Οι Membranes και ο χαρισματικός τους ηγέτης John Robb ξεκίνησαν από το Μπλάκπουλ για να βρεθούν στην πρωτοπορία του Αγγλικού ποστ –πανκ των 80’s και να υποστηριχθούν θερμά από τον θρυλικό ραδιοφωνικό παραγωγό John Peel. Ήταν ο τραχύς ήχος τους, ο ανελέητος ρυθμός και τα αντισυστημικά στιχάκια του Robb που επηρέασαν έντονα μια σειρά από γνωστές μπάντες όπως οι Mercury Rev, οι My Bloody Valentine - οι Big Black ακόμη και οι Sonic Youth. Το σχήμα έπαψε να υπάρχει στα τέλη του ‘80 με τον John Robb να μετέχει σε άλλα γκρουπ και να εξελίσσεται σε δεινό μουσικό δημοσιογράφο και συγγραφέα. Είναι τελικά οι My Bloody Valentine - το 2009- σαν επιμελητές του ΑΤΡ Φεστιβάλ, που τους κάλεσαν να ενωθούν ξανά για να παίξουν. Έκτοτε οι Membranes πήραν μπροστά με αποτέλεσμα το φετινό, εξαιρετικό Dark Matter/Dark Energy. Με αφορμή αυτό το άλμπουμ μιλήσαμε με τον παλιόφιλο Robb.

 

 

Μίλησε μας αν θες για την επιστροφή σου στο ΑΤΡ Φεστιβάλ που επιμελήθηκαν οι My Bloody Valentine.

Θυμάμαι με μεγάλη αγάπη να γυρίζουμε την Ελλάδα εκείνα τα χρόνια και μου αρέσουν πολύ τα ρεμπέτικα που εσύ με εισήγαγες μαζί με Ιρανικές και μουσικές της Μέσης Ανατολής. Τώρα σχετικά με την ερώτησή σου, η πρόσκληση ήρθε από το πουθενά. Δεν υπήρχε κανένα σχέδιο οι Μembranes να παίξουν ξανά. Η ζωή μου είναι γεμάτη με μπάντες και με το να λειτουργώ το μουσικό και καλλιτεχνικό site μου, το louderthanwar.com. Οι My Bloody Valentine υποστήριζαν τους Membranes όταν ξεκίνησαν κι έμειναν στο σπίτι μου στο Μάντσεστερ μερικές φορές. Διαδραματίστηκαν κάποιες παράξενες και υπέροχες σκηνές σ’ εκείνο το σπίτι μετά από τις συναυλίες που παίζαμε μ’ αυτούς και που όλοι τις θυμόμασταν με αγάπη.

Δάνεισα επίσης στον Kevin Shields πετάλια και reverb μου, που έλεγε πάντα πως τον βοήθησαν πολύ να δημιουργήσει αυτό το θαυμάσιο ήχο της κιθάρας του. Εκείνη την εποχή οι Membranes έχαιραν μεγάλης εκτίμησης στην αγγλική αντεργκράουντ. Είχαμε εμφανιστεί στη σκηνή στην αρχή της δεκαετίας του ’80 με ένα θορυβώδη ήχο προπομπό της Αμερικάνικης σκηνής των Big Black, Sonic Youth και άλλων παρεμφερών συγκροτημάτων.


Δεν περιμέναμε πως θα συνέβαινε οτιδήποτε, αλλά πάρα πολλοί άνθρωποι ήρθαν να μας δουν να παίζουμε και υπήρξε μεγάλη ανταπόκριση.

 

Αρχικά σχεδιάζαμε να παίξουμε μόνο το κανονικό σόου, αφότου όμως συναντήσαμε τους επιστήμονες του προγράμματος CERN μπήκα στα αίματα να κάνουμε ένα νέο άλμπουμ – ένα διπλό άλμπουμ- βασισμένο στο σύμπαν και στο διάστημα.

Η ιδέα του διαστήματος μας συνεπήρε. Εξάλλου όλη η ιδέα με τους Membranes ήταν να προχωρούμε μπροστά και να δημιουργούμε νέους ήχους και ιδέες και να μην παγιδευόμαστε στο παρελθόν. Ήταν μια ανακούφιση να παίζουμε ζωντανά πράγματα φτιαγμένα από εντελώς νέο υλικό και μόλις αρχίσαμε να ηχογραφούμε τη μουσική οι ιδέες άρχισαν να αναβλύζουν.

 

Μίλησε μας, επίσης, για τις αντιδράσεις σχετικά με το δίσκο σας Dark Matter/ Dark Energy από μεριάς του κοινού και των μουσικών δημοσιογράφων.

Δεν φανταζόμασταν ότι θα υπήρχε αυτή η ανταπόκριση. Το άλμπουμ φτιάχτηκε στην απομόνωση, αποκλειστικά από μας, με εμένα στην παραγωγή, χωρίς να ενδιαφερόμαστε για το τι ήταν στη μόδα. Ήταν σαν να κάνεις ένα πίνακα για το σπίτι σου για να τον θαυμάζεις μόνος σου. Ήθελα να κάνω ένα άλμπουμ που θα άρεσε σε μένα και να ενσωματώσω σ’ αυτό όλες αυτές τις πρωτόγνωρες ιδέες. Στη διάρκεια της ηχογράφησης του άλμπουμ πέθανε ο πατέρας μου κι αυτό μπλέχτηκε με την ιδέα του άλμπουμ, που έγινε για τη ζωή και το θάνατο και το σύμπαν. Το σκοτάδι που υπήρχε ήδη εκεί τονίστηκε, κι αυτό είναι τέλειο για ένα άλμπουμ της βόρειας Αγγλίας –αυτή η παράδοση σκοτεινής μουσικής που σε συνεπαίρνει από τους Joy Division και μετά.

 

Ήταν αυτή η συζήτηση με τον υπεύθυνο του Higgs Boson πρότζεκτ τόσο σημαντική ώστε να σε εμπνεύσει να γράψεις ένα άλμπουμ για το άπειρο διάστημα, το διαστελλόμενο σύμπαν και την μαύρη ύλη;

Ήταν η κρίσιμη στιγμή. Μιλούσα στο σε ένα φόρουμ για το για το πανκ ροκ και το DIY κι εκείνος μιλούσε για την φυσική των σωματιδίων. Συναντηθήκαμε για φαγητό μετά και είχε ενθουσιαστεί από την ομιλία μου για το πανκ αλλά είχα εμπνευστεί περισσότερο από τη διάλεξή του για το σύμπαν και πήρα απ' αυτόν όλες τις πληροφορίες για αυτό –πράγματα που το κοινό δεν τα ξέρει ακόμα. Κρατήσαμε επαφή και μάλιστα εμφανίζεται σε ένα κομμάτι του άλμπουμ, το ‘The Multiverse Suite’ όπου μιλάει για το σύμπαν και για όλες τις σύγχρονες πρωτοποριακές θεωρίες . Μιλήσαμε για τη σκοτεινή ύλη και τη σκοτεινή ενέργεια και την ιδέα πως κανείς δεν ήξερε τίποτα για όλα αυτά 20 χρόνια πριν. Το μυστήριο του σύμπαντος και η ιδέα του σκοταδιού αποτέλεσαν την έμπνευση για το άλμπουμ.
Μετά τη συζήτηση σκέφτηκα ότι θα ήταν ωραίο να κάνουμε μια συναυλία που θα περιλάμβανε επιστημονική συζήτηση και στο τέλος θα έπαιζαν οι Membranes, πράγμα που κάναμε στο Μάντσεστερ και το ονομάσαμε The Universe Explained. 

 

Ποιά από τα παλιά μελή βρίσκεται μαζί σου τώρα;

Είμαστε μόνο εγώ και ο Nick Brown – που έπαιζε συχνά; με τους Membranes από τις πρώτες μέρες στο Blackpool. Οι υπόλοιποι δεν παίζουν πια. Χρειαζόμουν ανθρώπους που θα μπορούσαν πραγματικά να ανταποκριθούν μουσικά στις νέες ιδέες. Τον παλιό καιρό είχαμε τις ιδέες αλλά δεν μπορούσαμε πάντα να τις κάνουμε να δουλέψουν, αλλά τώρα μπορούμε!

Ήταν το Dark Matter/ Dark Energy εκτός των άλλων κάτι σαν σάουντρακ για τον βόμβο του Σύμπαντος;

Ναι… Με είχε γοητεύσει η ιδέα για το Βόμβο του Σύμπαντος – η ιδέα ότι το σύμπαν έχει ένα μουσικό φθόγγο –τη Σι ελάσσονα – μου άρεσε η ιδέα ότι ο διαλογισμός κι ίσως ακόμα και η μουσική η ίδια είναι μια προσπάθεια να συντονιστούμε με το σύμπαν. Μου άρεσε επίσης η ιδέα ότι το αιώνιο σύμπαν είναι το μέρος που πηγαίνουμε όταν πεθαίνουμε και ότι το υλικό μας σώμα επιστρέφει στον χωρίς τέλος βόμβο του σύμπαντος. 

 

Στις αρχές του ’90 όταν έφυγε ο πατέρας ένιωσα την ανάγκη να διαβάσω και να ψάξω για την ανθρώπινη θνητότητα σε αντίθεση με την αιωνιότητα του Σύμπαντος.

Ναι, πολλά από τα κομμάτια συμπλέκονταν με αυτές τις ιδέες. Ο θάνατος των γονιών μας είναι ένα τράνταγμα που μας πετά στην πραγματικότητα. Μια αφύπνιση για τη δική μας θνητότητα. Δεν υπάρχει πεζή καθημερινόητα. Είμαστε εδώ όσο κρατά το κλείσιμο ενός ματιού. Το μυστήριο είναι η ζωή η ίδια και επίσης ο θάνατος, αλλά κατά παράξενο τρόπο είναι ανακουφιστικό να πεθαίνεις στο τέλος. Κάνει όλους μας τους αγώνες να αποκτούν νόημα και δίνει σε όλα προοπτική. Ακόμα και το ίδιο το σύμπαν πεθαίνει –θα επεκταθεί ως τη λήθη, και σύμφωνα με το CERN…σε ατελείωτα φωτόνια που αιωρούνται και λάμπουν για πάντα –αυτή είναι η ιδέα του θανάτου όλων των πραγμάτων.

 

 

Όσον αφορά το Dark Matter/ Dark Energy με ευχάριστη έκπληξη ακούμε ιδιαίτερους ήχους. Πέρα από το ποστ- πανκ και τις κιθάρες που κονταροχτυπιούνται υπάρχει μια ολόκληρη γκάμα από στιλ- ψυχεδέλεια, dub, ισοκράτες ( drone), krautrock- με αρκετό αυτοσχεδιασμό. Συν το πελώριο μπάσο σου.

Ναι! Το πέτυχες! Ο εκλεκτικισμός είναι το κλειδί για όλες τις σπουδαίες μουσικές. Ένα από τα κομμάτια, το Magic Eye, έχει επιρροές από ρεμπέτικο και παρόμοιες φολκ μουσικές που εσύ μου αποκάλυψες πριν χρόνια. Το Magic Eye έχει στοιχεία από την gnawa μουσική παρ ‘όλο που εμείς την ενσωματώσαμε ώστε να ακούγεται σαν δική μας. Πάντα μου άρεσε η ψυχεδελική μουσική αλλά υπό μία μοντέρνα έννοια. Το ίδιο και το ska και το ποστ- πανκ και λόγω του τελευταίου καταλάβαμε πως μπορείς να βάλεις την περιπέτεια και την ενέργεια του πανκ σε οποιοδήποτε είδος μουσικής. Μας δίνει δύναμη το πανκ αλλά δεν περιοριζόμαστε σε αυτό. Επίσης, το μπάσο ήταν το βασικό όργανο της γενιάς του πανκ- ήταν η μοναδική εποχή που οι κιθάρες δεν κυριάρχησαν στην ροκ κουλτούρα- το μπάσο μπορεί να οδηγεί το κομμάτι αλλά ταυτόχρονα να κρατά το ρυθμό. Ήθελα οι κιθάρες να παίζουν σαν κρουστά ή σαν ισοκράτες παράλληλα με το μπάσο χωρίς να έχουν κεντρικό ρόλο. Είναι το κλειδί σε αυτό το στιλ μουσικής. Όπως ήταν για τους πρώιμους Stranglers, τους Joy Division, Neubauten, Bauhaus- και όλες αυτές τις μπάντες που έχουν γράψει σπουδαίες μουσικές, μπάντες που είναι όντως σύγχρονές μας.

 

Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που οι Membranes εμφανίσθηκαν στην Βρετανική σκηνή με το εξεγερσιακό τους πανκ ροκ. Τι σκέφτεσαι γι εκείνη την «ένδοξη» εποχή;

Βεβαίως ήταν μεγάλη εποχή. Άλλο ένα ενδιαφέρον πράγμα που μου συνέβη στην Ελλάδα και έκανε όλη την εν λόγω υπόθεση να αποκτήσει νόημα. Ήμουν σε μια αγορά στην Θεσσαλονίκη στα τέλη του ’80 και κοίταζα σε ένα μαγαζί φόλκ μουσικές. Αγόρασα εξαιρετικές κασέτες από τη Ρουμανία, μερικά ρεμπέτικα, Τούρκικες μουσικές και ύστερα πρόσεξα ένα τμήμα για την Βρετανική φολκ που είχε κυρίως πανκ ροκ. Κατάλαβα, τότε, πως το πανκ ροκ ήταν η δική μας ηλεκτρική φολκ μουσική και συνειδητοποίησα πως όλες οι φολκ μουσικές συνδέονται μεταξύ τους. Λέγοντας αυτό ενθουσιάστηκα με χορωδίες και ορχήστρες της λεγόμενης κλασικής μουσικής- κατά κάποιον τρόπο η αντίθετη φόρμα της φολκ αλλά και αυτή το ίδιο Ευρωπαϊκή. Και η ιδέα ότι μπορείς να συνδυάσεις την δύναμη του χέβι μπάσου και τους φαρμακερούς ρυθμούς του ντράμερ μου Rob Haynes όπως και τους χτύπους των μεταλλικών κρουστών ώστε να συγκρουστούν δημιουργικά με χορωδίες και ορχήστρες, πιστεύω πως μπορεί να είναι το μέλλον της μουσικής των Membranes.

 

Πέρα από τους Membranes, έτρεχες τους Sesnsuarround και φυσικά τους Goldblade.

Οι Sesnsuarround ήταν για μία φορά και οι Goldblade για είκοσι χρόνια μια σκληρά εργαζόμενη με δεκάδες περιοδείες- μπάντα που υπάρχει ακόμη.

 

Πως αισθάνεσαι ύστερα από την εξαιρετική επιστροφή των Membranes μιας και το Dark Matter/ Dark Energy θεωρείται ένα από τα πιο ενδιαφέροντα άλμπουμ για το 2015;

Ήταν ένα σοκ πολύ ευχάριστο. Το indie μείνστριμ είχε γίνει πολύ στατικό και συντηρητικό και δεν υπήρχε πολύς χώρος για διπλά άλμπουμ με θέμα το Σύμπαν. ‘Ετσι νομίζαμε αλλά από όλο τον κόσμο οι κριτικές ήταν φοβερές με πολλούς ανθρώπους να τοποθετούν το άλμπουμ στα καλύτερα του 2015. Αυτό βεβαίως σημαίνει πως μπορούμε να κάνουμε τουρνέ παντού. Στις ΗΠΑ τώρα το φθινόπωρο και σε φεστιβάλ σε όλη την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης τον επόμενο Γενάρη/ Φλεβάρη.