Καθόλου τυχαίο πως το τελευταίο άλμπουμ των Γερμανών Kammerflimmer Kollektief τιτλοφορείται Désarroi, ήτοι αποπροσανατολισμός, καθώς πολλά και διάφορα μουσικά υλικά- ψυχεδέλεια, αφηρημένες φόρμες, dub, ελεύθερος αυτοσχεδιασμός. krautrock, ελεκτρόνικα, ποπ μελώδιες, Delta Blues- ανακατεύονται κατά το δοκούν ενώ η ροή της μουσικής κόβεται απότομα, πολλές φορές, από θορύβους και διάφορα εφέ. Για όλα αυτά αλλά και για τις φιλοσοφικές θέσεις του γκρουπ μιλάμε με τον Thomas Webber, την ψυχή και, μάλλον, το μόνο σταθερό μέλος των Kollektief.

Μιλήστε μας, λοιπόν, για την φιλοσοφία της μουσικής σας .

Κάποια πράγματα τα γνωρίζουμε, κάποια όχι! Τα πράγματα που μπορούμε να κατανοήσουμε είναι ιερά! Την αιωνιότητα μπορείς να τη νιώσεις μόνο αυτή τη σημερινή βραδιά. Όπως διακήρυξε ο Frederic Rzewski το 1968: «Είμαστε όλοι μουσικοί! Είμαστε όλοι θεοί! Η μουσική είναι μια δημιουργική διαδικασία στην οποία μπορούμε να συμμετέχουμε όλοι, και όσο πιο κοντά μπορούμε να έρθουμε ο ένας στον άλλο μέσα από αυτή τη διαδικασία, εγκαταλείποντας εσωτεριστικές κατηγορίες και επαγγελματικούς ελιτισμούς, τόσο περισσότερο μπορούμε να πλησιάσουμε στην πανάρχαιη ιδέα της μουσικής ως μιας οικουμενικής γλώσσας»

 

Κάποιος αποκάλεσε τον τρόπο που φτιάχνετε και παίζετε μουσική, την διάθεσή σας, σαν μυστικισμό της φωτεινής ημέρας. Τι πιστεύετε για αυτό;

Οι Kammerflimmer Kollektief έχουν συναισθηματισμό και πάθος. Έχουν επίσης διαύγεια και ακρίβεια, κάτι σαν αυτή τη διάθεση που ο Ρόμπερτ Μούζιλ (που κανείς δεν θα μπορούσε να τον κατηγορήσει για ρομαντισμό) ονόμαζε «μυστικισμό της ημέρας» ή «σεληνόφως της ημέρας», μια μυστικιστική ενσυναίσθηση ικανή να αντέξει απέναντι στη συνείδηση της καθημερινότητας. Το "taghelle Mystik" είναι ένας πόθος όχι για τον Θεό ούτε για τον συνάνθρωπο, αλλά για μια πιο αφηρημένη ενότητα, που θα μπορούσε να θεραπεύσει τον κατακερματισμό και τους δυισμούς του σύγχρονου κόσμου: δημόσιο -ιδιωτικό, λογική –συναίσθημα, επιστήμη –θρησκεία.

 

Πιστεύετε ότι το krautrock και ιδιαίτερα οι Can και Faust έχουν επηρεάσει τον τρόπο που παίζετε μουσική;

Βέβαια! Είμαστε κάτω από την επιρροή των: CAN, 39 Clocks, Popol Vuh, DAF, Palais Schaumburg κ.α.


Είναι η μουσική σας σε σύγχιση όπως γράφει και ο τίτλος του τελευταίου δίσκους σας- Désarroi; Και πόσο άληθεια;

Ένας άνθρωπος που περπατά με το κεφάλι κάτω, βλέπει τον ουρανό από κάτω του σαν άβυσσο! Τα τραγούδια του Désarroi περιγράφουν μια διαδικασία συγχώνευσης. Λιώνουν, γίνονται ένα ρεύμα, μια ιστορία: «Εξέλιξη, επανάσταση, έλεγχος των όπλων, ήχος της ψυχής. […] Κι έπαιζε η μπάντα./ Κι έτσι, πάμε γύρω γύρω ξανά και ξανά./ Για πού τραβά ο κόσμος, κανείς δεν ξέρει./ Ω, μεγάλε γκουγκαλούγκα, με ακούς που σου μιλάω;/ Μια σφαίρα σε παραζάλη. /Ναι, αυτό είναι σήμερα ο κόσμος.»


Ο Ντεριντά έγραψε για την θεωρία της αποδόμησης όπου λέξεις και φράσεις κόβονται σε κομμάτια και αποκτούν καινούρια νοήματα… Οι Kammerflimmer Kollektief αντιμετωπίζουν με την ίδια στάση μουσική και στίχους;

Είναι περισσότερο σαν τα κομμάτια ενός κολάζ. Ο Μπάροουζ δίδαξε την τεχνική του cut-up στον Genesis P-Orridge, σαν μια μέθοδο «αλλαγής της πραγματικότητας». Ο Μπάροουζ επέμενε ότι τα πάντα είναι ηχογραφημένα, κι αν είναι έτσι, τότε μπορούμε να τα επεξεργαστούμε.

 

Ακούγοντας το δέκατό σας άλμπουμ κάποιος νιώθει αυτή τη σαρωτική διαδικασία συνταξινόμησης διαφορετικών στιλ μουσικής σε ένα συγκεκριμένο αισθητικό μόρφωμα.

Θα το πάρω αυτό σαν φιλοφρόνηση! Το Desarroi βρίσκεται κάτω από την επιρροή κάθε είδους ψυχεδέλειας, αν ψυχεδέλεια είναι ένας ελεύθερος, υβριδικός, ενορατικός μαίανδρος: από τη μια αυτοσχεδιασμοί και φόρμες βασισμένες σε λούπες, –από την άλλη μια ρευστοποιημένη φόρμα τραγουδιού. Μεταξύ ακρίβειας και ελευθερίας, αλλά με τη δική μας τάση φυγής!

 

Είναι το Dessaroi ένα άλμπουμ για τον έρωτα;

Κάτι καλύτερο: είναι τραγούδια για τον έρωτα ΚΑΙ το μίσος!


No Wave, ψυχεδέλεια, ελεύθερος αυτοσχεδιασμός, ελεκτρόνικα, , ποπ μελωδίες, τι άλλο;

Biker-Rock, Delta Blues και World Boogie!


Η δική σας εκδοχή του “Zuruck zum Beton” των S.Y.P.H., είναι απίθανη και τελείως διαφορετική με αυτό το αποξενωμένο μελωδικό ρεφρέν- αποτελεί, ίσως, τον επίλογο για αυτό το μόρφωμα ήχων που θέλετε να επιτύχετε;

Το Zurück zum Beton δεν πρέπει να ερμηνευτεί σαν ένας ζοφερός πανκ ύμνος, αλλά σαν ένα ερωτικό πανηγύρι της «τακτοποιημένης» ζωής, κάτι που είναι καθημερινό και μαζί κάτι τεχνητό. Ένα τρυφερό αγκάλιασμα της γλυπτικής σε μπετόν –η τεχνική του να διαμορφώνεις το δημόσιο χώρο. Από κει η αγνή φύση, από δω ο άνθρωπος. Στο ενδιάμεσο ο μαγικός πραγματισμός των Kollektief.


Ο φίλος μου Bernd Schoch, κινηματογραφιστής και προφήτης, είχε την πρωτότυπη ιδέα να καλύψει το ZZB. Σε μια ψυχεδελική ταινία για τον Μέλανα Δρυμό που δεν έχει προβληθεί ακόμη, το τραγούδι έχει μια μικρή συμμετοχή. Αυτό το τραγούδι ηχογραφήθηκε σε μια από τις αποδράσεις μας στο Μέλανα Δρυμό. Δέντρα, ουίσκι και μουσική, όχι ανατολικά του Νείλου αλλά βόρεια του Kaiserstuhl!


Ποιος είναι ο ρόλος της Σιωπής στη μουσική σας;
«Ο πιο δυνατός θόρυβος στον κόσμο είναι η σιωπή», όπως έλεγε ο Thelonius Monk!


Γράφετε κάποια μέρη της μουσικής σας;

Όχι, τίποτα δεν είναι γραμμένο στο χαρτί, όλα είναι γραμμένα στο νερό! Πολλά είναι τυχαία, ή ακόμα και ατυχήματα! Αισθάνομαι σαν ατύχημα!


Τι είδος μουσικής ακούς τον σημερινό καιρό;

Κάθε είδους μουσική! Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω μουσική κατάρτιση, πράγμα που σημαίνει ότι ακούω κάθε είδους μουσική όλη μέρα, από το πρωί ως το βράδυ. Τώρα ακούω τον σπουδαίο καινούριο δίσκο του Μπομπ Ντύλαν με τον θρυλικό Donnie Herron- το What Comes After The Blues από τον πρόσφατα χαμένο μεγάλο Jason Molina (ή καλύτερα τους The Magnolia Electric Co) και το Oliv από τους Spontaneous Music Ensemble, ωραία μουσική με τους Maggie Nicols και Derek Bailey. Άλλος ένας δίσκος που ακούω πολύ είναι το Sabotage του John Cale. Ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του Cale. Είναι το κάτι άλλο! Η μπάντα είναι σε μεγάλη φόρμα.

 

Και λίγο ακόμα εξαίσιο χάος:
Cocoon: While The Recording Engineer Sleeps, Knusperkeks: sftd., Cornelius Cardew & The Scratch Orchestra: The Great Learning, Spontaneous Music Ensemble: Oliv & Familie, C.C. Adcock: The Lafayette Marquis, June Tabor: Aqaba, Black Sun Ensemble: Lambent Flame, Sparklehorse, Jason Molina, Jeffrey Lee Pierce