Τριάντα χρόνια «Αθηναίος» και είκοσι από την πρώτη δισκογραφική του δουλειά, ο Νίκος Ανδρουλάκης, από τους επιφανείς εκπροσώπους της «λεβεντογέννας» εκτός των «συνόρων» της, παρουσιάζει αυτόν τον μήνα, κάθε Πέμπτη, στη μουσική σκηνή Ρυθμός Stage, ένα τετραμερές αφιέρωμα επάνω στα είδη της μουσικής που αγάπησε και που διακονεί όλα αυτά τα χρόνια στον κόσμο με συνέπεια και χωρίς το άγχος του πρωταθλητισμού.

 

 

Κρήτη, Σμύρνη, μελοποιημένη ποίηση, λαϊκό τραγούδι: Σχεδιάζοντας το πρόγραμμα των παραστάσεων εντόπισες να υπάρχουν βαθύτεροι κοινοί κώδικες;

Πριν από περίπου δυο χρόνια μπήκε στο μυαλό μου η ιδέα το να κάνω αυτό το μουσικό ταξίδι. Αφορμή ήταν ο δίσκος που είχα κάνει το 2007, «Λαλήματα Ονείρου», που έσμιξα την Κρήτη με τη Σμύρνη. Μετά η σκέψη μου πήγε στην μελοποιημένη ποίηση και φυσικά στο λαϊκό μας τραγούδι που τόσο πολύ έχει μπει μέσα στην ψυχή και στη καρδιά μας. Αυτούς τους μουσικούς δρόμους τους έχω διαβεί είτε μέσα από τις συνεργασίες μου όλα αυτά τα χρόνια με τους δημιουργούς είτε μέσα από τους μουσικούς χώρους που τραγουδώ, αλλά κυρίως από τον τόπο που μεγάλωσα. Κοινός κώδικας όλων αυτών είναι η μουσική και η γλώσσα, δυο κορυφαίες στιγμές της παράδοσης και του πολιτισμού μας.

 

Πως βλέπεις όλο το κλίμα της διασκευής των λαϊκών τραγουδιών σε ηλεκτρονικούς, swing κ.τ.λ. ρυθμούς; Αλλοιώνει τον μουσικό πυρήνα ή ανανεώνει το ακροατήριο οπότε λειτουργεί θετικά;

Επανεκτελέσεις τραγουδιών που έχουν γραφτεί πριν από πολλά χρόνια, πρέπει να γίνονται για να μαθαίνουν οι νεώτεροι και να ξαναθυμούνται οι παλαιότεροι. Όμως χρειάζεται σοβαρή ματιά, για να μην παραποιείται το πρωτότυπο. Οι μεγάλοι δημιουργοί μας άφησαν χρυσή παρακαταθήκη και η δικιά μας υποχρέωση είναι και να τα σεβόμαστε, αλλά και να τα διαδώσουμε. Τώρα όλο αυτό με τις επανεκτελέσεις θέλει και λίγο προσοχή, ώστε να μην μείνουν οι νέοι μουσικοί και τραγουδιστές στα παλιά τραγούδια και δεν δημιουργούν οι ίδιοι. Η έλλειψη δημιουργίας είναι ότι χειρότερο. Να μην πορεύονται μόνο με την σιγουριά ενός σπουδαίου παλιού τραγουδιού και ξεχνούν να δουλεύουν και να δίνουν στο κόσμο δικές τους δημιουργίες. Μπορεί να μην έχει σίγουρη επιτυχία το καινούργιο, αλλά μ΄ αυτό αποκτάς τη δική σου ταυτότητα και δεν είσαι τραγουδιστής που τραγουδάς μόνο τραγούδια των άλλων.


Ποια είναι η δυναμική της παραδοσιακής μουσικής στην επαρχία; Υπάρχει ουσιαστική μουσική εξέλιξη;

Με πολλή χαρά βλέπω την επιθυμία των νέων παιδιών να μάθουν την παραδοσιακή μας μουσική και τα τραγούδια. Οι σχολές εκμάθησης παραδοσιακών οργάνων σε όλη την Ελλάδα είναι γεμάτες από μικρά παιδιά, που μαθαίνουν τη λύρα, το λαούτο, το κλαρίνο, το βιολί, το σαντούρι, το κανονάκι, το νταούλι κ.α. Σ΄ αυτά τα παιδιά θα αναζητήσουμε αύριο την συνέχεια του μουσικού μας πολιτισμού. Επίσης στα μουσικά σχολεία της χώρας, γίνεται σημαντική δουλειά.

Τώρα στην Κρήτη συμβαίνει με το παραπάνω γιατί τα παιδιά μεγαλώνουν με πολύ μουσική, χορό, γλέντι και μαντινάδες. Σχεδόν σε καθημερινή βάση. Είναι τρόπος ζωής η διασκέδαση.

 

Γνωρίζεις νέους μουσικούς συνεχιστές της κρητικής μουσικής;

Νέοι μουσικοί και συνεχιστές υπάρχουν αρκετοί, που ακολουθούν τα βήματα των πρωτομαστόρων, κάνουν όμως δικά τους πράγματα και μας έχουν χαρίσει ωραίους δίσκους, με ξεχωριστές μουσικές και μαντινάδες.

 

Εφέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από την άνοδο σου στην Αθήνα και 20 χρόνια από τον πρώτο σου δίσκο «Ένα φεγγάρι δρόμος». Κατ΄ αρχάς τι σε οδήγησε να αφήσεις την Κρήτη για την πρωτεύουσα; Αν ήσουν τώρα σε κείνη την ηλικία, θα επιχειρούσες κάτι ανάλογο;

Πέρασαν κιόλας τριάντα χρόνια που βρίσκομαι στην Αθήνα, μια ζωή που λένε...Επειδή όλα αυτά τα χρόνια, κάνω αυτό που ήθελα φεύγοντας από τη Κρήτη, το χαίρομαι και το ευχαριστιέμαι. Πέτυχα αρκετά από αυτά που είχα στο νου μου, έκανα ωραίες συνεργασίες, τραγούδησα ωραία τραγούδια, στη δισκογραφία στις συναυλίες αλλά και σε ωραία μουσικά στέκια και συνεχίζω με την ίδια δύναμη. Μετά το «Ένα φεγγάρι δρόμος», ακολούθησαν άλλοι πέντε δίσκοι (Μυθικά καράβια, Τα Τιμαλφή, Ένα κομμάτι ουρανό, Λαλήματα Ονείρου, Στης μνήμης το κλαδί) και αρκετές δισκογραφικές συμμετοχές. Τώρα αν στη Κρήτη σήμερα επικρατούσε ότι στη δεκαετία του ΄80 (ελάχιστοι μουσικοί χώροι, καμία δισκογραφική, ελάχιστα μέσα ενημέρωσης) και πάλι θα έφευγα. Ευτυχώς σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει, έχει μπει πολύ νερό στο αυλάκι του πολιτισμού, όποτε θα έμενα.


Η ολιγάριθμη αναλογικά με τα χρόνια και τις δεκάδες ζωντανές εμφανίσεις σου δισκογραφική σου παρουσία (έξι δίσκοι) πού οφείλεται;

Δεν είμαι της άποψης κάθε έξι μήνες, να κάνω δισκογραφική δουλειά. Κατ΄ αρχήν πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχει μια απόσταση από την μια έκδοση στην άλλη, γιατί αν το έργο σου το ξανακοιτάξεις μετά από κάποιο χρονικό διάστημα αφ΄ ότου κυκλοφόρησε, βγάζεις συμπεράσματα που σε βοηθούν να πας παρακάτω με περισυλλογή, καλύτερες ιδέες αλλά και περισσότερη δημιουργική φαντασία. Η προετοιμασία και η ηχογράφηση ενός δίσκου δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Θέλει πολύ χρόνο να βρεις τα τραγούδια, τους δημιουργούς που σου ταιριάζουν, τους μουσικούς κ. α. Η έκδοση ενός δίσκου σε ακολουθεί σε όλη σου τη ζωή και γι΄ αυτό θέλω να βγαίνει, όταν όλα ετοιμαστούν με τον καλύτερο τρόπο. Τώρα να βγάζω ένα δίσκο, κάθε λίγο και λιγάκι δεν μου λέει απολύτως τίποτα.

 

Θα ήθελα από μια σύντομη ανάμνηση σου για ορισμένα πρόσωπα τα οποία σημάδεψαν την πορεία σου: Γιάννης Μαρκόπουλος, Χριστόδουλος Χάλαρης, Γιώργος Σταυριανός, Λίνος Κόκοτος, Ηλίας Κατσούλης.

Είναι οι δημιουργοί που μου εμπιστεύτηκαν τα τραγούδια τους στο ξεκίνημα, γιατί μετά ακολούθησαν και άλλοι, υπέροχοι. Είναι πολύ σημαντικό στην αρχή να συναντάς και στη συνέχεια να συνεργάζεσαι με σπουδαίους δημιουργούς. Βγαίνεις πιο δυνατός, νιώθεις ότι πατάς γερά και πάνω απ΄ όλα μαθαίνεις τα μυστικά της τέχνης του τραγουδιού. Είναι μεγάλο πράγμα να ζεις από κοντά τις στιγμές όπου ένας συνθέτης δημιουργεί, ενορχηστρώνει, οργανώνει τις πρόβες με τους μουσικούς του και τους τραγουδιστές του, όπως επίσης όταν ένας στιχουργός, σου εμπιστεύεται και σου διαβάζει το στίχο που έγραψε το προηγούμενο βράδυ, όπως έκανε ο Ηλίας Κατσούλης, και να του πεις τη γνώμη σου. Οι εικόνες αυτές, είναι και θα παραμείνουν στο μυαλό μου, για να φωτίζουν την μουσική μου διαδρομή, για καλύτερη έκφραση και δημιουργία.

 

 Υπάρχουν ανακοινώσιμα μελλοντικά σχέδια;

Έχουν περάσει σχεδόν πέντε χρόνια από την κυκλοφορία του δίσκου «Στης μνήμης το κλαδί» από τις εκδόσεις «ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ» (Ιανουάριος 2011), όποτε είναι καιρός για τον επόμενο. Προς το παρόν συνεχίζω τις βραδιές στη μουσική σκηνή «ΡΥΘΜΟΣ» στην Ηλιούπολη, ακόμα δυο (19 και 26 Νοεμβρίου) και εκεί συναντώ τους φίλους που αναζητούν και αγαπούν τα καλά τραγούδια.

 

Σε «αλλοίωσε» καθόλου το «κλίμα» της Αθήνας ή η κρητική σου ρίζα είναι ανέγγιχτη...;
Έχουν τόση δύναμη και αλήθεια αυτά που κουβαλώ, φίλε Σπύρο, από την ανατροφή και την καταγωγή μου, που είναι αδύνατο να αλλοιωθούν στο κλίμα της Αθήνας. 

 

Πάντα με αγάπη να σμίγουν οι ώρες μας...