Η σκηνή του θεάτρου αποτελεί το φυσικό της χώρο, όμως το ίδιο οικεία αισθάνεται και όταν τραγουδάει. Με τη μόνη διαφορά πως φοράει «Δανεικά Παπούτσια» για να το κάνει, ήτοι παλιά και (πολύ)αγαπημένα τραγούδια από την ελληνική και ξένη δημιουργία, που όλα είναι ένας κοινός τόπος. Η Χριστίνα Μαξούρη μιλάει στο musicpaper.gr, για την πολύ επιτυχημένη σειρά των –σόλο- εμφανίσεών της σε μία μουσική παράσταση, που είναι πολύ απαιτητική, αλλά και λυτρωτική. Για την ίδια και το κοινό…

 

Τι είναι τα «Δανεικά Παπούτσια»;

Είναι μία μουσική παράσταση που αποτελείται κυρίως από ελληνικά τραγούδια, τα περισσότερα είναι επί χρόνια αγαπημένα μου. Συγκεκριμένα, περιέχει παλιά ρεμπέτικα, παραδοσιακά, μία άρια του Bizet(είναι γραμμένη το 1860), γαλλικά τραγούδια, ένα μεξικάνικο κι ένα αγγλικό που τραγουδιούνται «α καπέλα». Ενδιαμέσως, όπου χρειάζεται, παρεμβάλλονται οι εισαγωγές των ίδιων των κομματιών, είτε άλλων που τις χρησιμοποιώ, κατά το δοκούν. Φερ ειπείν, η εισαγωγή από τα «Ήσυχα βράδια» έχει αντικαταστήσει την εισαγωγή από το «Τρελέ τσιγγάνε» της Ιωάννας Γεωργακοπούλου. Από όργανα, παίζω, κλαρινέτο, μεταλλόφωνο και μπαγλαμαδάκι, ενώ εντάσσω, επίσης, αποσπάσματα κειμένων, όπως ποιήματα του Λειβαδίτη και του Παλαμά, ένα κείμενο του Χατζιδάκι, μία ερωτική επιστολή από την Κορέα, που χρονολογείται από τον 15ο αιώνα. Όλα αυτά χρησιμεύουν συνήθως συμπληρωματικά στα τραγούδια.

 

Ποια υπήρξε η σχέση σου με τη μουσική στο παρελθόν;

Από παιδί η σχέση μου με τη μουσική ήταν σχέση ακρόασης. Όπως επίσης, και τραγουδιού, αλλά με έναν τρόπο ασυνείδητο. Τραγουδούσα επειδή άκουγα μουσική, όχι από επιθυμία να σχηματοποιηθεί και να γίνει επάγγελμα.

Ήταν σχέση αγάπης μέσω της ακρόασης. Έχω ακούσει πολύ «Λιλιπούπολη», «Άξιον Εστί», «Μαουτχάουζεν» και «Μεγάλο Ερωτικό» γιατί είχαμε τα βινύλια στο σπίτι. Στα χρόνια του Γυμνασίου άρχισα να ακούω και ραδιόφωνο.

Εκεί ήρθαν οι Κατσιμιχαίοι, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, η Γαλάνη, η Αλεξίου, η Πρωτοψάλτη. Εκτός από τις ακροάσεις δίσκων, είχα επιρροές μέσα και από την παρέα με την οποία περνούσα τα καλοκαίρια στο Πόρτο Ράφτη, όπου ο πατέρας των φίλων μου, φιλόμουσος και ερασιτέχνης μουσικός, μαζί με αδέρφια και ξαδέρφια του «έστηναν» πολύ συχνά αυτοσχέδια live και έπαιζαν τραγούδια από Σαββόπουλο, Μούτση, Άκη Πάνου, Χατζή, Σπανό.

 

Τι σου έχουν αφήσει αυτές οι στιγμές;

Αυτά τα βιώματα μου έχουν δημιουργήσει το αίσθημα της ευχαρίστησης. Καταλαβαίνω, μεγαλώνοντας ότι μέσα μου έχουν συνδεθεί όλα αυτά, η μουσική και το θέατρο, με την ευχαρίστηση. Πολλές φορές καταλαβαίνω ότι κάτι δεν μου αρέσει όταν δεν το χαίρομαι.

 

Ποιες είναι οι ομοιότητες και οι διαφορές του να είσαι ηθοποιός στο θέατρο και του να παίζεις μουσική και να τραγουδάς σε μία παράσταση; Ειδικά σε μία παράσταση όπου όλους τους ρόλους τους έχει εσύ...

Η μεγάλη ομοιότητα είναι η απεύνθυση, διότι και στις δύο περιπτώσεις απευθύνεσαι σε άλλους ανθρώπους και συνήθως θέλεις πολύ να μοιραστείς κάτι. Τις περισσότερες φορές στο θέατρο, μπορεί να επιλέγεις μια συνεργασία, αλλά δεν επιλέγεις ούτε τον τρόπο, ούτε τις συνθήκες. Επίσης, και στις δύο περιπτώσεις μοιράζεσαι κάτι, επικοινωνείς ένα κείμενο, μελωδίες και λόγια με ό,τι έχεις. Ένα σώμα, μία φωνή, όσο φτάνει το μυαλό σου. Όσο πιο καλά και ειλικρινά το κάνεις, τόσο πιο καλά θα μεταφερθεί, πιο ευρέως.

 

Η ενασχόληση με το θέατρο σε βοηθάει στα Δανεικά Παπούτσια;

Συνειδητά, όχι, γιατί δεν ακολουθώ κάποια τεχνική ή συνταγή. Ασυνείδητα, προφανώς με βοηθάει στο να αντιμετωπίζω τα ενδεχόμενα λάθη ή τα απρόοπτα που μπορεί να τύχουν επί σκηνής. Βέβαια, στα «Δανεικά Παπούτσια» έχω την πολυτέλεια να μπορώ να σταματήσω εάν γίνει κάτι, όπως και την επιλογή να μην σταματήσω να το προσπεράσω ή να το εντάξω μέσα στην παράσταση και νομίζω πως αυτό το μαθαίνω στο θέατρο. Επίσης, ίσως το θέατρο να με έχει βοηθήσει στην επιλογή των κειμένων και των τραγουδιών, ώστε να υπάρχει μία δομή ιστορίας και ενδιαφέροντος. Εκεί λίγο πριν την δραματική κορύφωση παρεμβάλλεται κάτι πιο ήπιο, ώστε να υπάρξει αντίθεση. Είναι σαν η παράσταση να σου παίρνει την ψυχή με ένα αγκιστράκι και να στην πηγαίνει σε διάφορα μονοπάτια. Κάποια άλλα στοιχεία από το κείμενο απλώς ταίριαζαν νοηματικά. Δεν σκέφτηκα επί τούτου.

 

 

Η δομή αυτή φτιάχνει τελικά μία συγκεκριμένη ιστορία;

Δεν υπάρχει μία ιστορία, αλλά μία ακολουθία κυρίως συναισθηματική. Ακόμη κι αν κάποια τραγούδια λειτουργούν μεταξύ τους αντιστιτικά και πάλι υπάρχει ακολουθία. Δεν υπάρχει θεματικός άξονας, όχι. Στην πραγματικότητα, αυτό το ρόλο τον έχει η επιθυμία να μοιραστούν αυτά τα τραγούδια.

 

Τι ψάχνεις μέσα από τα «Δανεικά Παπούτσια»;

Την επαφή και την ομορφιά, γιατί προφανώς αυτά τα τραγούδια, για να με έχουν συγκινήσει, σημαίνει ότι έχουν συγκινήσει και πολλούς ακόμη, διότι δεν αποτελώ και καμία εξαίρεση. Βλέπεις, η μουσική έχει αυτή την περίεργη λειτουργία που είναι σαν κοινή μνήμη. Είναι κοινή και διαφορετική, ταυτόχρονα. Για παράδειγμα, το «Θα κλείσω το παράθυρο» του Μάνου Λοΐζου και του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Άλλα συναισθήματα μπορεί προκαλεί σε κάποιον και άλλα σε εμένα. Ξέρουμε το τραγούδι και οι δυο και πολλοί ακόμα, άρα είναι ο κοινός τόπος. Το ότι προκύπτουν διαφορετικά συναισθήματα ή αναμνήσεις είναι ο διαφορετικός –ταυτόχρονα- τόπος.

Μπορεί, και θα ήθελα μέσω αυτής της παράστασης να συναντιούνται κάπως ή να «ακουμπάνε» οι μνήμες και το συναίσθημα όλων μας, όχι ταυτόχρονα, αλλά στη διάρκεια δυο – δυόμιση ωρών της παράστασης, να υπάρχει χώρος για αναμνήσεις και συναισθήματα ποικιλόμορφα και ήσυχα…

Κάπως να ακουμπήσουμε λιγάκι, δίπλα, απέναντι, σε εμάς τους ίδιους…

 

 

Διότι, μας λείπει αυτό;

Δεν το συζητάμε. Καθημερινώς, πιάνουμε πληκτρολόγια, και κινητά, αντί να αγγίξουμε ένα χέρι και ένα πρόσωπο. Το «α καπέλα» είναι μια συνθήκη που μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή και είναι πολύ κοντά με την ομιλία, αλλά και δίπλα στη σιωπή, επίσης. Πολλές φορές έχω σκεφτεί να τραγουδάω τον πόνο, τη χαρά ή τον έρωτά μου, από μέσα μου. Να τον τραγουδάω, χωρίς να τον… τραγουδάω. Άρα, σαν η τεταμένη σιωπή να είναι η άλλη πλευρά του τραγουδίσματος. Αυτό με έναν τρόπο είναι και μία εξομολόγηση, ένα ευχαριστώ σε άνθρωπος που τους ευγνωμονώ και το ξέρουν, αλλά και σε άλλους που δεν το ξέρουν. Μπορείς οι γονείς και οι φίλοι μου να το γνωρίζουν, αλλά η Αρλέτα, ο Χατζιδάκις και ο Λοΐζοςδεν το ξέρουν. Αυτά με έχουν θρέψει και με θρέφουν ψυχικά και νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη. Όσο μοιράζεται η μουσική και ταξιδεύει αυτό που εσένα σε έχει γεμίσει, τόσο καλύτερα είναι…

 

Τα «Δανεικά Παπούτσια» έχουν ταξιδέψει στα εξής μέρη…

Αυγό (Θεσ/νικη), Θέατρο Act (Πάτρα), Vino banco tapas bar (Καλαμάτα), Artηρία (Λευκάδα), Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων (Αθήνα), Soas University (Λονδίνο), Maison d'Europe et d'Orient (Παρίσι), Οχτώ (Κομοτηνή), Σύλλογος Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών (Δράμα)…

 

Οι μέχρι στιγμής συνοδοιπόροι – καλεσμένοι επί σκηνής…

Ηλέκτρα Μηλιάδου (Viola da gamba, τσέλο) Πάνος Λαμπρόπουλος (νέυ, γιουκαλίλι, ακορντεόν), Σοφία Ευκλείδου (τσέλο), Ματούλα Ζαμάνη, Μαρία Παπαγεωργίου, Φοίβος Δεληβοριάς, Νίκος Ξυδάκης, Σπύρος Μπολοβίνης (μπουζούκι), Γιάννης Ανδριανάκης (κιθάρα)…

Τα «Δανεικά Παπούτσια» υποδέχονται στο ΚΕΤ (Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων) τη Μαρία Παπαγεωργίου (Τρίτη 28 Απριλίου) και τον Αλέξανδρο Εμμανουηλίδη (Τρίτη 5 Μάϊου).