Θυμάμαι στα μέσα της δεκαετίας του ’90 να διαβάζω στο περιοδικό Δίφωνο μια εκθειαστική κριτική του Αργύρη Ζήλου για το album ενός καινούργιου συγκροτήματος από τη Θεσσαλονίκη, του Ποδηλάτες. Έσπευσα τότε να το βρω και τη στιγμή που το άκουσα είχα ανακαλύψει ένας από τους αγαπημένους μου τραγουδοποιούς. Τα χρόνια πέρασαν, οι Ποδηλάτες κυκλοφόρησαν εκείνο το υπέροχο και τελευταίο τους ep Μαύρη αγάπη, και έκτοτε ο καθένας τους ακολούθησε το δρόμο του.

Ο Φώτης Σιώτας με τους Ευοί Ευάν (και αργότερα με σπουδαίες συνεργασίες) και ο Μανώλης Φάμελλος με προσωπική δισκογραφία. Ο δίσκος του Καθώς μικραίνει η μέρα και ο αμέσως επόμενος, Η Ευτυχία είναι αυτό αποτελούν μια υποδειγματική συμπύκνωση του ήχου της δεκαετίας του ’90, φιλτραρισμένο μέσα από τους στίχους του Φάμελλου. Κιθάρες, ντραμς αλλά και πινελιές από παραδοσιακά όργανα φτιάχνουν ένα σύνολο συμπαγές και μαζί τρυφερό. Τα επόμενα χρόνια ήρθαν συνεργασίες, ρεμιξ στα τραγούδια του, διασκευές. Και τώρα η κυκλοφορία δύο νέων δίσκων. Ενός με ελληνικούς στίχους κι ενός αγγλόφωνου, σε συνεργασία με την Jessica Kilroy. Με αυτό ως αφορμή κάναμε μια κουβέντα με τον Μανώλη Φάμελλο.

 

Πριν από λίγο καιρό κυκλοφόρησε το νέο σας album «Γύρω απ’ τον ήλιο». Ποιο είναι το κοινό στοιχείο που συνδέει τα κομμάτια του δίσκου;

Είναι κομμάτια μου, οπότε θα τα συνδέει υποθέτω κάποιο γενετικό αποτύπωμα... εδώ συγκεκριμένα ήθελα να καθρεφτιστώ σε κάτι μακρινό,να νιώσω μικρός κι έτοιμος για όλα. Αλλά ο τίτλος τα λέει όλα νομίζω, ο ήλιος και η γη, μια περιστροφή σε σταθερή τροχιά αλλά και η περιστροφή γύρω από τον εαυτό μας, ίλιγγος και αρμονία.

 

Σε γενικές γραμμές ο ήχος του δίσκους χαρακτηρίζεται από ακουστικές ενορχηστρώσεις με πνευστά και έγχορδα εκτός των άλλων. Πώς καταλήξατε σε αυτό το αποτέλεσμα; Ξεκινήσατε από τις μελωδίες ή από τους στίχους;

Ξεκινάω απο εικόνες και αρώματα και το ένα φέρνει το άλλο. Βάζω τις λέξεις μέσα στην μουσική και αντιστρόφως και με ένα τρόπο όταν μοιάζουν να εξηγούνται όλα αλλιώς, τότε το τραγούδι είναι έτοιμο. Τα έγχορδα και τα πνευστά είναι μέρη της σκηνοθεσίας αλλά θα μπορούσα να ανεβάσω και μια άλλη παράσταση με τα ίδια τραγούδια-υλικά... Όπως και να έχει στο επίκεντρο βρίσκεται ένας μονόλογος για πολλά πρόσωπα, ίσως πρόσωπα εγκλωβισμένα μέσα σε ένα χαρακτήρα, μέσα σε ένα πανοραμικό καθρέφτη.

 

Στο δίσκο υπάρχουν και δυο συμμετοχές, της Νατάσσας Μποφίλιου και της Nalyssa Green. Θέλετε να μου πείτε πώς προέκυψε η κάθε μία;

Ας πούμε πλατωνικώς πως όλα κατάγονται από τον κόσμο των ίδεων και γεννιούνται μέσα στην πραγματικότητα κάτω απο αδιευκρίνιστες συνθήκες, ένα μυστήριο πραγματικά... Είμαστε φορείς των ιδεών αυτών, δίχως να το ξέρουμε πολλές φορές... και στην κρίσιμη διασταύρωση περιμένει κάποιος με ένα μαγικό ραβδί να τα μεταμορφώσει όλα. Έτσι κι εγώ συνάντησα τα κορίτσια σε ένα σταυροδρόμι τυχαία ίσως, αυτό που έχει σημασία όμως είναι ότι τώρα δεν θα μπορούσα να φανταστώ την ιστορία χωρίς αυτές.

 

Το ίδιο διάστημα κυκλοφόρησε και μια δουλειά σας με ένα side project, τους Flitcraft. Πώς γνωριστήκατε με την Jessica Kilroy;

Μέσω ενός φίλου ενώ βρισκόταν στην Αθήνα για κάποια εμφάνιση αλλά στην ουσία γνωριστήκαμε στην διαδρομή, μέσα από την εγγύτητα που παράγει η απόσταση δηλαδή.

 

Στο δίσκο συναντάμε επτά παλαιότερά σας κομμάτια, με αγγλικό στίχο, πια. Πώς καταλήξατε σε αυτά τα συγκεκριμένα;

Απορρίπτοντας όλα τα υπόλοιπα στην κυριολεξία (την δεδομένη χρονική στιγμή). Ουσιαστικά ανήκουν στο προ δεκαετίας ρεπερτόριό μου μα ήθελα να τους αλλάξω αέρα και περιβάλλον. Και μέσα στο νέο τοπίο να πάρω μια ανάσα κι εγώ.

 

Έχετε επίσης μελλοποιήσει και William Blake. Πώς προσεγγίσατε τον λόγο του Blake;

Όπως όταν ξεκίνησα Αγγλικά στο φροντιστήριο της γειτονιάς με ενθουσιασμό και με αφέλεια ίσως, που ελπίζω να μην μου βγήκε σε κακό. Έγραψα και τα δυο τραγούδια μέσα σε ένα πρωινό. Δυστυχώς τέτοια πρωινά δεν ξημερώνουν συχνά ή και όταν συμβαίνει εγώ έχω μαύρα μεσάνυχτα.

 

Τα τελευταία χρόνια μοιάζει να «επιστρέφετε» σε πιο ακουστικούς δρόμους και concept δίσκους. Ποια ανάγκη σας καλύπτει κάτι τέτοιο;

Να με ακούσω καλύτερα μέσα στον θόρυβο της πραγματικότητας; Ποιός ξέρει... Αν και με τον ηλεκτρισμό επιβάλλεται κανείς πιο άνετα στα ανήσυχα ακροατήρια, οι αρμονίες των ψιθύρων μιλούν πιο καθαρά στις ανήσυχες ψυχές. Ισχύει επίσης το ότι αναζητώ μια ενότητα, σε καμία περίπτωση καθαρότητα όμως μια και όλα τα προτιμώ ανάμεικτα.

 

Κατά καιρούς έχετε δώσει κομμάτια σας σε άλλους ερμηνευτές (Νταλάρα, Κότσιρα, Αλεξίου κ.α.). Τι πήρατε εσείς από αυτές τις συνεργασίες;

Πήρα τον εαυτό μου από αυτές αλλά και όλες τις άλλες. Και το ότι πήρα σημαίνει πως αυτό που έδωσα βρήκε κάπου τόπο. Η μουσική είναι ρεύμα εναλλασσόμενο, ένα  αρραγές δούναι και λαβείν, έτσι κι εγώ μέσα σε αυτήν την παλίρροια συνέχιζω να υπάρχω μοιρασμένος στο έξω και στο μέσα.

 

Είστε αισιόδοξος για την πορεία των πραγμάτων στο χώρο της μουσικής και ευρύτερα στην καθημερινότητά μας;

Τα πράγματα θα πάνε και καλά και άσχημα, δεν είμαι εκλεκτικός ως προς το μέλλον. Και η μουσική θα βρει τον τρόπο μέσα στο κενό της οθόνης... θα υπήρχε άραγε μουσική χωρίς την απελπισία; Αλλά και η χαρά θα ήταν μισή χωρίς την μουσική. Λύπη, χαρά, μουσική, σιωπή... Όλα στον θρόνο τους κι εμείς όπως το θέλουμε, ευγενείς ή κατηφείς υπήκοοι του Βασίλειου.