόσμος είχε μπει πολύ μέσα στα τραγούδια.

 

 

Έχει τύχει να βγεις στη σκηνή χωρίς άγχος;

ΠΟΤΕ! Τα χειρότερα λεπτά της ζωής μου είναι αυτά τα δύο τρία λεπτά πριν βγω στη σκηνή. Πραγματικά εγώ δεν τα βιώνω καθόλου ευχάριστα. Ωστόσο από τη στιγμή που ξεκινάει η πρώτη νότα, όλο το άγχος εξαφανίζεται και ως δια μαγείας η σκηνή και ο εκάστοτε χώρος που παίζω γίνεται το σπίτι μου. Αυτό συμβαίνει από τότε που ήμουν μικρή και είμαι ευτυχισμένη που το βιώνω ακόμα.

 

 

Πως αισθάνεσαι που σε εμπιστεύτηκαν στο νέο PassPort Κεραμεικός να κάνεις ποδαρικό (28/11);

Ελπίζω να είμαι γουρλού και να πάνε όλα πολύ ωραία (γελάει). Τους εκτιμώ πολύ τους ανθρώπους που έχουν τον χώρο και που μου δίνουν αυτή την ευκαιρία. Και επειδή ο αγαπημένος του Γιώργου Χουρδάκη είναι ο Φοίβος Δεληβοριάς, επίτηδες το πρώτο κομμάτι που κάναμε πρόβα και που ακούστηκε πρώτο στον καινούργιο χώρο ήταν η Μπόσα Νόβα του Ησαϊα του Φοίβου, στη δική μου βέβαια εκδοχή.

 

 

Τι άλλο έπεται για σένα;

Έρχονται πολύ ωραία πράγματα και ελπίζω το σώμα μου να αντέξει!! Στις 8 Δεκεμβρίου κάνω κι άλλο ποδαρικό! Παίζω με την BigBand του Δήμου Αθηναίων για την έναρξη των εορταστικών εκδηλώσεων, με μια συναυλία με χριστουγεννιάτικα και δικά μου τραγούδια στο Σύνταγμα. Στις 24 και 26 του Δεκέμβρη στο Gazarte θα κάνουμε ένα live με τον εκπληκτικό Δημήτρη Καλαντζή στο χριστουγεννιάτικό του project και με μεγάλη μου τιμή συμμετέχω σ’ αυτό, αλλά και στο δίσκο του που ετοιμάζει με παλιά ελληνικά γνωστά τραγούδια σε υπέροχες ενορχηστρώσεις. Επίσης  αυτό τον καιρό γράφω τον δικό μου δεύτερο δίσκο που θα βγει τον Μάρτιο του 2016 από την feelgood, ενώ λίγο πριν, τον Ιανουάριο θα βγει το δεύτερο single του δίσκου. Τέλος γράφω τη μουσική για το θεατρικό Festen του Βίντερμπεργκ, ένα πολύ ενδιαφέρον έργο που θα ανέβει από τον Ιανουάριο στο Baumstrasse.

 

 

Πως αισθάνεσαι που έχεις γνωρίσει όλους τους καλλιτέχνες της γενιάς σου και φαίνεται να είστε όλοι πολύ αγαπημένοι και δημιουργικοί και γενναιόδωροι μεταξύ σας;

Χαίρομαι πολύ που υπάρχει αυτή η αλληλοϋποστήριξη και που όλοι μας πια βλέπουμε το τραγούδι και τη μουσική πολύ πιο ουσιαστικά, χωρίς μιζέριες και ανταγωνισμούς. Με συγκινεί αυτό. Με συγκινεί πραγματικά να τραγουδάμε μαζί με τον Πάνο Μουζουράκη, όπως με συγκινεί ότι για τα live μου αυτά στο PassPort έχω μία ομάδα νέων και ταλαντούχων ανθρώπων που πραγματικά αγαπούν αυτό που κάνουν. Μου αρέσει που γίνονται πράγματα με ωραία κριτήρια, μουσικά και καλλιτεχνικά. Και υπάρχει μεράκι και ουσία και δουλειά.

 

 

Με ποιον μουσικό/καλλιτέχνη που θαυμάζεις θα ήθελες να περάσεις χρόνο μαζί του;

Ευτυχώς τους 2 ανθρώπους που έχω πολύ ψηλά μέσα μου τους έχω γνωρίσει κι έχουμε μιλήσει και φάει μαζί!  Και αυτό μου χει δώσει τρομερή χαρά! Ο ένας είναι ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο άλλος είναι ο Φοίβος Δεληβοριάς. Θα μου άρεσε πολύ όμως να μιλήσω και με την Τάνια Τσανακλίδου και τον Γιάννη Αγγελάκα. Είναι άνθρωποι που έχουν ένα σύνολο που θαυμάζω. Δεν μου λέει τίποτα να είναι κάποιος μόνο καταπληκτικός μουσικός, μου αρέσει η ευγένεια και το ήθος στην ολότητά της.   

 

 

Τι επιθυμείς για το μέλλον, τι θα ήθελες να σου συμβεί;

Θα ήθελα να συνεχίσω να έχω το μυαλό μου μέσα στο κεφάλι μου και αν ποτέ αλλάξει κάτι, θα ήθελα οι δικοί μου άνθρωποι να μου δώσουν μία σφαλιάρα να συνέλθω! Θέλω επίσης να συνεχίσω να παίρνω ευτυχία από αυτό που κάνω και να μην επαναπαυθώ ποτέ καλλιτεχνικά.